[ตอนที่ 148 ช่วยเธอกำจัดศัตรู]

[เฮ้! เกิดอะไรขึ้น! พวกเธอเห็นโพสต์ดนัยณัฐหรือยัง ยี่หวาที่เขาหมายถึงนี่ใช่ดาราที่พวกเรารู้จักกันหรือเปล่า]

[ก่อนหน้านี้ดนัยณัฐก็เพิ่งออกมาบอกว่าดาหลาไม่ใช่ลูกของเขา ที่ผ่านมาเขาถูกสองแม่ลูกนั่นหลอก แล้วพอมาวันนี้เขาก็มาโพสต์อีกว่าอยากให้ลูกสาวตัวจริงกลับมา นี่ฉันกำลังดูละครช่องอะไรอยู่ ทำไมโลกนี้ถึงได้โหดร้ายขนาดนี้]

[ผมว่ายี่หวาที่เขาหมายถึงต้องเป็นนางฟ้าของผมแน่ๆ ก็คิดไว้อยู่แล้ว สวยขนาดนั้นไม่มีทางมาจากบ้านกำพร้าได้หรอก ต้องเป็นเรื่องเข้าใจผิดแน่นอน]

[ถ้าอย่างนั้นก็แสดงว่าดาหลาแย่งพ่อของยี่หวาไปน่ะสิ ยัยนี่มันร้ายกาจจริงๆ เธอต้องเสแสร้งแกล้งทำตัวน่าสงสารแน่นอน]

[ฉันเคยอยู่โรงเรียนมัธยมเดียวกับยี่หวาและดาหลา ฉันอยากออกมาเล่าเรื่องหนึ่งให้ทุกคนฟัง จริงๆ เรื่องนี้ฉันเคยโพสต์ไปแล้วแต่ก็ถูกบุคคลนิรนามส่งข้อความมาเตือนว่าให้ลบโพสต์ไป ซึ่งก็ไม่ต้องสงสัยว่าใคร…เรื่องมีอยู่ว่า สมัยที่ฉันอยู่มอปลายส่วนพวกเธออยู่มอต้น มีช่วงหนึ่งที่คนทั้งโรงเรียนเกลียดยี่หวาเป็นเพราะมาจากข่าวลือว่าเธอกลั่นแกล้งคน แต่ก็มารู้ความจริงทีหลังตอนที่รองผู้อำนวยการมาเปิดกล้องวงจรปิดให้ดู ถึงได้รู้ว่ายี่หวาโดนใส่ร้ายแล้วคนที่อยู่เบื้องหลังก็คือดาหลา!!!]

[ฉันเองก็เคยอยู่ที่โรงเรียนนั้น และเคยเป็นคนที่เกลียดยี่หวา เพราะทั้งที่มีข่าวเสียหายขนาดนั้น แต่เธอก็ยังกล้าที่จะมาโรงเรียน ทำเหมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่พอมารู้ความจริงทีหลังทำให้ฉันรู้สึกชอบเธอมาก เพราะเธอทำให้ฉันรู้จักคำว่าความจริงเป็นสิ่งไม่ตายได้ดีจริงๆ]

[แล้วสรุปยังไง? ยี่หวาเป็นลูกของดนัยณัฐจริงๆ เหรอ]

[เป็นยี่หวาที่เรารู้จักจริงๆ เพราะเมื่อกี้ดนัยณัฐโพสต์รูปลูกสาวตัวเองตอนเด็กออกมารูปหนึ่ง ซึ่งเธอก็คือยี่หวาจริงๆ]

[ช็อก!!! ไม่อยากจะเชื่อ ยี่หวานี่มีเรื่องให้ตื่นเต้นได้ตลอดเลย ถ้าอย่างนั้นก็แสดงว่าเธอตัดขาดจากพ่อตัวเองเหรอ]

[ไม่คิดว่ายี่หวาจะเป็นคนแบบนี้ ทอดทิ้งพ่อแท้ๆ ของตัวได้ลงคอ ถึงก่อนหน้านี้ไม่ว่าจะมีเรื่องเข้าใจผิดอะไรกัน แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็เป็นพ่อ]

[เห็นด้วยกับคอมเมนต์บน อย่างน้อยเขาก็เป็นพ่อ แถมตอนนี้เขาก็ไม่เหลือใครแล้วด้วย เธอไม่ควรที่จะทอดทิ้งเขาอีกคน]

[แสดงว่ายี่หวาบล็อกทุกช่องทางเลยสินะ ดนัยณัฐถึงได้ออกมาโพสต์สาธารณะแบบนี้ ฉันสงสารเขาอ่ะ ยี่หวาตอบกลับพ่อตัวเองเถอะ]

[ยี่หวา : ความเข้มแข็งในวันนี้มันตกผลึกมาจากความเจ็บปวดที่เคยผ่านมา]

[เดวิล : เพราะฉะนั้นก็ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องกลับไปเจ็บปวดอีก]

[กรี๊ด! เรื่องอื่นยังไงไม่รู้ แต่ที่รู้ๆ เดวิลคอมเมนต์ยี่หวาด้วย ฟินเวอร์~]

[มีสติหน่อย! นั้นพ่อแท้ๆ ของเธอนะยี่หวา แม้ในอดีตเธอจะเคยเจ็บปวดอะไรมา ก็ใช่ว่าปัจจุบันจะต้องเจ็บปวดอีก ไม่ลองให้โอกาสเขาดูเหรอ]

[แต่ฉันเข้าใจยี่หวานะ เพราะก่อนหน้านี้ทุกคนก็รู้ว่าดนัยณัฐรักดาหลามากขนาดไหน พาออกงานกันตลอด แล้วยี่หวาล่ะ? ตอนนั้นยี่หวาอยู่ที่ไหน ดนัยณัฐไม่เห็นจะเคยพูดถึงยี่หวาเลย ในประวัติเองก็บอกว่ามีลูกคนเดียว แต่พอรู้ว่าตัวเองโดนหลอกให้เลี้ยงลูกชู้มานาน วันนี้กลับมาบอกว่ายี่หวาเป็นลูกแท้ๆ ซะงั้น!]

[แต่ตอนนี้ดนัยณัฐก็ไม่เหลือใครแล้วนะ อย่างน้อยยี่หวาก็ควรกลับไปดูแลพ่อตัวเอง ไม่ใช่ปล่อยให้เขาต้องอยู่คนเดียว]

[ที่ผ่านมาเป็นเพราะเขาโดนสองแม่ลูกนั่นหลอก ก็เลยหลงผิด ในเมื่อเขายอมรับผิดแล้วเธอก็ควรที่จะให้อภัย ไม่ใช่ทอดทิ้งเขาแบบนี้]

ยี่หวาตัดสินใจปิดเครื่อง ก่อนจะนอนกอดเรนจิแล้วหลับไป วายุที่เพิ่งอาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็เดินมาที่เตียง แต่ขณะที่เขากำลังจะล้มตัวลงนอนก็เผลอไปเห็นน้ำตาที่กำลังคลออยู่ที่ดวงตาของยี่หวา

เธอเป็นอะไร?

เขาเพิ่งแยกกับเธอไปอาบน้ำไม่ถึงครึ่งชั่วโมงเอง อะไรที่ทำให้เธอร้องไห้แบบนี้ แต่ยังไม่ทันที่วายุจะได้สงสัยอะไรต่อเสียงโทรศัพท์เขาก็ดังขึ้น พร้อมกับข้อความจากพีรพัฒน์

[พีรพัฒน์ : ยี่หวาเป็นอะไรไหมครับ ผมติดต่อเธอไม่ได้เลย]

[วายุ : หลับ เกิดอะไรขึ้น?]

[พีรพัฒน์ : ก็พ่อผมออกมาโพสต์ขอโทษยี่หวา แล้วก็อยากให้เธอกลับไป]

วายุอ่านไม่ตอบ เพราะหมดธุระกับพีรพัฒน์แล้ว เรื่องนี้เองสินะที่ทำให้เธอกลายเป็นแบบนี้ เขารู้ว่าภายในใจเธอก็ยังรักพ่อของตัวเองอยู่ แต่ก็ใช่ว่าเธอจะอยากกลับไป ยี่หวาเป็นคนประเภทที่ว่าถ้าใครดีเธอก็จะดีตอบ แต่ถ้าใครเคยทำร้ายเธอ ชาตินี้ก็อย่าหวังว่าเธอจะให้อภัย

ซึ่งเรื่องนี้เขาก็เข้าไปยุ่งไม่ได้ เพราะมันเป็นเรื่องของครอบครัวเธอ คงทำได้แค่คอยให้กำลังใจอยู่ห่างๆ

หลังจากที่มีโพสต์ของดนัยณัฐออกมา แถมยี่หวายังโต้ตอบกลับไปแบบนั้นอีก ทำให้ผู้คนต่างก็เริ่มไม่ชอบเธอ โดยเฉพาะคนที่มีลูก พวกเขาต่างก็พูดกันเป็นเสียงเดียวกันว่ายี่หวาเป็นลูกอกตัญญู

แต่ยี่หวาก็ไม่ได้สนใจ แล้วไม่คิดที่จะออกมาแก้ข่าวด้วย แถมตอนนี้เธอยังปิดโทรศัพท์เพื่อไม่ให้ใครโทรมารบกวนอีก เพราะมันน่ารำคาญที่เธอจะต้องมาฟังคนอื่นพูดถึงผู้ชายคนนั้น

“แล้วเธอจะปล่อยไว้อย่างนี้เหรอ” วายุถามขึ้นขณะที่ทั้งสามคนกำลังเดินอยู่ในห้าง เพราะต้องมาซื้อหนังสือให้เรนจิ ส่วนเหตุผลที่วายุพูดขึ้นมาเนื่องจากได้ยินเสียงคนอื่นคุยถึงเรื่องเธอขณะที่เดินผ่าน

“ดูเหมือนว่าวันนี้คุณคงต้องกลับไปนอนที่บ้าน”

“อะไรครับ? วันนี้พ่อจะกลับไปนอนที่บ้านเหรอ” เรนจิรีบเงยหน้าขึ้นมาถามวายุอย่างรวดเร็วทันทีที่ได้ยินยี่หวาพูดด้วยท่าทางดีใจ

“ฉันขอโทษ” วายุรีบก้มหน้าสำนึกผิดทันที เขาไม่ควรพูดเรื่องนี้ออกมาเลยจริงๆ

“นั่นใช่ประธานภูวิศหรือเปล่า” เสียงผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นทำให้ผู้คนแถวนี้ต่างก็หันไปมองทางวายุกันเป็นตาเดียว

“ใช่จริงๆ ด้วย! ทำไมถึงได้หล่อขนาดนี้ ตัวจริงหล่อกว่าในรูปเยอะมาก แล้วผู้หญิงข้างๆ นั่นใคร ปิดหน้าปิดตาอย่างกับโจร”

เนื่องจากวันนี้ยี่หวาใส่เดรสยาว แถมยังใส่วิกผมสั้น ส่วนบนใบหน้าก็มีผ้าปิดปาก แว่นตา แล้วก็หมวก ไม่แปลกที่พวกเขาจะจำเธอไม่ได้

“ต้องเป็นคนที่ประธานภูวิศคบหาอยู่แน่ๆ อาจจะเป็นแม่ตัวจริงของคุณชายน้อยก็ได้ แล้วดูหน้าคุณชายน้อยสิ โอ๊ย! หล่อแต่เด็กเลยลูก”

“เป็นครอบครัวที่อบอุ่นมากเลย ดูสีหน้าประธานภูวิศและคุณชายน้อยเวลาที่มองเธอสิ แล้วยัยดาหลานั้นก็กล้าอุปโลกน์ตัวเองว่าเป็นแม่ของคุณชายน้อยเนอะ”

ขณะนั้นเองผู้หญิงคนหนึ่งหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาตั้งใจจะถ่ายรูปพวกเขา แต่ยังไม่ทันที่จะได้กดถ่ายก็ถูกผู้ชายคนหนึ่งมายืนบังเสียก่อน แถมสายตาเขาเหมือนจะฆ่าเธอทางอ้อมเลย

เมื่อคนอื่นๆ เห็นต่างก็รีบเก็บโทรศัพท์ไว้ในกระเป๋าทันที ยี่หวาจึงหันไปถามวายุที่อยู่ข้างๆ “นั่นคนของคุณเหรอคะ?” เพราะวันนี้ผู้ติดตามเธอไม่ได้มาด้วย ขืนพวกเขามาคนอื่นก็รู้พอดีว่าเธอเป็นใคร

“อืม”

“ก็ว่าทำไมคุณถึงยังดูสบายใจ แถมยังไม่ปลอมตัวด้วย ที่แท้ก็มีผู้ติดตามนี่เอง หายากนะคะเนี่ย นานๆ ทีจะเห็นคุณมีผู้ติดตาม”

“เพื่อความปลอดภัยของเธอกับเรน”

ฟังจากประโยคที่วายุพูดก็รู้แล้วว่าใครสำคัญที่สุด “แล้วคุณไม่กลัวเป็นข่าวเหรอคะ เพราะมีคนจำคุณได้ด้วย”

“ช่วยเธอกำจัดศัตรู”

“สามีใครเนี่ย น่ารักที่สุดเลย”

“เรนน่ารักกว่า” เรนจิเงยหน้าขึ้นไปพูดกับยี่หวาด้วยสีหน้าจริงจัง ทำเอาเธออดที่จะขำให้กับความน่ารักของเขาไม่ได้จริงๆ

“ฮ่าๆ มันแน่อยู่แล้ว เรนน่ารักกว่าอยู่แล้ว เรนของหม่ามี๊น่ารักที่สุด”