[ตอนที่ 146 มีเพียงแต่คุณ]

ยี่หวาที่เพิ่งกลับมาถึงบ้านก็รีบตรงเข้าไปกอดเรนจิที่กำลังนั่งอยู่บนโซฟาทันที “คนเก่งทำอะไรอยู่”

“กลับมาแล้วเหรอครับหม่ามี๊ ผมกำลังอ่านหนังสืออยู่”

“อ่านในไอแพดมันจะไม่เสียสายตาแย่เหรอ หม่ามี๊ไม่อยากให้ลูกต้องอ่านบนหน้าจอเลย เอาอย่างนี้ไหม พรุ่งนี้เราไปซื้อหนังสือกัน”

“เรนมีเรียน” วายุที่ถูกเมินมาตั้งแต่ต้นพูดขึ้น ทั้งที่เขาก็นั่งข้างลูกชาย แต่เธอกลับไม่เอ่ยทักเขาสักคำเลย

“ไว้เรนเรียนเสร็จเราค่อยไปกันก็ได้เนอะ” ยี่หวาหันไปพูดกับเรนจิเหมือนเดิม จนวายุรู้สึกอดที่จะหงุดหงิดไม่ได้

“ลูกไปอาบน้ำได้แล้ว” วายุไล่เรนจิไปอาบน้ำ เพราะเขาอยากจะอยู่กับยี่หวาบ้าง

เรนจิหันไปส่งสีหน้าไม่พอใจใส่วายุก่อนจะเดินตึงตังเข้าไปในห้องน้ำ ให้เขาได้อยู่กับหม่ามี๊ต่ออีกหน่อยก็ไม่ได้!

พอยี่หวาเห็นเรนจิเดินไปแล้วก็หันไปส่งสายตาคาดโทษใส่วายุ “ทำไมคุณถึงได้ขี้อิจฉาแบบนี้ นั่นลูกเรานะคะ”

“ไม่มีข้อยกเว้น” คนที่เธอรักต่อให้เป็นสัตว์เขาก็ไม่ชอบอยู่ดี

“ถ้าคุณยังเป็นแบบนี้ ต่อไปฉันจะรักเรนแค่คนเดียว…อื้อ~” ไม่ทันที่ยี่หวาจะพูดจบ วายุก็ดึงเธอเข้ามาบดขยี้ริมฝีปากอย่างรุนแรง ก่อนจะสอดลิ้นเข้าไปตวัดเรียวลิ้นเล็ก...

ผ่านไปหลายนาทีกว่าวายุจะถอนริมฝีปากออกมา พร้อมกับเอ่ยด้วยเสียงแหบพร่า “ไม่ให้โอกาสนั้น”

“แน่ใจว่าคุณจะห้ามฉันได้” น้ำเสียงยี่หวาดูจริงจังมากจนกระดูกสันหลังวายุกลายเป็นเส้นแข็ง แววตาสั่นไหวไปชั่วขณะ

“ไม่เอาแบบนี้” วายุโน้มหัวลงไปพิงที่ไหล่ของยี่หวา มือทั้งสองข้างโอบเอวเธอไว้หลวมๆ เพราะเขารู้ว่าถ้าเธอเอาจริงเขาก็ไม่สามารถทำอะไรได้

“คิก!” ยี่หวาหลุดหัวเราะออกมาเมื่อเห็นท่าทางน่าเอ็นดูของเขา “ทำไมคุณถึงได้หลอกง่ายแบบนี้ คุณคิดว่าฉันจะเลิกรักคุณได้จริงๆ เหรอ”

“จริง!”

“ความรักที่ฉันมีให้คุณ มันคงน้อยเกินไปกว่าที่จะทำให้คุณเชื่อใจสินะ” น้ำเสียงตัดพ้อที่เอ่ยออกมา ทำเอาสีหน้าวายุร้อนรนทันที

“ฉันแค่กลัว เพราะตอนนี้เธอยังเป็นแค่วัยรุ่น ต้องได้ไปเจอคนอีกมากมายที่เด็กกว่าฉัน หล่อกว่าฉัน” แถมเธอเองก็มีคนเข้ามาจีบไม่ขาดสาย ไหนจะนักแสดงชายที่เธอต้องเล่นหนังคู่อีก เพราะเดี๋ยวนี้ส่วนมากดาราก็คบกันเองเพราะความใกล้ชิดจากการถ่ายหนังทั้งนั้น

“เด็กกว่าแล้วไง หล่อกว่าแล้วไง ในเมื่อคนที่ฉันรักก็มีเพียงแต่คุณ ต่อให้เจอใครอีกมากมายฉันก็ไม่มีทางสนใจ ขนาดฉันที่จำอะไรไม่ได้ก็ยังไม่คิดที่จะมีใครเลย เพราะถ้าไม่ใช่มันก็คือไม่ใช่ เพราะงั้นเลิกกังวลได้แล้ว เข้าใจไหมคะ?” แม้ยี่หวาจะไม่ค่อยเข้าใจอารมณ์แปรปรวนของวายุวันนี้ แต่เธอก็ต้องหนักแน่นให้เขาเห็น

“อืม” เธอไม่เข้าใจเขาหรอก วันนี้งานที่เธอไปมีคนถ่ายทอดสดไว้ด้วย แล้วดูแววตาผู้ชายคนนั้นที่มองเธอสิ ดูก็รู้ว่าเขาหลงรักยี่หวาขนาดไหน…

ในเวลาเดียวกัน ดาหลากำลังนั่งทานข้าวอยู่กับญาณิศา โดยใช้มือที่สกปรกในการหยิบข้าวเข้าปาก บนใบหน้ามีน้ำตาที่กำลังไหลอาบแก้มอย่างไม่ขาดสาย

“เมื่อไหร่ดาจะได้ออกไปจากที่นี่ ดากลัวมากเลย” ดาหลาเงยหน้าขึ้นไปถามญาณิศาอย่างหวาดกลัว สายตาคอยเหลือบไปมองรูบนฝ้าเพดานเป็นพักๆ

“แม่จะไปรู้ได้ยังไง ขนาดคนที่จับพวกเรามาแม่ยังไม่รู้เลยว่าเป็นฝีมือใคร” ญาณิศาบ่นออกมาอย่างหงุดหงิด เพราะข้าวกล่องของดาหลาดูดีกว่าของเธอเยอะ แต่เธอก็กินของดาหลาไม่ได้เพราะพวกเขาสั่งห้ามไว้

“เรื่องทั้งหมดนี้เป็นเพราะแม่!” เมื่อไม่ได้คำตอบดั่งใจดาหลาจึงหันไปตะคอกใส่หน้าญาณิศา ส่วนญาณิศาที่เดิมทีหงุดหงิดอยู่แล้วก็ยิ่งหงุดหงิดเข้าไปใหญ่

“มันเป็นเพราะแกโง่! แล้วก็ร่าน!”

“นี่แม่ว่าดาอย่างนั้นเหรอ!!!”

“ก็เออน่ะสิ! เป็นเพราะแกร่านไปมีอะไรกับพนักงานบนเรือ แถมยังโง่โพสต์ผลตรวจดีเอ็นเอปลอมๆ นั่นลงไป เป็นเพราะแกทำให้ชีวิตฉันพังขนาดนี้!”

“เป็นเพราะแม่ที่เข้ามาเป็นชู้คนอื่นต่างหาก! แม่ทำให้ดาเป็นลูกเมียน้อย แถมยังไม่เคยบอกอะไรดาเลยด้วยซ้ำ”

“ถ้าฉันไม่ทำแบบนั้นเราจะได้อยู่อย่างสบายๆ มาตลอดหลายปีหรือไง ฉันอุตส่าห์แอบวางยาให้ยัยตันหยงกินทุกวันจนมันครรภ์เป็นพิษ เพื่อที่จะได้ไม่มีมารผจญมาขัดขวางความสุขของเรา แต่แกก็มาทำมันพังทั้งหมด!” ตอนแรกเธอตั้งใจจะให้มันตายไปทั้งแม่ทั้งลูก แต่คิดไม่ถึงว่ายัยยี่หวาจะรอด

“แม่…แม่ทำตัวเลวมาก!”

“อย่างกับว่าแกเป็นคนดี! เพราะแกเองก็สั่งให้คนไปฆ่ายี่หวาไม่รู้กี่รอบ ทั้งจ้างคนไปยิง จ้างคนให้ขับรถชน แล้วเป็นไงยัยนั่นก็รอดอยู่ดี เป็นเพราะแผนของแกมันโง่!”

“คิดว่าแผนแม่ฉลาดมากมั้ง! จับยัยนั่นโยนลงกลางทะเลไม่พอยังจัดฉากให้ตกหน้าผา แม้ว่ามันจะความจำเสื่อม แต่สุดท้ายมันก็รอดเหมือนกัน!”

“นั่นก็เพราะแกไหมที่อยากเป็นคนในคืนนั้นจนตัวสั่น พอเห็นยัยยี่หวาออกมาจากห้องของคุณวายุก็อยากเป็นตัวแทน ฉันก็เลยต้องหาทางทำให้ลูกที่เกิดมาเป็นของแกโดยการฆ่าแม่มัน ฉันทำให้แกสบายขนาดนี้ แล้วดูสิ่งที่แกตอบแทนสิ!!!”

“ดาก็แค่อยากเป็นคนในคืนนั้น แต่แม่ต้องการเข้าไปอยู่ในตระกูลพิทวัส ถึงขนาดจับยี่หวาไปขังเพื่อให้มันท้อง เท่านั้นไม่พอยังขโมยลูกมันมาให้ดาอีก!”

“แล้วไง? เพราะสุดท้ายเขาก็ไม่มองแก แถมยังเกลียดแกมากด้วย! ไม่เพียงเท่านั้นเขายังไปรักยัยยี่หวาที่เพิ่งเจอกันไม่กี่เดือน มันเป็นเพราะแกไร้ประโยชน์!”

“มันเป็นเพราะมีแม่แบบนี้ต่างหาก! กรรมเลยส่งผลมาถึงดา!”

ญาณิศาที่ควบคุมอารมณ์โกรธของตัวเองไม่ได้ ตรงเข้าไปกระชากผมดาหลาอย่างแรง ซึ่งดาหลาเองก็ไม่ยอมแพ้กระชากกลับ “นี่แกกล้าทำแบบนี้กับแม่ตัวเองใช่ไหมหะ!”

“มีแม่แบบนี้ไม่มียังจะดีกว่า!!!”

“ฉันก็ไม่ได้อยากมีลูกอย่างแกนักหรอก!”

ขณะนั้นเองยี่หวาที่ได้ฟังเสียงสนทนาของสองแม่ลูกที่ลูกน้องส่งมาให้จบ ก็ลุกขึ้นเดินไปใส่รองเท้าแล้วออกมาจากห้องทันที

วายุที่กำลังอาบน้ำอยู่ได้ยินเสียงปิดประตูก็ไม่รอช้ารีบหยิบเสื้อคลุมมาสวมแล้วออกมาจากห้องน้ำทันที พอเห็นว่ายี่หวาไม่อยู่ก็รีบกลับเข้าไปในห้องเพื่อใส่กางเกงกับเสื้อยืด จากนั้นก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็กตำแหน่งของเธอ

แต่ก่อนที่วายุจะออกไปจากห้องก็ไม่ลืมที่จะปลุกเรนจิ “ลูกนอนไปก่อน เดี๋ยวพ่อออกไปข้างนอกกับแม่หน่อย”

เรนจิที่กำลังจะค้านว่าขอไปด้วย พอเห็นสีหน้าพ่อของเขาก็เลือกที่จะพยักหน้าแล้วนอนต่ออย่างว่าง่าย วายุไม่รอช้ารีบออกมาจากห้องทันที

ยี่หวาขับรถมายังชุมชนดังกล่าวที่สองแม่ลูกนั้นอยู่ อันที่จริงปากทางเข้านั้นอยู่ไม่ไกลจากตัวบ้านเท่าไหร่นัก แต่เพราะมันอันตรายทำให้พวกเธอไม่กล้าออกมา

แต่ยังไม่ทันที่ยี่หวาจะได้เดินเข้าไปในซอกซอย ก็เจอกับกลุ่มวัยรุ่นกำลังรวมตัวกระทืบกันอยู่ และพอพวกเขาหันมาเห็นยี่หวาร่างกายต่างก็หยุดชะงักทันที “อ่าว! พี่สาวคนสวยมาทำอะไรแถวนี้ครับ”

“ทำไมหน้าตาพี่คุ้นๆ จัง เหมือนเคยเห็นที่ไหนเลย”

“ฉันขอผ่าน” น้ำเสียงเย็นชาของยี่หวาทำเอาพวกเขายกยิ้มมุมปากขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้