[ตอนที่ 6 อ้อมกอดปลอดภัยเหมือนฐานลับ]

ทันทีที่ธาราธรกำลังจะออกรถ สายตาวายุก็เหลือบไปเห็นหญิงสาวเปิดประตูออกมาจากบ้าน แต่สิ่งที่ทำให้เขาตกใจมากก็คือเลือดที่อยู่บนเสื้อของเธอ

นี่มันเกิดอะไรขึ้น!?!

แต่ยังไม่ทันที่วายุจะได้คิดอะไรต่อก็รีบเอ่ยขึ้นมาเสียงดัง “จอด!”

ธาราธรที่ได้ยินก็รีบเหยียบเบรกทันที เขาไม่เคยถูกพี่ตะโกนใส่แบบนี้ จึงรีบหันไปถามวายุด้วยสีหน้าหวาดระแวง “เกิดอะไรขึ้น แล้วนั่นพี่จะลงไปไหน”

วายุไม่ได้สนใจเสียงเรียกของธาราธรรีบเดินลงไปหาหญิงสาวด้วยท่าทางร้อนรนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “เกิดอะไรขึ้นกับเธอ ทำไมเป็นแบบนี้!”

ยี่หวาที่ยังพอมีสติอยู่ถึงแม้จะเลือนรางไปบ้างเพราะเลือดที่ไหลออกมาไม่ยอมหยุด ได้ยินเสียงที่คุ้นหูอยู่ตรงหน้าก็รีบส่งยิ้มให้อีกฝ่ายพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงดีใจ “พี่วายุ...ดีจังที่พี่ยังอยู่”

วายุเริ่มมีสีหน้าไม่ดีขึ้นเรื่อยๆ หญิงสาวตรงหน้าของเขาในเวลาแบบนี้ยังจะมาส่งยิ้มให้เขาอีก

แม้ในใจจะกังวลขนาดไหน แต่วายุก็ยังคงต้องควบคุมตัวเอง จึงพยายามเอ่ยเสียงเรียบที่มีความเป็นห่วงแฝงอยู่ “เธอเป็นอะไร”

“หนูไม่ระวังก็เลยตกบันไดค่ะ” ยี่หวาตัดสินใจพูดโกหกออกไป เพราะเธอไม่อยากให้พ่อดูแย่ในสายตาคนอื่น จากนั้นยี่หวาก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นๆ ว่า “พี่วายุช่วยพาหนูไปที่บ้านหลังเมื่อกี้หน่อยได้ไหมคะ”

“ไปทำไม” ในเวลาแบบนี้ไม่ใช่ว่าเธอควรจะไปโรงพยาบาลหรอกเหรอ

“หนูต้องทำแผล อุปกรณ์อยู่ที่นั่น...” ยี่หวาที่อยู่ๆ เหมือนกับว่าจะเพิ่งนึกอะไรออกก็ทำหน้าตกใจ รีบพูดออกไปด้วยน้ำเสียงร้อนรน “ไม่เป็นไรดีกว่าค่ะ เดี๋ยวหนูทำให้รถแพงๆ ของพี่ต้องเปื้อน”

ทันทีที่พูดจบยี่หวาก็เดินเลี้ยวไปด้านข้างเพื่อที่จะเดินกลับไปบ้านผีสิงหลังนั้น แต่เดินได้เพียงไม่กี่ก้าวก็รู้สึกว่าตัวลอยขึ้นจากพื้น

วายุรู้ว่าหญิงสาวจะต้องหันมาบ่น ก็รีบพูดตัดหน้าด้วยเสียงทุ้มต่ำ “เลอะแค่นี้ไม่เป็นไร เธอต้องรีบไปโรงพยาบาล”

“แต่หนู...” ยี่หวากำลังจะบอกว่าเธอไม่มีเงินก็ได้ยินเสียงวายุลอยเข้ามาก่อน

“ไม่มีแต่ ถือว่าตอบแทนที่ช่วยฉันไว้”

“ขอบคุณค่ะ” เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเผด็จการแค่ไหน เธอจึงได้แต่ยอมรับ เพราะตอนนี้เธอแทบจะไม่มีแรงพูดแล้วด้วยซ้ำ

ไม่รู้ว่าทำไมพอเธออยู่ในอ้อมกอดของผู้ชายคนนี้ ถึงได้รู้สึกปลอดภัยเหมือนกับตอนอยู่ในฐานลับเลย ดังนั้นเมื่อยี่หวารู้ว่าอีกไม่นานตัวเองจะถึงมือหมอแล้ว ที่ฝืนทนมาตั้งแต่แรกก็ถูกปลดปล่อย ทำให้หมดสติไปอยู่ในอ้อมกอดของวายุ

วายุเริ่มควบคุมตัวเองไม่อยู่ เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายหลับไปแล้ว รีบส่งเสียงร้อนรนไปให้ธาราธรที่กำลังงงกับเหตุการณ์อยู่ “รีบไปโรงพยาบาล ด่วน!”

“ครับๆ” เขาไม่เคยเห็นพี่ชายสูญเสียการควบคุมขนาดนี้มาก่อน จึงรีบออกรถทันทีไม่กล้าถามอะไรต่อ

ภายในห้องคนไข้ในโรงพยาบาลแห่งหนึ่ง วายุกำลังนั่งอยู่ข้างเตียงมองผู้หญิงที่นอนหลับอยู่บนเตียง โดยมีผ้าพันแผลพันรอบศีรษะ ตามตัวเขียวช้ำไปหมด

มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่!

อาการหนักขนาดนี้แต่ผู้หญิงคนนี้ตั้งใจที่จะทำแผลเองเนี่ยนะ ไม่รู้หรือไงว่าตัวเองไม่เหมือนคนอื่น แถมใกล้จะตายอยู่แล้วยังจะมากลัวว่ารถเขาจะเปื้อนอีก ผู้หญิงแบบนี้นะเหรอที่จะกล้าทำร้ายคนอื่น