บทที่ 893 แข่งขันอย่างดุเดือด

บทที่ 893 แข่งขันอย่างดุเดือด

ในขณะนี้ ประตูลับแห่งดวงจันทร์สีม่วงสั่นสะเทือน พลังแห่งดวงจันทร์อันน้อยนิดที่อยู่ภายใน ซึ่งเป็นเมล็ดพันธุ์แห่งประตูลับ คือแสงหิ่งห้อยจันทรา เชื่อมโยงกับแสงแห่งดวงจันทร์ดวงนี้

และเขามีอาญาสิทธิ์แห่งดวงจันทร์สีม่วง อำนาจนี้เกิดจากจันทร์สีชาด ปัจจุบันเป็นของสวี่ชิงแต่เพียงผู้เดียว และยังถูกมองว่าเป็นร่องรอยของความเชื่อมโยงอีกด้วย

แม้ว่าดวงจันทร์แต่ละดวงจะไม่เหมือนกัน แต่สิ่งเหล่านี้สร้างเงื่อนไขให้แก่เขา การกระทำในปัจจุบันจึงเป็นไปอย่างสมเหตุสมผล

ทันทีที่นั่งลง เสียงประตูลับแห่งดวงจันทร์สีม่วงดังสนั่น พลังแห่งดวงจันทร์อันเข้มข้นอย่างหาที่เปรียบมิได้จากดวงจันทร์ทั้งหมด หลั่งไหลไปยังสวี่ชิงพร้อมกัน

หลังจากความรู้สึกไม่สบายเพียงชั่วขณะ มันก็กลายเป็นของเขาแต่เพียงผู้เดียว!

เมื่อเทียบกับสวี่ชิง ไม่ว่าจะเป็นวิธีการดูดซับหรือปริมาณทั้งหมดของเทียนม่อจื่อ ทั่วสือซาน และฝานซื่อซวง ล้วนเหมือนกับแสงหิ่งห้อย ไม่โดดเด่น

แม้แต่เหยียนเสวียนจื่อและเอ้อร์หนิว พวกเขาเปิดประตูลับได้มากสุดเพียงห้าบาน นั่นคือการกลืนกินของสุนัขสวรรค์เท่านั้น

หากไม่มีการเปรียบเทียบก็คงดี แต่เมื่อมีการเปรียบเทียบ ความแตกต่างย่อมชัดเจน

สวี่ชิงนั่งอยู่บนดวงจันทร์ ราวกับเป็นเจ้าแห่งดวงจันทร์!

ดังนั้น…เทียนม่อจื่อและทั่วสือซานที่กำลังเลื่อนขั้น จึงอดไม่ได้ที่จะส่งจิตเทพออกมาจับตาดูด้วยความตกตะลึง ส่วนฝานซื่อซวงที่กำลังดูดซับพลังแห่งดวงจันทร์อยู่เช่นกัน ก็หายใจถี่ มองไปทางสวี่ชิง ความรู้สึกไร้สาระเกิดขึ้นในใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้

แม้แต่เอ้อร์หนิวยังร้อนใจ ด้านหนึ่งเป็นเพราะความต้องการดวงจันทร์ของเขา อีกด้านหนึ่งเป็นเพราะเขารู้สึกว่าการทำการใหญ่ในครั้งนี้ เหตุใดศิษย์น้องเล็กถึงโดดเด่นกว่าตัวเองบ่อยๆ…

เมื่อเทียบกับอดีต ตอนนี้กลับกันอีกครั้ง

สิ่งนี้ทำให้เขารู้สึกว่าศักดิ์ศรีในฐานะศิษย์พี่ใหญ่ของเขาถูกท้าทายอย่างรุนแรง

ดังนั้น เขาจึงร้องตะโกนออกไปทันที

“ศิษย์น้องเล็ก ศิษย์น้องเล็กที่รักของข้า… เหลือให้ข้าบ้างสิ!”

สุนัขสวรรค์จำแลงของเอ้อร์หนิว ดูดพลังแห่งดวงจันทร์ไม่ได้ ในขณะนี้ทำได้เพียงอ้าปากกว้าง ตะโกนไปยังสวี่ชิงพร้อมกับร่างจริง ดูเหมือนเขาจะรู้สึกว่ายังไม่พอ เอ้อร์หนิวกัดฟันแน่น ลุกขึ้นตรงไปยังแนวกั้นของดาวเคราะห์ที่เขาอยู่

ในขณะที่ใกล้เข้ามา เลือดพุ่งออกมาเป็นจำนวนมาก ราวกับไม่ใช่ของตัวเอง ตกลงบนแนวกั้น ทำให้มันกลายเป็นสีแดงและกลายเป็นน้ำแข็งในทันที

จากนั้นสุนัขสวรรค์บนหัวก็พุ่งออกไป กัดแนวกั้นโดยตรง

แนวกั้นพังทลายพร้อมเสียงโครมคราม ร่างนายกองพุ่งออกมา หมายจะก้าวขึ้นไปบนดวงจันทร์

แต่เขาไม่มีเงื่อนไขที่เหมาะสม ในขณะที่เข้าใกล้ เขาก็ถูกขับไล่ออกจากดวงจันทร์

แรงผลักมหาศาลจากดวงจันทร์ ทำให้เขาถูกผลักออกทุกครั้งที่เข้าใกล้ ราวกับตกอยู่ในพายุ ทำได้เพียงตะโกนอีกครั้ง

“ศิษย์น้องเล็ก…”

สวี่ชิงไม่ได้ลืมตา จมจ่อมกับการดูดซับพลังแห่งดวงจันทร์ แต่เขาก็ยังคงยกมือขวาขึ้นโบกสะบัด รับนายกอง

ใช้ตัวเองเป็นหลักยึดของศิษย์พี่ใหญ่ แปลงเป็นเชือกที่มองไม่เห็น ยึดโยงกับเอ้อร์หนิว

ในที่สุดก็ทำให้เอ้อร์หนิวถึงแม้จะยังคงถูกดวงจันทร์ผลักไส แต่ก็อาศัยหลักยึดนี้ลอยคว้างราวกับว่าว หยุดอยู่กับที่ได้และเริ่มดูดซับพลังแห่งดวงจันทร์

และเพื่อที่จะกอบกู้ศักดิ์ศรีในฐานะศิษย์พี่ใหญ่ ในขณะที่ดูดซับ เอ้อร์หนิวก็ส่งเสียงอย่างรวดเร็ว

“อาชิงน้อย ข้าบอกเจ้าเลย ในกลุ่มคนเหล่านี้ ข้าเป็นคนแรกที่มาถึงพระราชวังจักรพรรดิ และก่อนที่คนอื่นจะมาถึง ศิษย์พี่ใหญ่ของเจ้าจัดการทุกอย่างเสร็จสรรพแล้ว”

“พลังแห่งดวงจันทร์อะไรนั่นเป็นแค่จานเรียกน้ำย่อย อีกเดี๋ยวเมื่อถึงเวลา เจ้าก็จะรู้ว่าเป้าหมายของศิษย์พี่ใหญ่ของเจ้าคืออะไร นั่นคือจานหลัก”

สวี่ชิงได้ยินดังนั้นก็พยักหน้า ประตูลับแห่งดวงจันทร์สีม่วงในร่างกายยังคงดูดซับ พลังแห่งดวงจันทร์ภายในยิ่งเข้มข้นขึ้น กลิ่นอายวิถีสวรรค์ก็เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว

ผ่านรอยแยกของประตูลับบานที่สามที่ค่อยๆ เปิดออก จะเห็นได้ว่าพลังแห่งความเย็นยะเยือกภายในปะทุออกมาอย่างต่อเนื่อง แสงหิ่งห้อยจันทราซึ่งเป็นต้นแบบของวิถีสวรรค์ก็ยิ่งเด่นชัด

กลิ่นอายของสวี่ชิงก็เพิ่มขึ้นตามไปด้วย!

นายกองก็เช่นกัน ภายใต้การแบ่งปันดวงจันทร์นี้ของทั้งสอง แต่ละคนเก็บเกี่ยวพลังเต็มที่ ในไม่ช้าดวงจันทร์ก็หมุนพาพวกเขาไป ดวงอาทิตย์กำลังจะมา

วิธีการดูดซับของพวกเขาที่ติดอยู่กับดวงจันทร์ ทำให้ฝานซื่อซวงเหมือนกับแม่น้ำที่ถูกตัดขาด เมื่อทำอะไรไม่ได้ เขาทำได้เพียงกัดฟันกรอด ในขณะที่ทำปางมือร์สร้างกระบี่บินจำนวนนับไม่ถ้วนล้อมรอบร่างกาย

กระบี่บินเหล่านี้พุ่งออกไปยังแนวกั้นไร้รูปของดาวเคราะห์ที่เขาอยู่ เสียงดังสนั่นหวั่นไหว ในที่สุดกระบี่ทั้งหมดก็รวมกัน กลายเป็นคมกระบี่ที่แหลมคมที่สุด ตกลงบนแนวกั้น

เขาไม่ได้ต้องการที่จะทำลายแนวกั้น แต่ต้องการเพียงแค่เปิดช่อง!

ด้วยวิธีนี้ ก็จะสามารถรักษาระดับการป้องกันระดับสูงสุดได้ ในขณะเดียวกันก็สามารถดูดซับพลังแห่งดวงจันทร์ที่ล่องลอยอยู่ภายนอกผ่านรูเล็กๆ นี้ได้

ถึงแม้ปริมาณจะจ้อยร่อย แต่โชคดีที่สวี่ชิงมาสาย ฝานซื่อซวงดูดซับไปเกือบหมดแล้ว ดังนั้นจึงพอที่จะประคับประคองไปได้

และเมื่อเทียบกับเขาแล้ว เทียนม่อจื่อและทั่วสือซานต่างถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก รู้สึกโชคดี เพราะสิ่งที่พวกเขาต้องการคือพลังแห่งดวงอาทิตย์ ไม่ใช่พลังแห่งดวงจันทร์…

ทว่าต่ยังไม่ทันได้ผ่อนคลายลมหายใจ เหยียนเสวียนจื่อก็ต้องขมวดคิ้ว

นางส่งเสียงหึ ก้าวออกไปถึงข้างแนวกั้นของดาวเคราะห์ที่นางอยู่ ยกมือขวาขึ้น ใช้หมัดจักรพรรดิอมตะทุบไปที่แนวกั้น

แนวกั้นทั้งหมดแตกออกเป็นเสี่ยงๆ แล้วระเบิดออก

เจตจำนงแห่งพลังอันกล้าแกร่งแสดงออกอย่างเต็มที่ในหมัดนี้

ขณะที่ร่างของนางก้าวตรงไปยังดวงอาทิตย์ที่หมุนวนมา แต่สิ่งที่นางเผชิญนั้นเหมือนกับที่นายกองเจอ คือนางไม่มีคุณสมบัติที่จะเหยียบดวงอาทิตย์ได้

ดังนั้น แรงผลักของดวงอาทิตย์จึงขัดขวางนางไว้

อย่างไรก็ตาม เหยียนเสวียนจื่อก็คือเหยียนเสวียนจื่อ แม้จะถูกผลักไส แต่เมื่อเห็นคนที่นางเกลียดสองคนสามารถดูดซับพลังได้เช่นนี้ นางก็ไม่คิดว่าตัวเองจะทำไม่ได้

แม้ว่าพลังขับไสจะน่ากลัว แต่นางก็ก้าวไปข้างหน้าด้วยหมัดเดียวอย่างต่อเนื่อง

หมัดของนางไม่มีดับสูญ มีความทรงพลัง นั่นคือวิถีของนาง

มุ่งไปข้างหน้าอย่างไม่ย่อท้อ ไม่อาจขัดขวางได้!

ดังนั้น ในเสียงคำรามที่ดังกึกก้องนี้ นางก็ค่อยๆ เข้าใกล้ดวงอาทิตย์จริงๆ ท่ามกลางความตกตะลึงของเทียนม่อจื่อและทั่วสือซาน