บทที่ 1005 องค์ท่านควรเป็นเทพแท้จริง

บทที่ 1005 องค์ท่านควรเป็นเทพแท้จริง

………………..

ห้วงสมุทรบรรพกาล

จากการหายไปของปลาอสูรกลืนเอกภพ บนผิวน้ำที่เงียบสงบผืนนี้ ความรู้สึกอันตรายแปลกประหลาดกลุ่มหนึ่งก็ประชิดมาอย่างเงียบงัน

แผ่ระลอกกระทบความมืด บิดม้วนครรลองสายตา เกิดเป็นพลังกดดันที่ส่งไปยังจิตใจ

ท่ามกลางความรางเลือนยังมีเสียงพึมพำที่ทำให้คนคลุ้มคลั่งดังออกมาอย่างทึบๆ จากในน้ำ

คล้ายว่าความตายกำลังเดินมา

นี่ก็คือห้วงสมุทรบรรพกาล มหาสมุทรที่มีอันตรายลงมาเยือนทุกชั่วขณะ

สวี่ชิงและเอ้อร์หนิวสีหน้าเคร่งขรึมขึ้นมาทันที

แต่ว่าพวกเขาอยู่ที่มหาสมุทรแห่งนี้มาเดือนกว่าแล้ว ในประสบการณ์แต่ละครั้งล้วนสัมผัสได้ถึงมหาสมุทรที่อันตรายแห่งนี้ได้อย่างลึกซึ้ง

ตอนนี้คนหนึ่งควบคุมเรือเวทพุ่งทะยานไปอย่างรวดเร็ว อีกคนหนึ่งแผ่ประสาทสัมผัสรับรู้สังเกตรอบๆ อย่างละเอียด ประสานปางมือสำแดงวิชาซ่อนอำพราาง ทำให้เรือเวทที่อยู่แปรเปลี่ยนเป็นส่วนหนึ่งของมิติมืดมิด

แม้เรือศึกบรรพกาลก่อนหน้านี้ จะพังทลายไปแล้วจากการกลืนกินของปลาอสูรกลืนเอกภพ ตอนนี้สิ่งที่ทั้งสองเอามาใช้เดินทางในทะเลบนมหาสมุทรแห่งนี้จะมีเพียงเรือเวทสำรอง แต่ภายใต้การเพิ่มพลังจากะลังต้นกำเนิดเทพในร่างสวี่ชิง เรือเวทลำนี้ก็เหมือนคลุมเสื้อคลุมของเทพเจ้า ความเร็วน่าตื่นตะลึงนัก

หลังจากนั้นหนึ่งก้านธูป ไม่รู้ว่าเป็นโชคของพวกสวี่ชิงทั้งสองคน หรือเป็นกลิ่นอายที่แผ่ซ่านออกมาจากปลาอสูรกลืนเอกภพ หรือจะเป็นวิชาซ่อนอำพรางของเอ้อร์หนิวส่งผลแล้ว

ความตายที่เดินมานั่นไม่ได้ใกล้เข้ามาจริงๆ

ดังนั้นทั้งสองภายใต้การทะยานไปอย่างตึงเครียด ก็ค่อยๆ ไปไกลจากมหาสมุทรแถบนี้

จวบจนกระทั่งผ่านไปอีกหลายชั่วยาม รู้สึกว่าอันตรายแบบนั้นค่อยๆ ลดลง สุดท้ายก็หายไป

สวี่ชิงและเอ้อร์หนิวถึงได้ถอนหายใจโล่งอก

ทั้งสองคนมองหน้ากัน ต่างเห็นคิ้วที่ขมวดแน่นของกันและกัน

“หลงทางเสียแล้ว…” สวี่ชิงเอ่ยเสียงต่ำทุ้ม

พวกเขาก่อนหน้านี้ขณะที่เดินทางก็คอยสังเกตตำแหน่งของตัวเองมาโดยตลอด ป้องกันไม่ให้หลงทิศในมหาสมุทรนอกที่กว้างใหญ่ไพศาลแห่งนี้

ทว่าการกลืนกินจากปลาอสูรกลืนเอกภพตัดการรับรู้ ตอนนี้พวกเขาไม่รู้ว่าอยู่ที่พื้นที่บริเวณไหน

สิ่งที่เห็นรอบๆ มีเพียงความมืดมิดอันไร้ขอบเขตเท่านั้น

“ไม่รู้ว่าตาแก่อวี้นั่นเป็นอย่างไรบ้าง แม้เจ้านั่นจะไม่ถูกปลาอสูรกลืนเอกภพกลืนกิน แต่ข้ารู้สึกว่าเขาอยู่ในมหาสมุทรนอกก็เหมือนจะไม่ได้ฉลาดปราดเปรียวสักเท่าไร”

เอ้อร์หนิวถอนหายใจ

“คำนวณพลาดเสียแล้ว หากรู้แต่แรกว่าเป็นแบบนี้ พวกเราจะหาเหตุผลไม่มาที่นี่แล้ว”

สวี่ชิงเงียบนิ่ง หลังจากนั้นครู่หนึ่งก็พลันเอ่ยขึ้น

“ข้ามีวิธี น่าจะหาทิศทางได้ แต่ขณะที่ดำเนินการอาจจะดึงดูดความสนใจจากตัวตนที่ไม่รู้บางอย่างเข้า”

สวี่ชิงพูดจบก็มองไปทางเอ้อร์หนิว

เอ้อร์หนิวได้ยิน หลังจากคิดๆ ก็เอ่ยขึ้น

“อาชิงหน้า ตอนเจ้าสำแดงวิชาต้องใช้เวลาเท่าไร”

“หนึ่งก้านธูปก็พอแล้ว”

สวี่ชิงคำนวณครู่หนึ่งก็บอกเวลาที่แน่นอนออกมา

“อย่างนั้นไม่เป็นปัญหา เจ้ารอข้าเตรียมตัวสักหน่อย แต่ว่าเจ้ามีเรือลำเล็กหน่อยหรือไม่”

เอ้อร์หนิวมองเรือที่อยู่ ลังเลเล็กน้อย

สวี่ชิงเอาเรือเวทที่เล็กกว่าออกมาลำหนึ่ง หลังจากแทนเรือเวทที่อยู่ตอนนี้ เอ้อร์หนิวทางนั้นก็กัดฟัน ยกมือขึ้นชกไปที่อกทันที ฝืนบีบให้ตัวเองกระอักเลือดออกมา เดินไปมาบนเรือเวทลำนี้

สำหรับการกระทำของเอ้อร์หนิว สวี่ชิงไม่แปลกใจแม้แต่น้อย หลายปีมานี้ เขารู้เป็นอย่างดีว่าเลือดของศิษย์พี่ใหญ่หลายๆ ครั้งก็เหมือนว่าจะมีพลังครอบจักรวาล

แล้วก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ ไม่นานจากนั้น ในยามที่ภายนอกและในของเรือเวททาไปด้วยเลือดของเอ้อร์หนิวทั้งลำ เอ้อร์หนิวนั่งลงตรงนั้นด้วยใบหน้าขาวซีดเล็กน้อย โบกไม้โบกมือให้สวี่ชิง

“ข้าใช้เลือดตัวเองลอกเลียนแบบการซ่อนอำพรางของไร้อักษร ในหนึ่งก้านธูป พวกเราน่าจะไม่เป็นอะไร!”

สวี่ชิงไม่ลังเลใดๆ ทั้งมิ้น หลับดวงตาทั้งสองลงทันที ความรอบรู้แห่งเทพแผ่ออก พลังอำนาจเทพแห่งเสียงในร่างพลันกระเพื่อมแผ่ระลอก เสี้ยวขณะต่อมา…มหาสมุทรนอกที่เงียบสงบ เมื่ออยู่ภายในความรอบรู้เทพของสวี่ชิงก็มีเสียงดังขึ้น

นั่นเป็นเสียงของคลื่นมหาสมุทร นั่นคือเสียงของความมืดมิดที่ไหลไป ทั้งยังมีเสียงของซากปรักหักพังบนผิวน้ำและเสียงพึมพำของสิ่งที่ไม่รู้บางอย่างใต้ทะเล

เสียงมากมาย ในเสี้ยวขณะนี้ปะทุขึ้นมาในทุกด้าน

จากเวลาที่ไหลไป เสียงเหล่านี้ส่งออกมาไม่หยุด ปกคลุมไม่หยุด ระหว่างนั้นยังมีเจตจำนงน่าครั่นคร้ามแผ่จิตเทพน่าหวาดกลัวออกมาด้วย

มีเสียงหัวเราะ มีเสียงร้องไห้ มีคำถามที่สุภาพ มีเสียงคำรามโกรธเคือง

ในนั้นมีเสียงมากมายที่ทำให้สวี่ชิงตัวสั่นเทา เขาทำได้เพียงปิดกั้นอย่างสุดกำลัง แผ่กระจายพลังอำนาจเทพไปในระลอกคลื่นน้ำทะเลให้ไกลออกไป ตามหาทิศทางของตัวเอง หาเส้นทางเดินทางกลับ

ขณะที่ใช้วิชา ความกดดันรอบๆ ก็รุนแรงยิ่งขึ้น เอ้อร์หนิวทางนั้นเคร่งเครียดเป็นอย่างยิ่ง ลุกขึ้นกระอักเลือดออกมาหลายครั้ง เพิ่มการซ่อนอำพราง

จวบจนกระทั่งเวลาหนึ่งก้านธูปในที่สุดก็ผ่านไป

ดวงตาทั้งสองของสวี่ชิงพลันลืมขึ้นมา หลังจากกระอักเลือดสดๆ ออกมาคำหนึ่ง ในดวงตาของเขาฉายประกายเย็นเยือกออกมา ยกมือชี้ไปทางหนึ่ง

“ตรงนั้นก็คือที่ที่มหาสมุทรในอยู่!”

เอ้อร์หนิวไม่ลังเล เพิ่มพลังเรือเวทร่วมกับสวี่ชิง ทำให้ความเร็วของเรือเวทลำนี้เพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล พุ่งทะยานไปยังทิศทางที่สวี่ชิงสัมผัสรับรู้

เวลาไหลไปช้าๆ ครึ่งเดือนผ่านไป

นับจากที่ถูกปลาอสูรกลืนเอกภพกลืนกินจนถึงวันนี้ก็เป็นเวลาหนึ่งเดือนเต็มๆ แล้ว

ตอนนี้ในพื้นที่ที่ถูกปลาอสูรกลืนเอกภพกลืนกินในตอนนั้นไปทางตะวันออกแปดสิบล้านลี้ ในตอนที่เรือเวทที่พวกสวี่ชิงอยู่ ในพริบตาที่เคลื่อนผ่านไปอย่างรวดเร็ว ทันใดนั้นน้ำทะเลก็พลันระเบิดขึ้นมา

เสียงเลื่อนลั่นดึงกึกก้อง สายธารเชี่ยวกรากราวน้ำพุประดุจสายธารต้อนรับสวรรค์พุ่งทะลักมาจากใต้ทะเล ในขณะที่ปกคลุมไปทั่วทุกทิศ ก็พัดพาเรือเวทของสวี่ชิงและเอ้อร์หนิวทั้งสองคนให้ขึ้นไปยังท้องฟ้า

ทั้งสองจิตใจสั่นสะท้าน ในพริบตาที่ถูกระลอกคลื่นการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันส่งผลกระทบต่อความคิด ในหูของพวกเขาเสียงที่ราวกับเสียงสวรรค์ก็ดังก้องมา