ตอนที่ 1025
บทที่ 1025 เป็นผู้มากฝีมือด้านการแสดงโดยแท้
October 22, 2026
บทที่ 1025 เป็นผู้มากฝีมือด้านการแสดงโดยแท้
………………..
เพียงคำพูดเดียว ทำให้คนทั้งสามตกตะลึง เห็นได้ชัดว่าพลังแห่งคำพูดของเอ้อร์หนิวนั้นแข็งแกร่งเพียงใด
ถึงอย่างไรคนอื่นๆ ก็ฝึกปรือฝีปากเพียงชาติเดียว แต่เอ้อร์หนิวฝึกมาแล้วทุกชาติ พลังฝีปากแข็งแกร่งถึงขีดสุดมานานแล้ว
น่ากลัวว่าหากมีระบบฝึกบำเพ็ญปาก เอ้อร์หนิวคงเข้าใกล้ขั้นสูงสุดของระบบนี้อย่างขาดลอย
แม้แต่สวี่ชิงที่ในตอนนี้ยึดความเป็นเทพเป็นหลัก ก็ยังเหลือบมองเอ้อร์หนิวที่อยู่ข้างกายผาดหนึ่ง
เอ้อร์หนิวภาคภูมิใจ ยืดอกขึ้น สีหน้าทะนงตน
เขาทันใดนั้นก็ค้นพบความท้าทายใหม่จากสวี่ชิง
“การทำให้สวี่ชิงน้อยที่เป็นปกติชื่นชมข้า เรื่องนี้มิได้ยากเย็นอะไรเลย ออกจะง่ายเกินไปด้วยซ้ำ สิ่งที่ข้าต้องทำคือการทำให้สวี่ชิงน้อยที่ถูกชี้นำโดยความเป็นเทพ ชื่นชมข้าด้วยเหตุผลเช่นกัน นี่สิถึงจะเป็นความสามารถที่แท้จริง!”
เอ้อร์หนิวกระแอมไอ เตรียมที่จะกล่าวต่อไป
แต่ในขณะนั้นเอง นอกเจดีย์ บนซากดินแดนธารน้ำแข็ง การแสดงของพวกเยวี่ยตง ก็มาถึงจุดแตกหักแรกแล้วเช่นกัน
ขณะที่เยวี่ยตงยกนิ้วขึ้นชี้ หลานเหยาที่ฟื้นคืนสติ อารมณ์ก็พลันผันผวนรุนแรงอีกครั้ง
เจ็ดอารมณ์หกปรารถนา ปะทุขึ้นจากร่างหลานเหยาอย่างต่อเนื่อง กลายเป็นเส้นใยที่พวยพุ่งออกจากร่างกาย แผ่ขยายไปยังหลี่ว์หลิงจื่อ
ร่างของหลานเหยาสั่นสะท้าน สีหน้าเผยให้เห็นถึงความเจ็บปวด ต้องการที่จะดิ้นรน แต่ในมิช้าแม้แต่ความคิดที่จะดิ้นรนก็กำลังถูกอารมณ์กลืนกิน
เยวี่ยตงที่อยู่ข้างๆ เพิกเฉยต่อความเจ็บปวดของหลานเหยา ทอดสายตามองไปยังหลี่ว์หลิงจื่อ
“หลี่ว์หลาง ก่อนหน้านี้ข้าได้ทำให้เจ็ดอารมณ์หกปรารถนาของหลานเหยาปั่นป่วน จนมีคุณสมบัติเป็นเรือนบ่มเพาะแล้ว หากตอนนี้ข้าทำให้อารมณ์ของนางระเบิดออกมา เงื่อนไขทั้งหมดพร้อมแล้ว”
“หวังว่าหลังจากเจ้าประสบความสำเร็จ เจ้าจะมิลืมข้อตกลงระหว่างเจ้ากับข้า ข้าต้องการวิชาสืบทอดของเฟิงหลินเทา เพื่อที่จะประทับตราวิชาเซียนของข้าให้กลายเป็นอำนาจ ส่วนเจ้า…นับแต่นี้เป็นต้นไปก็จะบรรลุเป็นเจ้าเหนือหัวอย่างราบรื่น!”
แววตาของหลี่ว์หลิงจื่ออ่อนโยน จ้องมองเยวี่ยตง พยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม สีหน้าจริงใจ กล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา
“มิมีทางลืมเลือน วิถีมหามรรคาในอนาคต เจ้ากับข้าจะร่วมทางไปด้วยกัน”
เมื่อเยวี่ยตงได้ยินดังนั้นก็เงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็สูดลมหายใจเข้าลึก สีหน้าแน่วแน่ ประสานปางมืออีกครั้งและชี้ไป ทันใดนั้นสติสัมปชัญญะสุดท้ายในดวงตาของหลานเหยา ก็มลายหายไป
สิ่งที่เหลืออยู่มีเพียงความว่างเปล่าและความสับสน
สามารถหลอมรวมได้แล้ว!
หลี่ว์หลิงจื่อสูดลมหายใจเข้าลึก แววตาก็เผยให้เห็นถึงความคาดหวัง ก้าวเดินไปหาหลานเหยา ในขณะที่ยกมือขวาขึ้น ก็สัมผัสกับเส้นใยเจ็ดอารมณ์หกปรารถนาที่แผ่ออกมาจากร่างของหลานเหยา
ทันทีที่สัมผัส เส้นใยเหล่านี้ก็หลอมรวมเข้าไปในนิ้วมือของหลี่ว์หลิงจื่ออย่างรวดเร็ว หลอมรวมกับเลือดเนื้อ เชื่อมโยงกับจิตวิญญาณของเขา
ในเสี้ยววินาทีต่อมา ร่างของหลานเหยาก็สั่นสะท้านรุนแรงยิ่งขึ้น กลิ่นอายของนางค่อยๆ อ่อนแอลง เส้นใยแห่งโชคชะตาที่ก่อตัวขึ้นจากเจ็ดอารมณ์หกปรารถนา ก็หลั่งไหลเข้าสู่ร่างของหลี่ว์หลิงจื่ออย่างต่อเนื่อง
พร้อมกับเลือดเนื้อของหลานเหยา
ร่างของนางผ่ายผอมลงอย่างรวดเร็ว!
ยิ่งไปกว่านั้นพลังบำเพ็ญของนางยังไหลไปตามเส้นใยเจ็ดอารมณ์หกปรารถนาสู่ร่างของหลี่ว์หลิงจื่อ
และสิ่งที่สำคัญที่สุดคือ สายโลหิตบริสุทธิ์จักรพรรดิของหลานเหยา ก็เริ่มถ่ายโอนเช่นกัน
ความว่างเปล่าในดวงตาของหลานเหยา ยิ่งหยั่งลึกมากขึ้น ความสับสนของนางยิ่งทวีความเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ บางทีอาจเป็นความโศกศัลย์ลึกลับที่รวบตัวอยู่ที่หางตาของนาง ก่อนจะกลั่นตัวเป็นหยดน้ำไหลอาบแก้มซูบตอบของนาง
หลี่ว์หลิงจื่อมองเห็นน้ำตาหยาดนี้ ในระหว่างการหลอมรวม เขาก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ หยุดชะงักลง
เยวี่ยตงที่อยู่ข้างๆ เมื่อได้เห็นฉากนี้ พลันเอ่ยปากพูด
“ตัดใจมิลงหรือ?”
หลี่ว์หลิงจื่อส่ายศีรษะ
“มิได้ตัดใจมิลง ข้าเพียงแค่กำลังคิดว่า การแสดงของพวกเจ้าทั้งสอง จะพลิกผันเมื่อใดกันแน่”
“แม้แต่น้ำตาก็ยังปรากฏออกมา ดูสมจริงอย่างหาที่เปรียบมิได้”
“หรือว่าจะเป็นตอนที่ข้าหลอมรวมนางจนหมดสิ้น?”
“เยวี่ยตง”
“วิธีการตอบโต้ที่เจ้าซ่อนไว้ในเจ็ดอารมณ์หกปรารถนาของหลานเหยา แม้ว่าจะแยบยล แต่… ข้าก็ยังคงรับรู้ได้”
หลี่ว์หลิงจื่อยิ้ม มองไปยังเยวี่ยตง
บนท้องฟ้า ภายในเจดีย์ สวี่ชิงจ้องมองฉากนี้ด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ จุดสำคัญคือการสังเกตหลี่ว์หลิงจื่อ
เอ้อร์หนิวที่อยู่ข้างๆ เห็นได้ชัดว่ามุ่งความสนใจไปที่เนื้อเรื่อง เมื่อได้ยินดังนั้น ดวงตาก็พลันเป็นประกายขึ้น ตะโกนเสียงดัง
“กำลังจะพลิกผันแล้ว!!”
“ข้าว่าแล้วเชียวว่าทั้งสามคนนี้เล่นละครกันได้เร้าใจจริงๆ”
“เยวี่ยตง แผนการของเจ้าถูกมองทะลุแล้ว เร่งโต้กลับเร็วเข้า มิฉะนั้นโอกาสจะหลุดลอย หากปรารถนาจะประสบความสำเร็จอีกครั้ง อุปสรรคย่อมเพิ่มพูนมหาศาล”
เมื่อคำพูดของเขาหลุดออกมา เยวี่ยตงก็ขมวดคิ้ว มิสนใจเอ้อร์หนิว แต่กลับทอดสายตามองหลี่ว์หลิงจื่อ
“หลี่ว์หลิงจื่อ เจ้าหมายความว่าอย่างไร!”
หลี่ว์หลิงจื่อหัวเราะ แววตาเผยให้เห็นถึงประกายแสงประหลาด
“เจ้ามิได้ยินสิ่งที่สหายเต๋าในเจดีย์กล่าวหรือ?”
“แม้ว่าเจ้าอยากจะแสดงต่อไป แต่ข้าหมดความสนใจแล้ว ข้าหมายถึงข้ามิต้องการการหลอมรวมครั้งนี้แล้ว”
กล่าวจบ หลี่ว์หลิงจื่อก็ยกมือขวาขึ้นคว้าร่างหลานเหยา พลังเตรียมสู่เทวะเก้าเขตขั้นปะทุขึ้นดังกึกก้อง ก่อตัวเป็นการโจมตีร้ายแรง ดึงดูดลมจากแปดทิศให้โหยหวน พุ่งตรงไปยังหลานเหยา
ต้องการจะบดขยี้หลานเหยาที่ไร้สติในขณะนี้ให้แหลกละเอียด
สีหน้าของเยวี่ยตงแปรเปลี่ยนไปในทันที นางสัมผัสได้ถึงเจตนาสังหารของหลี่ว์หลิงจื่อ นั่นคือเจตนาสังหารที่แท้จริง มิใช่การหยั่งเชิง ดังนั้นสองมือจึงเร่งประสานปางมือและชี้ไป
ทันใดนั้นเส้นใยเจ็ดอารมณ์หกปรารถนาที่แผ่ออกมาจากร่างของหลานเหยา ก็พลันเปล่งประกายแสงเจิดจ้า แปลงเปลี่ยนเป็นคำสาป ประทับตราบนร่างหลี่ว์หลิงจื่อ