บทที่ 911 เส้นทางของสวี่ชิง

บทที่ 911 เส้นทางของสวี่ชิง

เขาเทวะเปล่งแสงสีทอง แต่ไม่มีเทวะบัญชาใดๆ ส่งออกมา

สามอุปราชดวงตาฉายแววลุ่มลึก และไม่เอ่ยปากแม้แต่ครึ่งคำ

ส่วนชาวเผ่านภาคิมหันต์ที่อยู่รอบๆ รวมถึงกลุ่มชนเผ่าใต้อาณัจิ และผู้เฝ้าดูนับไม่ถ้วน ต่างมีจิตใจฮึกเหิม เต็มไปด้วยความคาดหวัง แม้จะประหลาดใจ แต่ก็เห็นได้ชัดว่าไม่มากนัก

ดูเหมือนว่าพวกเขาจะไม่แปลกใจกับการที่เหยียนเสวียนจื่อท้าทายมหาขุนพลนภาทมิฬ

สิ่งนี่เกี่ยวข้องกับอุปนิสัยของเผ่านภาคิมหันต์ด้วย

ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา เนื่องจากจำนวนชาวเผ่านภาคิมหันต์ดั้งเดิมค่อนข้างน้อย และเพื่อรักษากำลังรบของเผ่าพันธุ์ผู้แข็งแกร่ง จึงอนุญาตให้มีการต่อสู้ในระดับหนึ่ง แม้แต่วัตถุประสงค์เปลือกนอกของการล่าก็เป็นไปเพื่อการนั้น

ใช้วิธีการเดียวกับการเลี้ยงกู่ หล่อเลี้ยงสายเลือดกระหายสงครามตามแบบฉบับของเผ่าพันธุ์ ขณะเดียวกัน ความโหดร้ายของการคัดสรรตามธรรมชาติ ก็จะคัดเลือกผู้ที่แข็งแกร่งกว่าขึ้นมา

ดังนั้นการล่าสัตว์ในแต่ละครั้ง หลังจากเลือกขุนพลนภาทมิฬแล้ว ก็จะอนุญาตให้มีการท้าทายได้ แต่จำกัดเฉพาะในวันนั้น

นี่คือกฎเกณฑ์

และเมื่อพิจารณาจากประวัติศาสตร์ของเผ่านภาคิมหันต์ ผู้ท้าทายขุนพลนภาทมิฬ แม้จะไม่ปรากฏบ่อยนัก แต่ก็มีบ้าง

ดังนั้น ทุกฝ่ายจึงไม่รู้สึกแปลกใจกับการท้าทายของเหยียนเสวียนจื่อ

โดยเฉพาะอย่างยิ่งพฤติกรรมของเหยียนเสวียนจื่อ ที่ยอมรับสถานะมหาขุนพลนภาทมิฬของสวี่ชิงก่อน ดังนั้นจึงไม่ใช่การทำลายพิธีกรรม และไม่ถือว่าเป็นการตั้งคำถามต่อความยุติธรรมในการเลือก

เขาเพียงแค่ท้าทายตามกฎเกณฑ์ที่อนุญาตเท่านั้น

อย่างไรก็ตาม หลังจากเลือกมหาขุนพลนภาทมิฬแล้ว ยังมีการท้าทายอีก…นี่เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่โบราณจนถึงปัจจุบัน

เพราะเกียรติยศของมหาขุนพลนภาทมิฬนั้นเหนือกว่าขุนพลนภาทมิฬมาก

แต่มหาขุนพลนภาทมิฬก็มีสถานะที่เหนือกว่า ดังนั้นด้วยสถานะของตน จึงสามารถปฏิเสธคำท้าเช่นนี้ได้ทันที

เพียงแต่อาจจะเสื่อมเสียชื่อเสียง และเกียรติยศของมหาขุนพลนภาทมิฬก็จะมัวหมองไปบ้าง

นอกจากนี้ การท้าทายมหาขุนพลนภาทมิฬย่อมมีราคาที่ต้องจ่าย ในฐานะผู้ท้าชิง เมื่อแพ้ จะต้องส่งเลือดวิญญาณที่เกี่ยวข้องกับชีวิตของตนเอง

เลือดวิญญาณนี้ไม่ใช่การควบคุมความเป็นความตาย แต่ใช้เป็นตัวตายตัวแทนในยามวิกฤต

แต่หากมหาขุนพลนภาทมิฬแพ้ ก็ไม่ต้องเสียอะไร

ดูเหมือนจะไม่ยุติธรรม แต่การก้าวล่วงผู้ยิ่งใหญ่ ก็ต้องพึงสังวรณ์เอาไว้

ดังนั้น เมื่อคำพูดของเหยียนเสวียนจื่อดังก้อง ายตาของทุกคนก็หันไปที่สวี่ชิง รอการตัดสินใจของเขา

สวี่ชิงไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่มองเหยียนเสวียนจื่ออย่างใจเย็น เขาเห็นโดยธรรมชาติว่าแม้ไหล่ขวาของอีกฝ่ายจะลุกเป็นไฟสีขาว ภายในมีโลกที่น่าตกใจ แต่…นั่นไม่ใช่มหาขั้นเตรียมสู่เทวะ!

“มหาขั้นหวนสู่อนัตตาขั้นสอง” สวี่ชิงหรี่ตา

ถ้าเหยียนเสวียนจื่ออยู่ในมหาขั้นเตรียมสู่เทวะ และแสดงพลังเช่นนี้ออกมา เขาจะไม่สนใจมากนัก แต่อีกฝ่ายอยู่ในระดับเพียงเท่านี้

แต่หากยังไม่ถึงมหาขั้นเตรียมสู่เทวะ กลับสร้างโลกระดับเดียวกับมหาขั้นเตรียมสู่เทวะได้ ย่อมเป็นอีกเรื่อง

นี่ไม่สอดคล้องกับการประเมินตอนแรกของสวี่ชิง

นตอนแรกเขาคิดว่าตอนอยู่ในสุสานเทพอีกฝ่ายรวมโลกที่ไม่เคยมีมาก่อน น่าจะมีประสงค์เพื่อก้าวข้ามมหาขั้นหวนสู่อนัตตา เข้าสู่มหาขั้นเตรียมสู่เทวะในคราเดียว

และในขณะนี้ สวี่ชิงต้องยอมรับว่าเขาประเมินความกล้าหาญของเหยียนเสวียนจื่อต่ำไป

คนผู้นี้ กลับใช้โลกที่สามารถก้าวไปสู่มหาขั้นเตรียมสู่เทวะ สร้างรากฐานกองดินหมื่นภาพเงามายา กำหนดกฎเกณฑ์ของตนเอง!

ด้วยวิธีนี้ เมื่อเขาก้าวไปทีละก้าว เมื่อถึงมหาขั้นหวนสู่อนัตตาขั้นบริบูรณ์ ช่วงเวลาแห่งการทะลวงสู่มหาขั้นเตรียมสู่เทวะ ความน่ากลัวของเขาแม้จะไม่ถึงขั้นไร้เทียมทาน แต่ก็เพียงพอที่จะทำให้คนรุ่นเดียวกันตกตะลึงได้

“สมแล้วที่เป็นอัจฉริยะฟ้าประทานดับหนึ่งแห่งยุคของนภาคิมหันต์!”

สวี่ชิงพึมพำในใจ ในดวงตาค่อยๆ เผยเจตจำนงต่อสู้

คู่ต่อสู้เช่นนี้ ทำให้ใจของเขาหนักอึ้ง แต่ก่อให้เกิดความคิดอยากต่อสู้เป็นครั้งแรก

การยอมรับหรือปฏิเสธการท้าทายนั้นไม่จำเป็นต้องใช้คำพูด แววตาของสวี่ชิงได้แสดงคำตอบนั้นออกมาแล้ว

เมื่อเห็นเจตจำนงต่อสู้ของสวี่ชิงพุ่งพล่าน เหยียนเสวียนจื่อก็มีเจตจำนงต่อสู้มากขึ้น กลิ่นอายบนกายเขาแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ เปลวไฟสีขาวบนไหล่ขวาปะทุขึ้น และพูดด้วยน้ำเสียงต่ำ

“สวี่ชิง ข้าอยู่ในมหาขั้นหวนสู่อนัตตาขั้นสอง เจ้าอยู่มหาขั้นหวนสู่อนัตตาขั้หนึ่ง แม้ว่ามหาขั้นหวนสู่อนัตตาของเจ้าจะไม่ธรรมดา แต่มหาขั้นหวนสู่อนัตตาของข้าก็ได้ประสิทธิ์ประสาทพรแห่งฟ้าดินแล้ว และข้าในฐานะที่เป็นเผ่านภาคิมหันต์ กายเนื้อจึงเหนือกว่าเผ่ามนุษย์ของเจ้า”

“ดังนั้นในการต่อสู้ครั้งนี้ ข้าจะมัดมือซ้ายของตัวเอง!”

เหยียนเสวียนจื่อพูดอย่างเรียบเฉย วางมือซ้ายไปข้างหลัง ในการต่อสู้ครั้งนี้ เขาจะไม่ใช้แขนซ้ายเลย

แม้จะดูเป็นการกระทำที่โง่เขลาไปบ้าง แต่นี่คือความคิดของผู้แข็งแกร่ง

ไม่ใช่เพื่อสวี่ชิง แต่เป็นศักดิ์ศรีของเขาเอง

แม้ว่าเขาจะแพ้เพราะเรื่องนี้ เขาก็แค่แพ้ในการต่อสู้ครั้งนี้ ไม่ใช่แพ้ที่ใจ

ตั้งแต่เขาเกิดมา เขาต่อสู้มานับครั้งไม่ถ้วน ผ่านความเป็นความตายมาหลายครั้งหลายครา ชื่อเหยียนเสวียนจื่อนี้เขาได้มาด้วยกำลังของตนเองทีละก้าวๆ กำราบสหายร่วมเผ่าพันธุ์ เอาชนะอัจฉริยะนานาเผ่าพันธุ์มาได้

ดังนั้นใจของเขาจึงแน่วแน่มาโดยตลอด เขารู้ว่าเส้นทางแห่งการฝึกบำเพ็ญคือการต่อสู้กับสรรพชีวิต ต่อสู้กับสวรรค์ และการกระทำของสวี่ชิงในแผ่นดินเทวะได้ทิ้งความสั่นคลอนในใจของเขา เขาต้องทำลายความคิดนี้เสีย

ถ้าชนะก็ทำลายได้ เขายังก้าวเดินต่อไปบนเส้นทางสู่ความไร่พ่ายนี้

ถ้าแพ้ ความคิดนี้จะกลายเป็นแรงผลักดันให้เขาไล่ตาม!

แต่ถ้าไม่สู้ เขาก็คิดไม่ตก

เมื่อพูดจบ เหยียนเสวียนจื่อก็ยกเท้าขวาขึ้น ก้าวไปหาสวี่ชิง

ในขณะที่เท้าแตะพื้น พื้นดินก็สั่นสะเทือน

เปลวไฟสีขาวบนไหล่ขวาของเขาปะทุขึ้นสู่ท้องฟ้า แผ่กระจายไปทั่ว กวาดไปทุกทิศทาง

ความเร็วอันยิ่งยวด ในพริบตาหนึ่งร้อยลี้ ชั่วพริบตาพันลี้

ทะเลเพลิงพันลี้ เปลวไฟร้อนระอุทำให้ท้องฟ้าเปลี่ยนสี ขณะเดียวกัน โลกภายในเปลวไฟก็ขยายใหญ่ขึ้น แต่ยังอยู่ในสภาพที่หดตัว

พันลี้ เป็นเพียงการแสดงออกของโลกที่หดตัวลงในระดับหนึ่งเท่านั้น