ตอนที่ 147
[ตอนที่ 147 เขาเป็นสามีฉัน]
October 28, 2026
ขณะที่ยี่หวาขาดสติเอาแต่ตบหน้าญาณิศาอย่างบ้าคลั่ง จู่ๆ มือของเธอก็ถูกจับพร้อมกับแรงกระชากที่ทำให้เธอเซถลาไปอยู่ในอ้อมกอดของอีกฝ่าย ทันทีที่ได้กลิ่นคุ้นเคยร่างกายยี่หวาก็แข็งทื่อไม่กล้าขยับตัว
“ใจเย็น อย่าให้มือเธอต้องเปื้อนเลือดชั่ว” วายุกอดยี่หวาพลางลูบหัวเธอเบาๆ อย่างปลอบโยน
“คุณวายุช่วยฉันด้วย! ยัยนี่ตั้งใจจะฆ่าฉันกับแม่” ดาหลาที่เห็นวายุก็รีบใช้แรงที่มีอยู่ขอร้องให้เขาช่วย แต่ก็ถูกตอบกลับด้วยสายตาอาฆาต
วายุไม่สนใจดาหลา หันกลับมาพูดกับยี่หวาอีกครั้ง “เธอเจ็บตรงไหนไหม?”
“เจ็บมือ” ยี่หวาพูดเสียงอ่อน เพราะตอนนี้เธอรู้สึกเจ็บมือมากจริงๆ
“ทำไมต้องทำให้ตัวเองเจ็บด้วย”
“เธอเป็นคนฆ่าแม่ของฉัน แม่ของฉันต้องตายเพราะผู้หญิงคนนี้ เธอทำให้ฉันกับพี่อดเจอหน้าแม่” น้ำเสียงโกรธแค้นและน้ำตาของยี่หวาทำให้วายุรู้สึกปวดใจไปด้วย
“ให้ฉันฆ่าเลยไหม”
ดาหลาหน้าถอดสีทันทีที่ได้ยินคำพูดจากปากวายุ พยายามเอ่ยขอร้องยี่หวาอย่างหวาดกลัว “ยี่หวา...ฉันขอโทษ อย่าฆ่าฉันเลยนะ ปล่อยฉันไปเถอะ แค่นี้ฉันก็ทรมานมากพอแล้ว ฉันสาบานว่าจะไม่เข้าไปยุ่งเรื่องของเธออีก”
ยี่หวาผละออกจากวายุเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าดาหลา แล้วก้มมองเธอด้วยแววตาเยือกเย็น ทำเอาดาหลารีบพนมมือไหว้ยี่หวาด้วยร่างกายสั่นเทา
ยี่หวาที่เห็นดังนั้นก็หัวเราะออกมาในลำคอหนึ่งที “หึ! กลัวฉันอย่างนั้นเหรอ? ทำไมต้องกลัวฉันที่กลายเป็นปีศาจ ทั้งที่เธอเป็นคนทำให้ฉันต้องเป็นแบบนี้เอง”
“ฉัน...ฉันขอโทษ! ฉันขอโทษจริงๆ”
“ก็ได้! ฉันจะปล่อยเธอไป เพราะฉันก็ไม่อยากเปลืองเงินซื้อข้าวให้พวกเธอกินทุกวัน” ยี่หวาว่าจบก็เดินไปจับมือวายุแล้วพาเดินออกไปจากที่นี่
หลังจากที่เดินออกมาจากบ้านหลังนั้นวายุก็หันไปถามยี่หวา เพราะเขาไม่คิดว่าเธอจะปล่อยคนพวกนั้นไปง่ายๆ แบบนั้น “เธอแน่ใจ?”
“แน่ใจค่ะ ที่เหลือขึ้นอยู่กับพวกเขาแล้วว่าจะใช้ชีวิตอยู่ยังไง แต่มีอีกเรื่องที่คงจะต้องขอให้คุณช่วย”
“ฉันจัดการให้แล้ว” เขารู้ว่าเธอต้องการขอให้เขาช่วยอะไร เพราะเขาเองก็สั่งให้คนประกาศไปแล้วว่าหากมีโรงแรมหรือบ้านพักแห่งไหนให้สองแม่ลูกนั้นเข้าอยู่ ก็เตรียมตัวปิดกิจการได้เลย
“ที่รักเก่งที่สุดเลย รู้ใจฉันไปหมดว่าต้องการอะไร” นี่สินะคือการใช้อำนาจกลั่นแกล้งคนที่แท้จริง
“ไม่หมด เรื่องในครั้งนี้ฉันไม่รู้” วายุพูดออกมาอย่างน้อยใจ ทั้งที่เขาบอกว่าจะจัดการเองแต่เธอก็ไม่ได้สนใจเขาเลย
“อันนี้จริงเรื่องนี้ฉันเคยคุยกับพวกเขาก่อนหน้านี้แล้วค่ะ แล้วช่วงนี้ก็ได้จังหวะพอดี พวกเขาก็เลยลงมือจัดการ ซึ่งฉันเองก็แค่ต้องการขังพวกเธอไว้ให้รับรู้ถึงความทรมานที่ฉันเคยโดนขังบ้าง และก็ตั้งใจว่าจะปล่อยให้คุณจัดการต่อ แต่เพราะคลิปเสียงนั้นทำให้ฉันขาดสติ”
“คลิปเสียง?”
“เดี๋ยวกลับถึงคอนโดแล้วฉันจะเปิดให้คุณฟังค่ะ เพราะถ้าฟังตอนนี้ฉันอาจจะเสียสติอีกรอบ” แต่ก่อนที่จะถึงปากทางเข้า ยี่หวาก็เจอเข้ากับลูกน้องของฮาเดสที่นอนหมดสภาพอยู่ที่พื้น อย่าบอกนะว่าโดนวายุจัดการทั้งหมด “ฝีมือคุณ?”
“พวกเขาไม่ให้ผ่าน”
“สมควร” ยี่หวาบ่นพึมพำก่อนจะเมินพวกเขาแล้วเดินผ่านไป
วายุพายี่หวาเดินมาที่รถของเขาที่จอดอยู่ข้างรถเธอ เพื่อที่จะเอาแอลกอฮอล์ราดมือเธอและเขาเพื่อฆ่าเชื้อโรคเลือดของผู้หญิงคนนั้น “แสบไหม?”
“ไม่ค่ะ แค่รู้สึกเย็น”
“ดีมาก” ขอแค่ยี่หวาไม่มีแผลก็พอที่จะทำลายความโกรธในใจของเขาที่เธออยู่ๆ ก็ขับรถออกมาดึกๆ ดื่นๆ แบบนี้ แถมยังเป็นสถานที่แบบนี้อีก
“ขอโทษที่ทำให้เป็นห่วงนะคะ คุณคงจะรีบมากเลยใช่ไหม” ยี่หวายื่นมือไปสัมผัสที่ผมของวายุ พร้อมกับหัวเราะออกมา “ดูสิผมคุณยังไม่แห้งเลย แถมยังมีฟองเกาะอยู่เลย”
“แค่เธอปลอดภัย”
“จริงสิ! เดี๋ยวฉันขอไปที่สวนสาธารณะใกล้ๆ นี่หน่อยนะ พอดีก่อนที่จะเข้าไปในซอย มีวัยรุ่นกลุ่มหนึ่งเหมือนจะจำฉันได้ค่ะ ก็เลยว่าจะไปคุยกับพวกเขาสักหน่อย”
“ฉันไปด้วย”