บทที่ 882 ผู้เฒ่างงงวย

บทที่ 882 ผู้เฒ่างงงวย

สวี่ชิงถอนหายใจให้กับการกระทำบ้าคลั่งของนายกอง ในใจไม่มีความประหลาดใจใดๆ ทั้งสิ้น

คำพูดของศิษย์พี่ใหญ่ที่ต้องการดวงตะวันแสงอรุณนั้นได้เปิดเผยทุกอย่างหมดแล้ว สวี่ชิงรู้ว่าเขาไม่สามารถหยุดยั้งพฤติกรรมรนหาที่ตายของนายกองได้ สิ่งที่เขาทำได้คือหนีให้ไกลที่สุด

และในขณะนี้ เหนือทะเลเยือกแข็งสีแดง ไม่ว่าจะเป็นดวงตาหรือสีหน้าของนายกองล้วนแสดงออกถึงความบ้าคลั่ง เห็นได้ชัดว่าเขาที่กัดคนอื่นมาตลอด วันนี้กลับถูกหอยกัด ทำให้เขารู้สึกเสียหน้าต่อศิษย์น้องเล็กอย่างมาก

ดังนั้นในตอนนี้ เนื่องจากความบ้าคลั่งที่ว่า นายกองจึงมองไปยังหอยเบื้องล่างแล้วหัวเราะออกมา

“ให้เจ้ารู้ว่า ข้าไม่ใช่คนที่ใครจะมากัดได้ง่ายๆ!”

ขณะที่พูด ดวงตะวันแสงอรุณในมือของเขาก็ถูกกระตุ้น ปล่อยความร้อนอันน่าตกใจแผ่กระจายออกไป

ทุกที่ที่ผ่านไป หอยเหล่านั้นกลายเป็นสีแดง น้ำทะเลพลันเกิดริ้วคลื่น

อุณหภูมิที่น่ากลัวนี้ปกคลุมทะเลน้ำแข็งทั้งหมดในทันที

ฟ้าดินพลันบิดเบี้ยว แม้แต่สวี่ชิงที่หนีไปไกลถึงหลายพันจั้งยังรู้สึกถึงความร้อนอันเข้มข้นไล่มาจากด้านหลัง

อย่างไรก็ตาม แม้ว่านายกองจะบ้าระห่ำ แต่บางทีอาจเป็นเพราะไม่ต้องการตกตายไปด้วย หรือบางทีหอยอาจกัดไม่แรงพอ ดังนั้นเขาจึงเหลือความรู้สึกยับยั้งชั่งใจอยู่บ้าง เพียงแค่ปล่อยความร้อนออกมาจากดวงตะวันแสงอรุณ แต่ไม่ได้ปล่อยให้มันระเบิดตัวเองทั้งหมดอย่างสมบูรณ์

จากจุดนี้ ก็พอเห็นได้ว่านายกองดูจะมีประสบการณ์ในการควบคุมดวงตะวันแสงอรุณมากกว่า

เพราะต้นแบบของดวงตะวันแสงอรุณคือดวงตะวันบรรพกาลถูกเขากู้ขึ้นมาจากแม่น้ำเซ่นทมิฬด้วยตัวเอง

ถึงอย่างนั้น แต่ดวงตะวันแสงอรุณก็เป็นสมบัติแดนสงครามของเผ่ามนุษย์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งดวงนี้ที่สวี่ชิงได้ผสมเนื้อเลือดของชื่อหมู่เข้าไป พลังทำลายล้างของมันจึงเหนือกว่าดวงตะวันแสงอรุณทั่วไป

ดังนั้นแม้ว่าจะเป็นเพียงการแผ่ความร้อน แม้จะอยู่ในแผ่นดินเทวะ ก็ยังน่าหวาดหวั่นอยู่ดี

การทำให้ทะเลน้ำแข็งสีแดงนี้เปลี่ยนจากริ้วคลื่นกลายเป็นเดือดพล่าน น้ำแข็งเองยังละลายลงราวกับกลายเป็นทะเลจริงๆ

ส่วนหอยเหล่านั้น…เมื่อมองไปรอบๆ ล้วนเป็นสีแดง นกอินทรีภายในตัวสั่นเร่าๆ ขณะที่หลับตาอยู่

ทว่าภายใต้อุณหภูมิสูงของดวงตะวันแสงอรุณ แม้แต่ไอพลังประหลาดยังถูกขับไล่ออกไปในเวลานี้ ทำให้สถานที่แห่งนี้กลายเป็นโลกของดวงตะวันแสงอรุณในช่วงเวลาสั้นๆ

นายกองหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง ร่างกายสั่นเทิ้ม ตรงไปยังหอยที่กัดเขา ชั่วพริบตาเดียวก็วิ่งเข้าไป ขุดไข่มุกแล้ววิ่งหนี

ความเร็วของเขารวดเร็วมาก ฉวยโอกาสที่หอยตัวอื่นกำลังอ้าปากเนื่องจากอุณหภูมิที่เดือดพล่าน พยายามอย่างเต็มที่ ขุดไข่มุกไปพร้อมกับพูดเสียงเย่อหยิ่ง

“พวกสวะ ยอมให้ข้าเอาไข่มุกออกมาเสียโดยดีไม่ได้ใช่ไหม ต้องให้ข้าใช้ท่าไม้ตาย ในเมื่อไม่เชื่องก็ต้องโดนแบบนี้”

“ถ้าเป็นสมัยก่อน ข้าแช่แข็งพวกเจ้าทั้งหมด เอาไข่มุกไปได้สบายๆ พวกเจ้าไม่กล้าแม้แต่จะผายลม ถึงตอนนี้พลังบำเพ็ญของข้าจะสู้ชาติก่อนไม่ได้ แต่ข้าก็มีวิธีจัดการกับพวกเจ้า คราวนี้ ข้าจะไม่แช่แข็งพวกเจ้า แต่ข้าจะต้มพวกเจ้าแทน!”

นายกองรู้สึกสะใจ ตะโกนไปที่สวี่ชิงที่ยังคงถอยห่างออกไป

“ศิษย์น้องเล็ก เจ้าขี้ขลาดเกินไปแล้ว มาๆ ช่วยข้าเก็บไข่มุกด้วยกัน”

ห้าพันจั้ง สวี่ชิงเร่งความเร็วหนีไปโดยไม่หันหลังกลับ

เมื่อเห็นเช่นนั้น นายกองก็ส่ายหัว เขาคิดว่าอาชิงน้อยยังต้องฝึกให้มากขึ้น ด้วยเหตุนี้เขาจึงร้องเพลงไปพลางขุดไข่มุกเอง แต่เมื่อเขาขุดได้มากกว่าร้อยชิ้น…

เมื่อน้ำทะเลเดือดพล่านมากขึ้น เมื่อความร้อนท่วมท้น ทอดสายตามองไปไกลๆ ทะเลน้ำแข็งทั้งหมดก็กลายสภาพเป็นน้ำเดือดจัด ส่วนหอยที่อยู่ข้างในก็กลายเป็นสีแดงจัด นกอินทรีภายในทยอยลืมตาขึ้นเนื่องจากถูกกระตุ้นสุดขั้ว

แสงสีดำปรากฏขึ้น พร้อมด้วยเสียงคำรามออกมาจากปาก

หอยหลายพันตัวหรือมากกว่า ส่งเสียงคำรามพร้อมกัน เสียงทั้งหมดประสานกัน ดังสนั่นหวั่นไหว คล้ายจะถล่มฟ้าทลายดิน คำรามไปทุกทิศทาง

การดิ้นรนของพวกมันพุ่งทะยานถึงขีดสุดในเวลานี้ บางส่วนถึงกับบินขึ้นมา ด้วยการงับกระดองรัวๆ ราวกับติดปีก

ทะเลเริ่มเกิดการเปลี่ยนแปลง!

น้ำทะเล พุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้าฉับพลันเหมือนน้ำพุสายแล้วสายเล่า

“บินได้ด้วย?”

ในความทรงจำของเขา ทะเลน้ำแข็งสีแดงนี้ไม่เคยมีการเปลี่ยนแปลงเช่นนี้ นกอินทรีหอยพวกนั้นไม่เคยบินมาก่อน

ในขณะที่นายกองประหลาดใจ ทะเลก็ส่งเสียงครืนครั่น หอยนับไม่ถ้วน บินขึ้นมาท่ามกลางเสียงคำราม หอยกระพือปีกอย่างต่อเนื่อง ท้องทะเลปะทุอย่างสมบูรณ์

น้ำทะเลพุ่งขึ้นฟ้า!

เสียงคำรามของนกอินทรียักษ์ยิ่งพุ่งพล่าน ความโกรธแค้นปะทุออกมาจากดวงตาของนกอินทรีเหล่านั้น จ้องมองนายกองเขม็ง

และไล่ตามเขาไปอย่างว่องไว

ถ้าเพียงเท่านั้นคงไม่เป็นอะไร แสงเย็นยะเยือกฉายผาดดวงตานายกอง

“กำลังขู่ใครกัน!”

เขาพ่นลมหายใจ กำลังจะลงมือ ทว่าเพียงเสี้ยวขณะต่อจากนั้น แม้แต่เขาเองยังหอบหายใจเฮือก…

เพราะทะเลทั้งผืนลอยขึ้นมากลางอากาศ ท่ามกลางเสียงแผดคำราม ข้างใต้ทะเลนั้นยังมีหนวดยุ่บยั่บหลายเส้น…

นายกองตะลึงงัน รีบเก็บดวงตะวันแสงอรุณ หันหลังวิ่งหนีไปหาสวี่ชิงอย่างไม่คิดชีวิต

สวี่ชิงที่อยู่ไกลออกไป รู้สึกถึงคลื่นความผันผวนอันน่าสะพรึงกลัวจากด้านหลัง อดไม่ได้ที่จะหันกลับมามอง

ในดวงตาของเขา สิ่งที่ลอยขึ้นมาไม่ใช่น้ำทะเล หากแต่เป็นแมงกะพรุนสีแดงขนาดมหึมา!

แมงกะพรุนตัวนี้ตัวใหญ่ยักษ์ มันอาศัยอยู่ที่นั่น หัวของมันคือน้ำทะเล