บทที่ 930 ในอีกร้อยวันครั้นกาลเวลาเคลื่อนคล้อยสู่ยามอี่อันเจิดจ้า

บทที่ 930 ในอีกร้อยวันครั้นกาลเวลาเคลื่อนคล้อยสู่ยามอี่อันเจิดจ้า

สำหรับเอ้อร์หนิว ตำแหน่งขุนนางไม่สำคัญ มีแค่พอกินพอใช้ก็พอแล้ว

แม้ว่าตนเองจะเป็นผู้ครองกระบี่ แต่เมื่ออ๋องเจิ้นเหยียนและจักรพรรดิมนุษย์ไม่ได้กล่าวถึงเรื่องนี้ เขาก็ไม่ได้สนใจอะไร ในใจของเขา เกียรติยศเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด

ท้ายที่สุดเขารู้ว่าตนเองมีความเกี่ยวข้องกับเผ่ามนุษย์เพียงน้อยนิด อันที่จริงไม่ถือเป็นเผ่ามนุษย์เสียด้วยซ้ำ

ตนเองเป็นเผ่าพันธุ์อะไร แม้แต่เอ้อร์หนิวก็ยังไม่แน่ใจ

“เฮ้อ ชาติก่อนช่างทุกข์ยากยิ่งนัก”

เอ้อร์หนิวเกิดความรู้สึกภาคภูมิใจขึ้นในใจ มองไปทางสวี่ชิงโดยสัญชาตญาณ

สวี่ชิงเองก็มองศิษย์พี่ใหญ่ในเวลานี้ ยิ้มน้อยๆ ดวงตาเต็มไปด้วยความยินดี

เมื่อเห็นเช่นนี้ เอ้อร์หนิวก็มีความสุขล้นปรี่ เมื่อนึกถึงเกราะมหาขุนพลสวรรค์ เขาก็ยิ่งฮึกเหิม

ส่วนผู้ช่วยสำเร็จราชการ หลังจากกล่าวถึงรางวัลสำหรับเอ้อร์หนิวแล้ว ก็หยุดชะงักเล็กน้อย ให้เวลาทุกคนยอมรับเรื่องนี้ แล้วจึงพูดต่อ

“เผ่ามนุษย์มีโชค เริ่มต้นจากแสงอรุณ กำราบต่างเผ่าแปดทิศ จากนั้นเขตปกครองผนึกสมุทรก็ทำสงครามกับแดนศักดิ์สิทธิ์คลื่นศักดิ์สิทธิ์และวิญญาณทมิฬ เปิดดินแดนขยายอาณาเขต”

เมื่อคำพูดนี้ออกมา สายตาของขุนนางในตำหนักใหญ่ก็พลันผันผวน

พระราชโองการก่อนหน้านี้ที่แต่งตั้งสวี่ชิงเป็นอ๋องเป็นสิ่งที่สมควร แต่คำพูดช่วงหลังๆ…พวกเขาส่วนใหญ่ก็เริ่มรู้สึกตะขิดตะขวงใจ

คำกล่าวเช่นนี้ย่อมสร้างเสียงสะท้อน

ดังนั้นจึงเกิดการคาดเดาในใจไปต่างๆ นานา

“ในการต่อสู้ครั้งต่อมา แดนใหญ่ฟ้าทมิฬส่งสาส์นมาขอยอมศิโรราบ นภาคิมหันต์ถอยหลีกไม่รุกราน ในอนาคตอันใกล้จะมีราชทูตมาเจรจาเรื่องสนธิสัญญานับพันปี…และยังมีพันธมิตรจากแดนใหญ่เซ่นจันทรา”

“เผ่ามนุษย์ของเรา ผ่านกาลเวลายาวนานขวบปี ปฐมบรรพจารย์ต่างมีใจทะเยอทะยายมุ่งมั่นเสมอมา จนกระทั่งบัดนี้…ในที่สุดก็มีแสงอรุณแล้ว!”

“วันนี้ ดินแดนของเผ่ามนุษย์ มิได้มีเพียงหนึ่งดินแดนเจ็ดเขตปกครอง แต่มีถึงสี่ดินแดนเจ็ดเขตปกครอง!”

“ดินแดนเมืองหลวงจักรพรรดิ แดนใหญ่คลื่นศักดิ์สิทธิ์ แดนใหญ่วิญญาณทมิฬ แดนใหญ่ฟ้าทมิฬ!”

“สิ่งนี้ถือเป็นเครื่องบูชาแด่ปฐมบรรพจารย์ บูชาวิญญาณวีรบุรุษ ประกาศต่อสวรรค์บรรพกาลแห่งเผ่ามนุษย์!”

“โองการเทพเซียน จักรพรรดิเสวียนจั้นมีพระบัญชา”

“รัชสมัยปัจจุบัน ปีที่สองพันเก้าร้อยสามสิบเก้า หลังจากที่เผ่ามนุษย์บูชาบรรพชนเมื่อแปดร้อยปีก่อน ในอีกร้อยวันครั้นกาลเวลาเคลื่อนคล้อยสู่ยามอี่อันเจิดจ้า บรรพดาราจะเปิดออกอีกครา นำโชคเข้าสู่แท่นบูชา จักรพรรดิมนุษย์พร้อมชะตาแห่งเผ่าพันธุ์ จะบูชาบรรพชนอีกครั้ง!”

เมื่อเสียงของผู้ช่วยสำเร็จราชการดังขึ้น ขุนนางทั้งตำหนักใหญ่ต่างก็ตกตะลึงในทันที

การบูชาบรรพชนสำหรับเผ่ามนุษย์เป็นพิธีกรรมที่สำคัญอย่างยิ่ง ถึงกับกล่าวได้ว่าความสำคัญนั้นเกินกว่าทุกสิ่ง ควรเป็นพิธีที่ยิ่งใหญ่ที่สุด

จะทำก็ต่อเมื่อจักรพรรดิมนุษย์องค์ก่อนสวรรคตและจักรพรรดิมนุษย์องค์ใหม่ขึ้นครองราชย์ หรือเมื่อเผ่ามนุษย์ประสบความสำเร็จอย่างยิ่งใหญ่เท่านั้น

ท้ายที่สุดแล้วการจะเปิดดาราจักรพรรดิโบราณแต่ละครั้ง ต้องใช้ทรัพยากรมากมายมหาศาล แม้แต่ในช่วงที่จักรพรรดิมนุษย์หลายองค์ก่อนหน้านี้ครองราชย์ ในยุคที่เผ่ามนุษย์ค่อนข้างแข็งแกร่ง การบูชาบรรพชนของเผ่ามนุษย์แต่ละครั้งจะดึงดูดความสนใจจากเผ่าต่างๆ ในดินแดนต้องประสงค์เสมอ

แม้ว่าพลังของเผ่ามนุษย์ในปัจจุบันจะไม่เทียดเทียมอดีตกาล แต่ความตั้งใจที่จะยกระดับตนเองขึ้นนั้นยังคงมีอยู่ การบูชาบรรพชนยังคงดึงดูดความสนใจจากต่างเผ่าในดินแดนต้องประสงค์ได้ไม่น้อย

เหตุการณ์สำคัญเช่นนี้ทำให้ทุกคนในตำหนักใหญ่ต่างตะลึงงันกันเป็นแถบ

เพียงแต่…จากพระราชโองการ เผ่ามนุษย์ได้รับความสำเร็จที่ไม่เคยมีมาก่อน…ย่อมสมควรจัดการบูชาบรรพชนขึ้นเป็นธรรมดา

สวี่ชิงเองก็ตกใจไม่แพ้กัน สายตาซุกซ่อนแววตายากจะหยั่งถึงอยู่

เขามาที่ดินแดนเมืองหลวงจักรพรรดิแห่งนี้ ธุระเพื่อรายงานผลการปฏิบัติภารกิจ และยังมีธุระส่วนตัวอีกอย่างหนึ่ง!

นั่นคือการหาตะเกียงดำจื่อเสวียนไปคืนให้จื่อเสวียน!

แม้แต่การสนับสนุนหนิงเหยียน ก็เพื่อเรื่องนี้ เพราะตะเกียงนั้น…อยู่ที่ดาราจักรพรรดิโบราณ

และดาราจักรพรรดิโบราณซึ่งเป็นรากฐานอันยิ่งใหญ่ที่สุดของเผ่ามนุษย์ มีค่ายกลที่น่ากลัวอยู่ภายนอก ภายในน่าตกใจยิ่งกว่า ดังนั้นจึงไม่เปิดออกง่ายๆ นอกจากช่วงเวลาบูชาบรรพชนเท่านั้น

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ จิตใจสวี่ชิงก็ปั่นป่วนเล็กน้อย

ในขณะเดียวกัน เสียงของผู้ช่วยสำเร็จราชการก็ดังก้องอีกครั้ง

“การบูชาบรรพชนครั้งนี้ องค์ชายใหญ่มีความดีความชอบจากนภาคิมหันต์ องค์ชายสี่ประสบความสำเร็จในการทำสงครามนองเลือด องค์ชายห้าปกป้องชายแดน องค์ชายทั้งสามมีความโดดเด่น มากด้วยคุณธรรมและความสามารถ เสียสละอุทิศตนเพื่อส่วนรวม จึงได้รับพระราชทานเกียรติให้ถวายการบูชาแก่บรรพชน!”

หลังจากพูดจบ ผู้ช่วยสำเร็จราชการก็หันกลับไป คำนับจักรพรรดิมนุษย์

จักรพรรดิมนุษย์ทรงพยักหน้า ไม่ได้ตรัสสิ่งใด

ผู้ช่วยสำเร็จราชการเว้นช่วงตามมารยาทการเข้าเฝ้าเป็นเวลาเก้าอึดใจ จากนั้นจึงลุกขึ้น หันไปมองทางขุนนางในตำหนักใหญ่ แล้วเอ่ยด้วยเสียงทุ้มต่ำ

“การประชุมวันนี้สิ้นสุดลงแต่เพียงเท่านั้น ท่านทั้งหลายมีเรื่องอื่นที่จะรายงานหรือไม่ หากไม่มี เลิกประชุม”

เหล่าขุนนางก้มหน้า

มีเพียงสวี่ชิงที่ก้าวไปข้างหน้า คำนับจักรพรรดิมนุษย์

“สวี่ชิง มีเรื่องจะกราบทูลพ่ะย่ะค่ะ”

เมื่อสวี่ชิงพูดขึ้น สายตาโดยรอบก็จับจ้องมา แม้แต่จักรพรรดิมนุษย์ก็มองมาที่สวี่ชิง อ๋องสวรรค์เหล่านั้นก็เช่นกัน

แม้แต่อ๋องเจิ้นเหยียนก็ตั้งใจฟัง

เป็นเพราะสถานะปัจจุบันของสวี่ชิง เรื่องที่เขาพูดออกมาต้องไม่ใช่เรื่องเล็ก

ผู้ช่วยสำเร็จราชการมีสีหน้าเคร่งขรึม พูดด้วยเสียงหนักแน่น

“อ๋องเจิ้นชาง มีอะไรจะรายงาน?”

สวี่ชิงครุ่นคิด ไม่ได้พูดออกมาตรงๆ แต่หยิบแผ่นหยกออกมา บันทึกรูปลักษณ์และการกระทำของผู้บำเพ็ญจากแดนศักดิ์สิทธิ์ทั้งสามคนที่เขาพบเจอในเขตปกครองพิศดารบันลือ

นอกจากส่วนที่เกี่ยวกับวารีพิศดารบันลือแล้ว ส่วนที่เหลือเป็นความจริง

หลังจากทำเช่นนั้นแล้ว สวี่ชิงก็ยกมือขึ้น แผ่นหยกนี้ลอยไปหาผู้ช่วยสำเร็จราชการ

ผู้ช่วยสำเร็จราชการรับไว้ ส่งจิตเทพเข้าไปดู เสี้ยววินาทีต่อมาสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป ดวงตาเบิกกว้าง มองไปยังสวี่ชิง

“อ๋องสวรรค์สวี่ เรื่องนี้…”

“เป็นความจริงขอรับ” สวี่ชิงพูดด้วยเสียงหนักแน่น

สีหน้าของผู้ช่วยสำเร็จราชการและคำตอบของสวี่ชิงทำให้คนรอบข้างสงสัย มีเพียงเอ้อร์หนิวที่เห็นได้ชัดว่าเดาเนื้อหาของแผ่นหยกได้ จึงยิ้มแล้วกลับมาวาดฝันถึงความงดงามของเกราะมหาขุนพลสวรรค์ของตนเองต่อไป