บทที่ 897 ขึ้นเวทีมา!

บทที่ 897 ขึ้นเวทีมา!

ละครในแผ่นดินเทวะ จากเสียงสะท้อนก้องจากเสียงของเทพแห่งดวงอาทิตย์ ประดุจคลื่นซัดโหม หอบม้วนไปในโลกโรยราใบนี้

ลมพายุก็ก่อตัวขึ้นในเสี้ยวขณะนี้ หอบกวาดพร้อมกับคลื่นไปในทุกพื้นที่ในแผ่นดินเทวะ ชะล้างทุกพื้นที่ในพื้นดาวที่ถูกใยแมงมุมพันล้อม พัดพาฝุ่นที่ถูกประวัติศาสตร์ฝังกลบออกไปเป็นแห่งๆ

ดังนั้น ในที่แห่งหนึ่ง ในซากปรักหักพังของดวงดาวแถบหนึ่งเผยให้เห็นป้ายหินเก่าแก่โบราณป้ายหนึ่ง

มันนับว่าเก็บรักษาเอาไว้ได้สมบูรณ์ เพียงแต่รอยตัวอักษรกว่าครึ่งบนนั้นเลือนรางไม่ชัดเจน

มีเพียงตัวอักษรสี่ตัวที่ลงนามทิ้งไว้ เมื่อใช้จิตเทพสัมผัสก็จะรู้ความหมายของมัน

โลกจักรพรรดิเซียนเหนือ

นี่ก็คือชื่อของโลกใบนี้ที่ถูกลืมเลือนไปในการเวลา

มันบางทีอาจจะเคยรุ่งโรจน์มาก่อนเหมือนกัน และดำรงอยู่ในจักรวาลที่มีเทพเจ้า เห็นได้ชัดว่าก็มีเรื่องที่เกี่ยวกับเทพเจ้าเช่นกัน ก็ย่อมมีชื่อมากมายที่ผลักดันโลกใบนี้ให้ก้าวขึ้นไปสู่ความสูงส่ง

แต่ตอนนี้เหลือเพียงซากปรักหักพังซบเซาอ้างว้าง เหลือเพียงสุสานจักรพรรดิเดียวดาย เหลือเพียงความพินาศย่อยยับที่ทำให้คนสะท้อนใจ ตลอดจนสิ่งมีชีวิตคุณสมบัติเทพที่สูญเสียสติที่สูญเสียการรับรู้ไปแล้ว

และโลกใบนี้ เดิมก็ไม่มีความเกี่ยวพันใดๆ กับแผ่นดินใหญ่ต้องประสงค์

ตำแหน่งที่ตั้งของโลกใบนี้ในอดีต มองจากดวงดาวแล้วก็ห่างกับแผ่นดินใหญ่ต้องประสงค์ลิบลับ

เป็นการรุกรานจากเทพแมงมุมหลังจากที่จักรพรรดิเซียนแตกดับ กลิ่นอายโจมตีซึ่งทุกอย่าง แปรเปลี่ยนโลกเซียนแดนเหนือแห่งนี้ให้กลายเป็นแผ่นดินเทวะเอง อีกทั้งเนื่องจากตามเสี้ยวหน้าเทพเจ้ามายังแผ่นดินใหญ่ต้องประสงค์…ด้วยเหตุนี้ โลกจักรพรรดิเซียนเหนือจึงมาปรากฏในรอยแยกของแผ่นดินใหญ่ต้องประสงค์

และกลายเป็นกระดานหมากวางแผนของผู้ที่ถือหมากทุกคนที่นี่ตอนนี้ หรือจะพูดว่าผลกรรมแห่งเทวะก็ได้

และตอนนี้ ป้ายหินที่ลอยอยู่กลางซากปรักหักพังฝุ่นผงก็ถูกมือที่หลอมรวมมาจากกาลเวลา คว้าเอาไปจากท้องฟ้า เอามายังใจกลางแผ่นดินเทวะ เอามายังเหนือคลื่นวนสีดำผืนนั้น มาปรากฏต่อหน้าเทพทั้งสาม

สายตาของเทพทั้งสามจับจ้องไปอย่างเงียบงัน

บางทีอาจเป็นผลกรรมเวรที่เกิดขึ้นจากการที่สวี่ชิงและเอ้อร์หนิวหลอมผสานศพจักรพรรดิ หรืออาจเป็นพลังที่เกิดขึ้นจากพลังอำนาจเทพของเหล่าองค์เทพ ดังนั้น สายตาของเหล่าองค์ท่านเหมือนว่าด้วยเหตุนี้จึงแฝงไว้ด้วยกลิ่นอายพิเศษ กวาดไปยังป้ายหิน

ทำให้ตัวอักษรรางเลือนบนนั้นฟื้นฟูร่องรอยเก่าแก่บรรพกาลกลับมา

“จักรพรรดิรู้ว่าอายุขัยจะมอดหมดไป การควบคุมชะตาจะเสียหาย รู้ว่าความพินาศย่อยยับและเคราะห์จะมาเยือนอย่างแน่นอน เพื่อที่สร้างทางรอด ในวันที่ชีวิตจะดับสูญ ก็ฝืนคำสั่งบรรพชน กลืนกินผลกรรมแห่งเทวะ หลอมดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์ ดวงดาว แบ่งสามวิญญาณออกมา เคารพบูชาวิญญาณตัวเอง

ใช้ร่างเป็นธูป ทำให้สามวิญญาณเข้าสู่วัฏสงสาร ตัดวงโคจรชะตาชีวิต ซ่อนผลกรรมเวร นับจากนั้น…มนุษย์คือมนุษย์ เซียนคือเซียน เทพคือเทพ”

“จักรพรรดิดับสูญ…วิญญาณสลาย”

ร่องรอยเก่าแก่โบราณบอกเล่าประวัติศาสตร์ที่ลับที่สุด จากการเปิดเผยออกมาในตอนนี้ ไม่ทันรอให้พวกเหยียนเสวียนจื่อใช้จิตเทพสัมผัสรับรู้ ก็หายไปอีกครั้ง

ป้ายหินก็ยังคงเป็นป้ายหิน

ประวัติศาสตร์ที่มันฉายออกมา ครั้งนี้ถูกฝังไปในห้วงเวลาจริงๆ

แต่แสงเจิดจ้าในเสี้ยวพริบตานั้นก็ยังส่งผลกรรมเวรที่ซ่อนไว้กลับมา พุ่งมาในชะตาชีวิตของเทพทั้งสามอย่างเงียบงัน

ดังนั้น แผ่นดินเทวะแห่งนี้ในเสี้ยวพริบตานี้ อำนาจแบ่งเป็นห้าส่วน ส่วนหนึ่งของเทพดวงอาทิตย ส่วนหนึ่งของเทพดวงจันทร์ ส่วนหนึ่งของเทพดวงดาว

อีกสองส่วนที่เหลือ ส่วนหนึ่งอยู่ที่แผ่นดินใหญ่ผืนคีรี อีกส่วนหนึ่ง…อยู่ที่ศพจักรพรรดิ

“ส่วนของศพจักรพรรดิคือกุญแจ ตอนนี้กุญแจถูกเปิดออก”

เทพดวงอาทิตย์เอ่ยราบเรียบ

“พวกเขาจะทันหรือไม่” เทพดวงดาวถามขึ้นมา

“เวลามาถึงแล้ว ไม่สำคัญแล้ว พวกเราต้องเริ่มแล้ว” เทพดวงจันทร์สงบนิ่ง

“ท่านพี่หญิงยังคงเกลียดอยู่ล่ะสิ แต่ข้าทายว่า…พวกเขาลงมือทัน” เทพดวงดาวหัวเราะเสียงเบา

เทพทั้งสาม สิ่งที่รอคือเวลา

ใต้แผ่นดินใหญ่ผืนคีรี อุปราชไอศวรรย์ที่ตอนนั้นรวมเผ่าผู้ใช้วิญญาณฟ้าทมิฬเป็นหนึ่ง หักหลังจิ่วหลี สิ่งที่เขารอคือคำสัญญาจากห้วงเวลา

ตอนนี้เหล่าองค์ท่านมาถึงแล้ว ม่านที่แผ่ปกคลุมไปหลายหมื่น ก็เปิดออกในเสี้ยวพริบตานี้เช่นกัน

เผยให้เห็นเวที

ละครก็เริ่มแล้วเช่นกัน

และในมุมที่ม่านปกปิดอำพราง ผู้ถือหมากอีกฝั่งหนึ่ง หรือจะพูดว่าผู้ถือหมากที่จะต้องปรากฏตัวขึ้นอย่างแน่นอน สวี่ชิงกับเอ้อร์หนิงก็วางหมากแล้วเช่นกัน

เพียงแต่ละครฉากนี้ เป็นเวทีหลักของเทพทั้งสามกับฝ่ายอุปราชไอศวรรย์ เหล่าองค์ท่านไม่ไปก่อกวนช่วงจังหวะโอกาส ก็ย่อมไม่มีทางรอเมื่อจังหวะมาถึงค่อยรออย่างไม่มีความหมายอีกต่อไป

ดังนั้น…

เวทีแสดงจึงอยู่ที่นั่น

ละครก็อยู่ที่นั่นเช่นกัน

จะวางหมากได้ทันหรือไม่ หลังจากวางหมากแล้วจะไล่ตามละครฉากนี้ทันหรือไม่ จะขึ้นเวทีได้จริงๆ คว้าเอาอำนาจส่วนหนึ่งมาได้หรือไม่…

สุดแท้แต่โชคชะตา

……

“ชะตาสวรรค์นับเป็นอะไรกัน!”

ในโลกสีแดงหม่นผืนหนึ่ง ท้องฟ้ากำลังถล่มลงมา

บนทะเลเลือด เอ้อร์หนิวเงยหน้าหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง ทั่วร่างแผ่ประกายแสงพร่างพราย ที่บริเวณหน้าอกของเขากำลังมีแขนเหี้ยมเกรียมสีฟ้าข้างหนึ่งยื่นทะลุออกมา จากค้ำยันฟ้าผืนนี้

แขนข้างนี้แปรเปลี่ยนเป็นเสาน้ำแข็งขนาดมหึมาต้นหนึ่ง ผสานไปข้างในไม่หยุดเพื่อซ่อมแซม แล้วทะลักโหมบ่าออกมาอย่างไม่สิ้นสุดจากหน้าอกของเอ้อร์หนิว

ไหลทะลักไม่ขาดสาย

ดังนั้นเสาน้ำแข็งต้นนั้นจึงใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ สูงขึ้นเรื่อยๆ ค้ำยันฟ้าดิน อีกทั้งยังแผ่ขยายออกไปอย่างรวดเร็ว คล้ายว่าจะแช่แข็งท้องฟ้าผืนนี้

ยิ่งมีหนอนสีฟ้าจำนวนนับไม่ถ้วนร่วงลงมาจากร่างของเขา แผ่ไปในทะเลเลือด ดูดกลืนอย่างรวดเร็ว เหมือนจะกลืนทะเลเลือดทั้งหมดลงไป ทำให้มันแห้งเหือด

แต่การพังทลายของโลกใบนี้คล้ายว่าเป็นเรื่องจริงที่ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้ ดังนั้นไม่นานนัก ท้องฟ้าก็ถล่มลงมา มหาสมุทรคำรามก้อง

เสาน้ำแข็งหัก หนอนแหลกสลาย

แต่เสี้ยวขณะต่อมา เสาน้ำแข็งต้นใหม่ก็ปรากฏขึ้น ยิ่งมีหนอนมากกว่าเดิม แผ่ลามออกมาใหม่

ผู้คำยันฟ้าจะเรียกว่าบรรพจารย์

ผู้ถามสมุทรจะเรียกนาย

ค้ำยันเลือดเนื้อ ย้อนทวนเลือดศพ ก็จะสามารถเข้าไปในศพจักรพรรดิเซียนได้

แต่ความยากมหาศาลยิ่งนัก แบ่งเป็นสองเรื่อง

เรื่องแรกเขาต้องสยบโลกใบนี้ให้ได้ เรื่องที่สองเขาต้องสยบโลกให้มากยิ่งขึ้น

โลกที่พังทลายผืนนี้ก็คือการแสดงออกเชิงนามธรรมของกายเนื้อศพจักรพรรดิ ทะเลเลือดนั่นเป็นเพียงแค่เลือดหยดหนึ่งจากเลือดมหาศาลในร่างศพจักรพรรดิ

ท้องฟ้าที่ถล่มลงมาเป็นทุกชุ่นในเลือดเนื้อทั้งหมด

และนิ้วนั้นของหลี่จื้อฮว่าก็จะสยบความยากเรื่องที่สองนั่นลงไป ทำให้ทะเลเลือดในโลกใบนี้เป็นเพียงหยดเดียวก็ได้ หรือเป็นเลือดจากในร่างศพทั้งหมดก็ได้

ท้องฟ้าที่ถล่มลงมาจะเป็นเนื้อทุกชุ่นก็ได้ หรือจะเป็นเลือดเนื้อทั้งหมดก็ได้

สยบโลกใบหนึ่งก็เท่ากับสยบโลกทั้งหมด

นี่ทำให้ความยากลดลง แต่ต่อให้เป็นเช่นนี้ ต่อให้สุดท้าายแล้วเอ้อร์หนิวทำสำเร็จ ก็ไม่ใช่ว่าจะตัดสินทุกอย่างได้

เพราะ…ในศพจักรพรรดิยังถูกเทพทำให้แปดเปื้อน หรืออาจกล่าวได้ว่าเศษเสี้ยววิญญาณจักรพรรดิเซียนหลอมผสาน