[ตอนที่ 5 นี่เหรอพ่อคน]

ดนัยณัฐโมโหมากที่ยี่หวาทำเหมือนไม่สนใจเขา จึงรีบเดินตามขึ้นไปแล้วกระชากแขนของยี่หวาอย่างแรง แต่เพราะยี่หวายังไม่ทันได้ตั้งตัวจึงเซถลาถอยหลัง บวกกับขาที่อยู่บนบันไดจึงทำให้ทรงตัวไม่อยู่เลยตกลงไปข้างล่าง

ส่วนดนัยณัฐปล่อยแขนยี่หวาก่อนที่เธอจะตก ทำให้เขารอด…

ดังนั้นยี่หวาที่ตกลงมาทำให้หัวได้ไปกระแทกกับขอบบันไดอย่างแรง เลือดสีแดงค่อยๆ ไหลลงมาเปื้อนชุดนักเรียนของเธอไม่หยุด

“แกคงไม่ได้คิดว่าฉันจะฆ่าแกใช่ไหม”

น้ำเสียงเย็นชาออกมาจากปากดนัยณัฐ รวมถึงสีหน้าไร้ความรู้สึก ทำให้ยี่หวาที่ตอนแรกคิดว่าพ่อคงไม่ได้ตั้งใจ กลับต้องเปลี่ยนความคิดใหม่ทันที

“ถ้าพ่อไม่ได้ตั้งใจจริงๆ ช่วยพาหนูไปโรงพยาบาลหน่อยได้ไหม”

โชคดีที่ยี่หวายังพอมีสติอยู่บ้าง เพราะถ้าเธอสลบไปมีหวังเธออาจจะได้นอนตายอยู่ข้างล่างตรงนี้ เนื่องจากเธอรู้ว่าคนในบ้านหลังนี้คงไม่มีใครอยากจะพาเธอไปหาหมอหรอก

“ดูด้วยตอนนี้มันกี่โมงแล้ว ถ้าอยากไปมากก็หารถไปเอง” แล้วความคิดของเธอก็ไม่เคยผิดจริงๆ เมื่อได้ยินสิ่งที่คนเป็นพ่อพูดออกมา

“งั้นหนูขอเงินหน่อยได้ไหม”

“ฉันไม่ให้ แกก็เอาเงินที่ไปนอนกับผู้ชายวันนี้มาใช้สิ” ว่าจบดนัยณัฐก็เดินหันหลังขึ้นห้องไปเลย ปล่อยให้ยี่หวายืนเลือดไหลอยู่ข้างล่างคนเดียว

นี่เหรอพ่อคน?

พ่อคิดว่าวันนี้เธอไปขายตัวมาจริงๆ สินะ แล้วเธอจะทำยังไงดี เงินเก็บเธอก่อนหน้านี้ก็เอาไปซื้อเสื้อกับข้าวต้ม แล้วก็ยาให้ผู้ชายคนนั้นหมดแล้ว

เนื่องจากยี่หวาจะได้เงินไปโรงเรียนแค่วันละยี่สิบบาทจากแม่นม อันที่จริงเธอจะต้องได้ไปโรงเรียนวันละพันแต่แม่เลี้ยงก็เก็บไปหมดไม่ให้เธอเลยสักบาท ดังนั้นทุกครั้งเธอจะคอยเก็บเงินที่ได้ไว้ซื้อยาทำแผลตัวเอง ส่วนข้าวเธอก็จะกินกับแม่นมในครัวตอนเช้าก่อนที่ทุกคนจะตื่น เลยใช้เงินในส่วนนี้ซื้อแค่น้ำตอนเที่ยง ซึ่งเธอจะได้กินข้าวแค่วันละมื้อ แต่เธอก็อยู่ได้เพราะชินแล้ว

ยี่หวาเดินออกมาจากบ้านทั้งสภาพแบบนั้น อย่างน้อยๆ อุปกรณ์ทำแผลของเธอก็อยู่ที่ฐานลับ แล้วก็ยังมียาฆ่าเชื้อกับยาแก้ปวดที่ซื้อให้ผู้ชายคนนั้นก่อนหน้านี้ อาจจะพอช่วยบรรเทาอาการเจ็บนี้ได้ ส่วนพรุ่งนี้ค่อยไปทำแผลที่ห้องพยาบาลของโรงเรียนแล้วกัน

ภายในรถยนต์สีดำคันหนึ่ง กำลังจอดอยู่หน้าประตูบ้านจิรภิญญากุล เนื่องจากวายุเป็นห่วงหญิงสาวคนนั้นที่ช่วยชีวิตเขาไว้ แต่เพราะเธอปฏิเสธที่จะให้เขาไปส่ง ทำให้เขาต้องขับรถตามหลังโดยไม่ให้อีกฝ่ายรู้ตัว อย่างน้อยเขาก็จะต้องได้เห็นว่าเธอถึงบ้านอย่างปลอดภัยเสียก่อน