บทที่ 861 บทพิเศษ 1 ปฏิเสธชะตากรรมการเป็นเป้าสังหารและดื่มด่ำไปกับชีวิตหนอนหนังสือ (ตอนที่ 1)

ตอนพิเศษ ปฏิเสธชะตากรรมการเป็นเป้าสังหารและดื่มด่ำไปกับชีวิตหนอนหนังสือ (ตอนที่ 1)

ทวีปปักษาสวรรค์ทักษิณ

พื้นที่ต้องห้าม ฝั่งตะวันออกเมืองเขากวาง

เมฆสีเทาเข้มคล้ายมือยักษ์ปกคลุมหมู่บ้านที่พังทลาย ราวกับจะถล่มทุกสิ่งทุกอย่างในพื้นที่ต้องห้ามลงมาได้ทุกเมื่อ ความกดดันและความอึดอัดชวนให้รู้สึกหายใจไม่ออก

หมู่บ้านทั้งหมดดูเหมือนภาพวาดที่ถูกกัดเซาะด้วยกาลเวลา สูญเสียสีสันดั้งเดิม เหลือเพียงความเสื่อมโทรมและสีเทาขาว

มีเพียงโคมไฟสีเลือดที่ลอยอยู่ทั่วหมู่บ้านเท่านั้นที่เป็นสีสันเดียว แต่กลับให้ความรู้สึกประหลาดและน่ากลัว

พวกมันเหมือนวิญญาณเร่ร่อน ไร้จุดหมาย บางครั้งก็จะหยุดอยู่ที่ศพแห้งกรัง ดูดกินเลือดที่เหลืออยู่ ทำให้ตัวเองแดงสดขึ้น

กร๊อบ

ขณะที่โคมไฟสีเลือดลอยอยู่ใกล้กระท่อมหลังหนึ่ง มือใหญ่ก็ยื่นออกมาจากหน้าต่างที่ปิดสนิท บีบโคมไฟสีเลือดจนบี้แบน แล้วดึงเข้าไปในกระท่อม

เจ้าของมือนี้เป็นชายหนุ่มอายุประมาณยี่สิบสี่ถึงยี่สิบห้าปี นามว่า โหยวหลิงจื่อ เขารูปร่างสูง หน้าตาคมคาย คิ้วขมวดทำให้ดูเคร่งขรึม

มองโคมไฟสีเลือดที่เหี่ยวแห้งในมือ โหยวหลิงจื่อก็ไม่ลังเลที่จะฉีกมันออก เผยให้เห็นแกนกลางสีเลือดคล้ายเปลวเทียน แล้วกลืนลงไป

ทันใดนั้น ใบหน้าซีดเซียวก็ค่อยๆ แดงขึ้น ตัวเขาถอนหายใจยาว พิงหลังกับกำแพงดินที่เต็มไปด้วยรอยกระด่างกระด่าง

ตรงหน้าเขาเป็นชายหนุ่มสวมชุดคลุมสีน้ำเงิน หน้าตาเคร่งขรึม ซึ่งตอนนี้มีสีหน้าระแวดระวัง สังเกตการณ์รอบๆ กระท่อม

“เรารออยู่ที่นี่ทั้งวันแล้ว ดูท่าหัวหน้าโจวน่าจะตกที่นั่งลำบากแล้วล่ะ” โหยวหลิงจื่อถอนหายใจ

“หุบปากอัปปรีย์ของเจ้าเสีย หัวหน้าโจวฝึกบำเพ็ญจนถึงระดับรวมปราณขั้นบริบูรณ์แล้ว ตามล่าไอ้หนูระดับรวมปราณขั้นเจ็ดคนเดียว จะเกิดร้ายแรงได้ยังไง?” ชายหนุ่มในชุดคลุมสีน้ำเงินมองโหยวหลิงจื่อด้วยสายตาเหยียดหยาม พูดเสียงเข้ม

“เฮ้อ เจ้าไม่เข้าใจหรอก ตอนอยู่ในฐานที่มั่น ข้าศึกษาประวัติของเจ้าหนูคนนั้นชื่อหลินเทียนเฮ่าอย่างละเอียด เจ้าเด็กนั่นเป็นเด็กกำพร้า ครอบครัวถูกฆ่าล้างตระกูล มีศัตรูแค้นฝังลึก นี่คือสัญญาณของผู้มีดวงชะตา”

“นอกจากนี้ เขาถูกงูห้าจุดกัดตอนอายุสิบสองแต่กลับรอดชีวิตมาได้อย่างปาฏิหาริย์ พรสวรรค์และพลังบำเพ็ญของเขาก็เลื่อนขั้นขึ้นอย่างไม่เคยมีมาก่อน ตอนอายุสิบห้าปี พลังบำเพ็ญก็ถึงระดับรวมปราณขั้นเจ็ดและกลายเป็นรองหัวหน้ากลุ่มมังกรร่ายรำพัน”

“จากประสบการณ์การอ่านตำราโบราณและเรื่องเล่าหลายปีของข้า คนที่มีดวงชะตาแบบนี้ ต้องผูกมิตรเอาไ้ว หรือไม่ก็อยู่ห่างๆ หรือทุ่มเทกำลังเต็มที่เพื่อกำจัดเขา!”

“แต่หัวหน้าโจวเล่า? กลับเลือกเส้นทางของตัวร้าย คอยแต่ยั่วยุ และถูกตบหน้าเสมอ หากเป็นเช่นนี้ไปเรื่อยๆ หัวหน้าโจวจะต้องกลายเป็นหินลับมีดของไอ้หนูนั่น ส่วนพวกเราก็คือทหารใต้อาณัติของตัวร้าย”

โหยวหลิงจื่อพูดด้วยความเสียใจ ส่ายหน้าทอดถอนหายใจ ดูเหมือนจะเสียใจที่เขาไม่ยอมลุกขึ้นสู้

“ข้าจะบอกอะไรให้นะโหยวหลิงจื่อ เจ้าอย่ามาพูดเรื่องไร้สาระแบบนี้ดีกว่า วันๆ เห็นใครก็เอาแต่บอกว่าเป็นผู้มีดวงชะตา หลอกตัวเองทั้งเพ งั้นเจ้าลองดูซิข้าเหมือนคนมีดวงชะตาบ้างไหม?” ชายหนุ่มชุดคลุมสีน้ำเงินพูดขึ้น

“ไม่เหมือน เจ้าหน้าตาอัปลักษณ์” โหยวหลิงจื่อพูดอย่างจริงจัง

ชายหนุ่มชุดคลุมสีน้ำเงินจ้องโหยวหลิงจื่อ ท่าทางหมดคำพูด จึงเปลี่ยนเรื่อง

“พอข้าทำภารกิจนี้เสร็จ มีทุนรอนมากพอ ข้าจะออกจากกลุ่ม เข้าร่วมกับสำนักเจ็ดเนตรโลหิต สร้างอำนาจสะเทือนโลกา!”

ชายหนุ่มชุดคลุมสีน้ำเงินหยิบแผนที่เก่าๆ ออกมา บนนั้นเขียนวงกลมสีแดงเด่นชัด นี่คือจุดหมายปลายทางของกลุ่มในครั้งนี้

มีข่าวลือว่าที่ตำแหน่งที่วงกลมสีแดงระบุไว้ เป็นซากปรักหักพังที่ไม่รู้ว่ามีมาตั้งแต่เมื่อไหร่ ข้างในเก็บวิชาลับเกี่ยวกับการหลอมอาวุธเป็นจำนวนมาก

หากส่งวิชาลับดีๆ ไปยังสำนักเจ็ดเนตรโลหิตได้ จะได้รับทรัพยากรในการฝึกบำเพ็ญจำนวนมาก

น่าเสียดายที่ข่าวนี้ กลุ่มมังกรร่ายรำพันซึ่งเป็นคู่แข่งก็ล่วงรู้เช่นกัน จึงเกิดการปะทะกันอย่างรุนแรงในพื้นที่ต้องห้าม

สมาชิกของทั้งสองกลุ่มถูกแยกออกจากกัน

เดิมทีโหยวหลิงจื่อ ชายหนุ่มชุดคลุมสีน้ำเงินและหัวหน้าโจว มีหน้าที่ไล่ล่าหลินเทียนเฮ่า แต่หัวหน้าโจวกลับยืนกรานที่จะไล่ล่าหลินเทียนเฮ่าเองตามลำพัง ให้โหยวหลิงจื่อและชายหนุ่มชุดคลุมสีน้ำเงินต้องรับมือกับสมาชิกกลุ่มมังกรร่ายรำพันสองคน แล้วมาพบกันที่จุดนัดพบ

แต่โหยวหลิงจื่อและชายหนุ่มชุดคลุมสีน้ำเงินฆ่าสมาชิกกลุ่มมังกรร่ายรำพันสองคน และมารอหมู่บ้านที่นัดหมายกันไว้ทั้งวัน ทว่าไม่เห็นเงาหัวหน้ากลุ่มเลย

นี่ทำให้โหยวหลิงจื่อที่กังวลใจเริ่มพูดจาไร้สาระอีกครั้ง

“สหาย ฟังข้านะ อย่าคิดเรื่องอำนาจเลย คนแบบนี้ มักจะตายอย่างน่าอดสู กลายเป็นบันไดให้คนอื่นเหยียบย่ำ”

“หาดเป็นข้า ข้าจะหาที่ที่ไม่มีผู้แข็งแกร่ง สร้างสำนัก ตั้งตนเป็นจักรพรรดิเงียบๆ จากประสบการณ์การอ่านตำราโบราณและเรื่องเล่าหลายปีของข้า การอยู่รอดจนจบเรื่อง นั่นแหละสำคัญที่สุด”

โหยวหลิงจื่อเกลี้ยกล่อมด้วยไมตรีจิต แล้วเริ่มจัดระเบียบอุปกรณ์ของตัวเอง ตอนนี้มียันต์ป้องกันสิบเอ็ดชิ้น ยันต์บินทะยานห้าแผ่น ลูกกลอนขาวหลายชนิดและยารักษาโรคต่างๆ อีกเหลือคณานับ ทั้งหมดเป็นของใช้เพื่อเอาชีวิตรอด

พอได้ยินคำพูดที่ยืดยาวของโหยวหลิงจื่อ ชายหนุ่มชุดคลุมสีน้ำเงินก็มองข้าวของพะรุงพะรังในมือของเขา ตั้งแต่เขารู้จักกับโหยวหลิงจื่อ คนผู้นี้ก็หลงใหลในของที่ใช้ในการเอาชีวิตรอดอย่างยันต์ป้องกัน ยันต์บินทะยาน สู้ประหยัดอดออม ใช้ทรัพย์สินเกือบทั้งหมดแลกเปลี่ยนเป็นสิ่งของเหล่านี้

เขาไม่เคยเห็นผู้ใดกลัวตายมากกว่าโหยวหลิงจื่อ

แต่ในขณะนั้น ใบหน้าของโหยวหลิงจื่อก็เปลี่ยนไป ดวงตาเต็มไปด้วยความเย็นชา เมื่อครู่ เขารู้สึกว่าผึ้งต่างถิ่นที่เขาจัดวางไว้รอบหมู่บ้าน ส่งคลื่นความผันผวนถี่ๆ กลับมา

โหยวหลิงจื่อหยิบยันต์ป้องกันสีทองออกมาโดยไม่ลังเล ทันใดนั้น เกราะป้องกันสีทองที่เต็มไปด้วยอักขระก็ปกคลุมโหยวหลิงจื่อและชายหนุ่มชุดคลุมสีน้ำเงินเหมือนฟองอากาศสีทอง

ตู้ม!

ตามมาด้วยเสียงแตกกระจายของความว่างเปล่าในชั่วขณะต่อมา กระท่อมที่โหยวหลิงจื่อและชายหนุ่มชุดคลุมสีน้ำเงินอยู่ ถูกฉีกทึ้ง เส้นด้ายสีเลือดบางๆ กระแทกเข้ากับเกราะป้องกันสีทอง ทำให้เกิดรอยร้าว

โคมไฟสีเลือดที่ลอยอยู่รอบๆ แตกกระจาย กลายเป็นแสงสีเลือด

โหยวหลิงจื่อมองไปตามทิศทางการโจมตี และเห็นชายหนุ่มร่างเล็ก หน้าตาหล่อเหลา กำลังเดินเข้ามาทีละก้าวจากผืนป่าสีทึมเทา ชุดคลุมสีขาว เปื้อนเลือดแดงสด ชายหนุ่มคนนี้คือหลินเทียนเฮ่า!

ตอนนี้ มือขวาที่เปื้อนเลือดของเขา กำลังถือหัวคนผู้หนึ่งอยู่!

“หัวหน้าโจว!”

เมื่อชายหนุ่มชุดคลุมสีน้ำเงินที่ตกใจ เห็นหัวที่หลินเทียนเฮ่าถืออยู่ ก็ร้องออกมา!

เขาฝันก็ไม่เคยคิดว่าหัวหน้าโจวที่ฝึกบำเพ็ญจนถึงระดับรวมปราณขั้นบริบูรณ์ จะมาตายด้วยน้ำมือของหลินเทียนเฮ่า ไอ้เด็กเวรระดับรวมปราณขั้นเจ็ด

ส่วนโหยวหลิงจื่อ ความประหลาดใจปรากฏบนใบหน้าของเขาเพียงชั่วครู่ เหตุการณ์ในวันนี้ เกือบจะเหมือนกับเนื้อหาในตำราโบราณที่เขาเคยอ่าน

“สหายเต๋าหลิน ถึงแม้พวกเราและหัวหน้าโจวจะเป็นสมาชิกของกลุ่มเกล็ดโลหิต แต่พวกเราหาได้มีความเคียดแค้นต่อกัน จำได้ไหมตอนที่เจ้ามาถึงฐานที่มั่น ข้าให้ลูกกลอนขาวกับเจ้าสามเม็ด ช่วยเจ้าแก้ไขวิกฤตเป็นตาย เอาอย่างนี้ดีกว่า พวกเราจะออกจากพื้นที่ต้องห้ามทันที ไปจากฐานที่มั่น จากนี้ไปไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกันอีกดีไหม?”

โหยวหลิงจื่อยกมือกอบหมัดแสดงความจำนน เขาไม่อยากเป็นศัตรูกับอีกฝ่ายจริงๆ