บทที่ 888 ชิงมู่แห่งเป่ยซุ่ย

บทที่ 888 ชิงมู่แห่งเป่ยซุ่ย

ในขณะเดียวกัน ในดาวเคราะห์ที่ตั้งของสุสานจักรพรรดิภายในแผ่นดินเทวะแห่งนี้ เมื่อเสียงคร่ำครวญของต้นไม้หน้าคนเหล่านั้นดังขึ้น เมื่อรูปปั้นนอกภูเขาสุสานจักรพรรดิฟื้นคืนชีพ เมื่อกระแสวนบนท้องฟ้าหมุนวน

พายุที่ไม่มีที่สิ้นสุดก็ยิ่งน่าสะพรึงกลัวและต่อเนื่องยิ่งกว่าที่เคยเป็น

ราวกับวันโลกาวินาศมาถึง ราวกับลงโทษจากสวรรค์ ดาวเคราะห์ทั้งดวงสั่นสะเทือน

เสียงหวีดหวิว เสียงสะอื้น โหมกระหน่ำไปทั่วฟ้าดิน

“บัดซบ ใครบังอาจแตะต้องแดนต้องห้ามเทพเจ้าที่นี่!!”

ในกระโจมหนังท่ามกลางพายุ มีคนนั่งขัดสมาธิอยู่

หนังกระโจมของคนผู้นี้แปลกประหลาด ไม่แน่ชัดว่าได้มาจากตัวอะไร แต่กลับยืนหยัดท่ามกลางพายุได้

เมื่อลมพัดมา มันยังเกาะติดพื้นที่เล็กๆ แห่งนี้ไว้แน่น

แต่กลับตรึงหัวใจของฝานซื่อซวงไว้ไม่ได้ เขาที่อยู่ในกระโจมกัดฟัน จ้องมองออกไปด้วยความหวาดกลัวอย่างรุนแรง

เป้าหมายที่เขามาแผ่นดินเทวะแห่งนี้ ทางหนึ่งเพื่อความสมบูรณ์ของแผ่นดินเทวะ อีกทางหนึ่งเพื่อล่าสิ่งมีชีวิตในแผ่นดินเทวะ และหัวใจสำคัญของทั้งหมดนี้คือสุสานจักรพรรดิบนดาวเคราะห์ดวงนี้

ด้วยเหตุนี้ ตระกูลของเขาจึงเตรียมการมานาน ดังนั้นหลังจากที่เขาเข้ามาในแผ่นดินเทวะ เขาก็มุ่งตรงมาที่นี่โดยไม่หยุดพัก

แต่เขาไม่คิดว่าหลังจากมาถึง ตอนแรกยังปกติดี แต่ไม่นานดาวเคราะห์ดวงนี้ก็ปะทุ ราวกับฟื้นคืนชีพ

และวิธีการที่เขาจัดเตรียมไว้เพื่อเข้าไปในสุสานจักรพรรดินั้นยังขาดความสมบูรณ์แบบอยู่เล็กน้อย

“คงต้องเสี่ยงดูแล้ว!”

ฝานซื่อซวงกัดฟัน ก้มหน้าลงสองมือประสานปางมือต่อไป เพื่อใช้วิชาลับที่ตระกูลตระเตรียมไว้ให้กับเขา

ในความเป็นจริง ไม่ใช่แค่เขาที่นี่ที่เป็นเช่นนี้ ในขณะนี้บนดาวเคราะห์ดวงนี้ยังมีอีกสองคนที่กำลังทำสิ่งที่คล้ายกัน และยังสาปแช่งในใจถึงคนที่แตะต้องแดนต้องห้ามเทพเจ้า

เทียนม่อจื่อ ทั่วสือซาน

เมื่อรวมกับเหยียนเสวียนจื่อ เห็นได้ชัดว่าอัจฉริยะห้าอันดับแรกของเผ่านภาคิมหันต์ ล้วนตั้งเป้าหมาย ณ ที่แห่งนี่

และวิธีการเข้าไปในสุสานจักรพรรดิของแต่ละคนนั้นล้วนแตกต่างกัน เห็นได้ชัดว่าแต่ละคนเตรียมการแรมปีโดยกองกำลังเบื้องหลัง

เพียงแต่เนื่องจากการเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหันของดาวเคราะห์ดวงนี้ ทำให้วิธีการที่พวกเขาเข้าไปยากขึ้น ต้องจ่ายสิ่งแลกเปลี่ยนมากขึ้น เช่นเดียวกับอันตรายที่ต้องเผชิญ

และในขณะนี้ สวี่ชิงที่ถูกพวกเขาสามคนสาปแช่งอยู่ในใจ ด้วยความปรารถนาที่จะตามหาสมบัติเทพแห่งที่สอง จึงก้าวเข้าไปในกระแสวนที่เจ็ดของถ้ำ

ขณะที่ก้าวเข้าไป เปรียบเหมือนเดินผ่านชั้นเยื่อหุ้ม มาถึงความว่างเปล่า

นั่นคือความว่างเปล่าที่ไม่มีที่สิ้นสุด มืดมิด เย็นเยียบ แปลกตา

การรับรู้ทั้งหมดจากภายนอก ราวกับถูกลอกออกในอนธการนี้ ไร้ทิศ ไร้ทาง ไร้ซึ่งฟ้าดิน

แม้แต่สติสัมปชัญญะก็ดูเหมือนจะช้าลง สิ่งที่มองเห็นและรับรู้คือความมืดมิด

กฎเกณฑ์ใดๆ ล้วนแตกต่างจากภายนอก

ราวกับการหลับใหลและความเฉื่อยชาคือมหามรรคาในที่แห่งนี้ ทุกคนที่เข้ามาต้องปฏิบัติตามเจตจำนงของสถานที่แห่งนี้

สวี่ชิงก็เช่นกัน

ในความมืดมิดนี้ จิตเทพของเขาค่อยๆ สูญเสียความผันผวน ความคิดของเขาค่อยๆ หลับใหล มีเพียงความปรารถนาที่แผ่ออกมาจากสมบัติเทพแห่งที่สองในร่างกายของเขา ในความว่างเปล่าที่เงียบสงัดนี้ ที่ยังแข็งแกร่งเป็นพิเศษ

ราวกับกองไฟที่ยิ่งเผาไหม้ก็ยิ่งรุนแรง ชี้นำการรับรู้ของสวี่ชิง

สวี่ชิงเดินไปข้างหน้าโดยสัญชาตญาณตามการรับรู้นี้ ในความว่างเปล่าอันมืดมิดนี้ ราวกับปลาที่ว่ายน้ำ

ไม่รู้ว่านานเพียงใด อาจนานเป็นศตวรรษ อาจนานเพียงชั่วอึดใจ เมื่อความปรารถนาจากสมบัติเทพแห่งที่สองแข็งแกร่งถึงขีดสุด ปลาก็พุ่งออกจากทะเล กระโดดขึ้นเหนือผิวน้ำ

ก้าวข้ามความว่างเปล่า มาถึงท้องฟ้าที่ส่องประกายระยิบระยับ

ในขณะที่ภาพท้องฟ้าสะท้อนเข้าสู่ดวงตาของสวี่ชิง การรับรู้ที่เขาสูญเสียไปก็กลับคืนมาทั้งหมด จิตเทพไร้ความผันผวนก็กลับมาแข็งแกร่งอีกครั้ง ความคิดที่หลับใหลก็ฟื้นคืนชีพในทันที

จากนั้น เขาก็เห็นสิ่งที่ยิ่งใหญ่ที่อธิบายไม่ได้สองสิ่งห่างไกลออกไปในท้องฟ้า

นั่นคือต้นไม้ใหญ่ที่ดูเหมือนเป็นตัวแทนของชีวิตและต้นกำเนิด และสัตว์ร้ายขนาดมหึมาที่ดูเหมือนเป็นตัวแทนของความน่ากลัวและความชั่วร้าย!

ต้นไม้ต้นนี้ใหญ่มาก ครอบคลุมท้องฟ้าไปเกือบครึ่ง กิ่งก้านที่หนาและแข็งแรงที่เต็มไปด้วยลวดลายลึกลับ แผ่ออกไปทุกทิศทาง ทุกๆ ลวดลายดูเหมือนจะมีความหมายถึงกฎเกณฑ์ มีความหมายถึงมหามรรคา

ในขณะเดียวกันก็เห็นผลมรรคาบนต้นไม้ แต่ละลูกมีขนาดเท่าดาวเคราะห์ หรืออาจกล่าวได้ว่านั่นคือดาวเคราะห์

เมื่อมองจากระยะไกล ยอดไม้แผ่ขยายออกไปอย่างไร้ที่สิ้นสุด ราวกับเป็นสัญลักษณ์ของเจตจำนงแห่งเจ้าเหนือหัว และรากที่หยั่งลึกลงไปในความว่างเปล่าของท้องฟ้า ราวกับค้ำจุนจักรวาล

เพียงแต่มันไม่ได้เขียวชอุ่ม กลับเหี่ยวเฉาไปมาก ไม่เพียงกิ่งก้านเท่านั้น ผลดาวเคราะห์ที่อยู่บนนั้นก็เหี่ยวแห้งเช่นกัน ราวกับชีวิตกำลังไหลผ่านไป

แต่ถึงแม้จะเหี่ยวเฉา กิ่งก้านแต่ละกิ่งก็ยังแผ่พลังน่ากลัวซึ่งอธิบายไม่ได้ออกมา สะเทือนท้องฟ้า ส่งผลกระทบต่อจักรวาล

ส่วนสัตว์ร้ายนั้นก็น่าทึ่งเช่นกัน ขนาดของมันถึงแม้จะไม่เท่าต้นไม้แห่งท้องฟ้า แต่ก็มีขนาดใหญ่กว่าครึ่งหนึ่ง รูปร่างของมันเหมือนวัว มีหมอกพิษล้อมรอบ เมื่อมองผ่านๆ จะเห็นว่าขนแต่ละเส้นของมันผูกติดอยู่กับร่างของศพ สวมอยู่บนร่างกายราวกับเกราะศพ น่าสยดสยอง

กะโหลกของมันเป็นสีขาว นภาประดับดาราเป็นฉากหลัง น่ากลัวอย่างยิ่ง

ดวงตาเดียวครอบครองพื้นที่ใบหน้ากว่าครึ่งหนึ่ง ดวงตาแนวดิ่งแผ่ความชั่วร้ายออกมาไร้ที่สิ้นสุด และยังมีหางงู ราวกับงูเหลือมที่พันอยู่กับนทีแห่งดารา ส่งเสียงคำรามที่สามารถทำลายดาวเคราะห์ได้

ในขณะนี้ สัตว์ร้ายกำลังต่อสู้กับต้นไม้ลอยฟ้า ทั้งสองฝ่ายต่อสู้กันอย่างเอาเป็นเอาตาย พลังของแต่ละฝ่ายอยู่ในระดับสูงสุด ทุกการเคลื่อนไหวทำให้ท้องฟ้าแห่งนี้ถล่มทลาย ตามมาด้วยความพินาศและวันโลกาวินาศ

สวี่ชิงมองดูฉากนี้จากระยะไกล ด้วยความตกตะลึงในใจ

ไม่ว่าจะเป็นต้นไม้ลอยฟ้าหรือสัตว์ร้ายน่าเกลียดน่ากลัว ในสายตาของเขาล้วนเหมือนเทพเจ้า ไม่อาจต้านทาน ไม่อาจสั่นคลอน

เขาไม่รู้ว่าพวกเขาต่อสู้กันด้วยเหตุผลกลใด แต่ความปรารถนาจากสมบัติเทพแห่งที่สองในกาย บอกสวี่ชิงอย่างชัดเจนว่า สัตว์ร้ายน่ากลัวนั้น…คือต้นกำเนิดของความปรารถนาของสมบัติเทพ!

และในขณะที่สายตาของสวี่ชิงทอดมองการต่อสู้ในห้วงเวหานี้ หางงูของสัตว์ร้ายก็แกว่งไปมา ดวงตางูจ้องมองสวี่ชิง จากนั้นก็สะบัด ตัดผ่านท้องฟ้า ข้ามความว่างเปล่ามา