บทที่ 980 อำนาจเจ้าเหนือหัว

บทที่ 980 อำนาจเจ้าเหนือหัว

สายตาคือพลังลึกลับอย่างหนึ่ง!

สายตาของเสี้ยวหน้าสามารถโจมตีความว่างเปล่าในฟ้าดิน

สายตาของเทพเจ้าสามารถส่งผลต่อสรรพสิ่งทุกชีวิต

และสายตาของเจ้าเหนือหัวสามารถตัดขาดอดีตและปัจจุบัน เกิดเป็นการแยกออกจากกัน

โดยเฉพาะอำนาจที่ประสานกับตัวเจ้าเหนือหัว ยิ่งสามารถระเบิดพลังที่เทียบกับเทพเจ้าได้

อย่างไรเจ้าเหนือหัวก็เป็นจุดสูงสุดในระบบผู้บำเพ็ญ ยังเป็นการยกระดับถึงขีดสุด

ผู้อยู่ขั้นแรกสามารถสู้กับเพลิงเทวะได้ซึ่งหน้า!

ผู้อยู่ขั้นสูงสุดยิ่งเทียบได้กับระดับพิสุทธิ์!

แม้ฝูเสียอยู่ขั้นแรก ก็ราวกับเทพเจ้ามาเยือน

ดังนั้นยามนี้ ด้วยสายตาของฝูเสีย ด้วยอำนาจพิเศษของเขา ในหัวสวี่ชิงสะเทือนเลื่อนลั่น จิตวิญญาณเกิดความรู้สึกหายใจไม่ออก

การหายใจไม่ออกไม่เพียงสะท้อนที่การหายใจเท่านั้น

ตอนมันเกิดขึ้นกับจิตวิญญาณจะมีความรู้สึกเหมือนถูกขจัดทิ้ง

นั่นคือความโดดเดี่ยว นั่นคือความมืดมิด นั่นคือความสิ้นหวัง

ทั้งกายสวี่ชิงสั่นเทา อำนาจเทพเจ้าทั้งหมดบนผืนอนัตตาในกาย ไม่ว่าร่องรอยตื้นลึกล้วนเปล่งประกายพร้อมกันในพริบตานี้ กายเนื้อยิ่งปรากฏแสงปรอท

ระเบิดพลังทั้งหมด เขาต่อต้านสายตานี้พร้อมรีบรุดถอยหลัง ปัญญาแห่งเทพแผ่ออกมาหมายจะผสานกับความเคลื่อนไหวในเสียง ขณะเดียวกันยังเอาขนนกของวิหคเพลิงสวรรค์ออกมาด้วย

หมายจะส่งข่าว

แต่ในความสลัวนั้นมีเสียงฉับฉับทอดมา

ราวกับมีของแหลมคมบางอย่าง ในยามนั้นตัดความเชื่อมโยงของเขากับโลกภายนอกอย่างโหดเหี้ยมไร้ใดเปรียบด้วยวิธีการบางอย่างที่อยู่เหนือความเข้าใจ

สวี่ชิงเกิดคลื่นในใจ เก็บขนนกถอยหลังรวดเร็วยิ่งขึ้น

และยามนี้ ฝูเสียที่นั่งขัดสมาธิในห้องลับแดนศักดิ์สิทธิ์บ่อเกิดกาลกิณี เหนือศีรษะเขาปรากฏกรรไกรใหญ่ยักษ์เปล่งแสงเรืองรองเล่มหนึ่ง

กรรไกรนี้เก่าแก่คร่ำโลกหาใดเปรียบ แผ่กลิ่นอายวันเวลาเข้มข้น ยังมีพลังน่าหวาดกลัวปรากฏขึ้นด้วย

จากนั้น ฝูเสียที่ร่างกายสูงร้อยจั้งลุกขึ้นแช่มช้า

การยืนขึ้นของเขาทำให้ฟ้าดินสั่นสะเทือน ลมเมฆเปลี่ยนสี

ร้อยปีก่อน เขาที่มีสายเลือดราชันแดนศักดิ์สิทธิ์บ่อเกิดกาลกิณีตัดสินใจปิดด่านเข้าฌานหลังบรรลุเตรียมสู่เทวะขั้นสูงสุดเพื่อทะลวงเขตขั้นเจ้าเหนือหัว

เรื่องนี้แพร่ไปทั่วแดนศักดิ์สิทธิ์ระดับเหลืองทั้งหมด ถูกผู้คนนับไม่ถ้วนจับตามอง

เพราะเจ้าเหนือหัว…แม้อยู่ในแดนศักดิ์สิทธิ์ก็ถือเป็นผู้นำในแง่หนึ่ง

ผู้สำเร็จล้ำค่าหาได้ยากยิ่ง

โดยเฉพาะกับแดนศักดิ์สิทธิ์บ่อเกิดกาลกิณียิ่งเป็นเช่นนั้น

เดิมในแดนศักดิ์สิทธิ์ระดับเหลือง แดนศักดิ์สิทธิ์บ่อเกิดกาลกิณีได้เพียงนับเป็นแดนที่ตกต่ำ กี่ปีไม่ทราบได้ล้วนเป็นบรรพจารย์คนเดียวอาศัยกำลังรบเตรียมสู่เทวะขั้นสูงสุดประคองไว้เพียงลำพัง

หลายครั้งเหมือนถูกมัดมือมัดเท้า

ดังนั้นสำหรับแดนศักดิ์สิทธิ์บ่อเกิดกาลกิณี การปิดด่านของฝูเสียเรียกได้ว่าเป็นเรื่องสำคัญที่สุด

เมื่อสำเร็จ เช่นนั้นฐานะของแดนศักดิ์สิทธิ์บ่อเกิดกาลกิณีก็จะสูงขึ้น

ดังนั้นหากมิใช่โองการให้ไปดินแดนต้องประสงค์ครั้งนี้เป็นคำสั่งที่พวกเขาขัดมิได้ พวกเขาก็จะไม่เลือกมาเวลานี้

แม้ต้องมา แต่สำหรับแดนศักดิ์สิทธิ์บ่อเกิดกาลกิณี เรื่องฝูเสียปิดด่านยังเป็นจุดสำคัญของเผ่าพวกเขา

ตนไม่ไปรบกวน ยิ่งห้ามโลกภายนอกมารบกวนเด็ดขาด

ดังนั้นฝูเสียที่ปิดด่านทั้งกายใจจมจ่อมกับการทะลวงขั้นมาร้อยปีย่อมไม่รู้เรื่องภายนอก เขารู้เพียงภายหน้าแดนศักดิ์สิทธิ์จะไปเยือนดินแดนต้องประสงค์ตามโองการตอนตื่นขึ้นมาครั้งหนึ่งเมื่อหลายปีก่อน

กับข้อมูลในดินแดนต้องประสงค์เขายังหยุดอยู่บนความเข้าใจก่อนหน้านั้น

จนกระทั่งตอนนี้ การตายของทายาทเพียงคนเดียว ความหวั่นกลัวและผลกรรมที่เกิดขึ้นล้วนกระทบจิตใจที่กำลังหลับใหลของเขา

บอกไม่ถูกว่าเป็นโชคดีหรือโชคร้าย

โชคดีเพราะความจริงเขาก้าวเข้าธรณีประตูเจ้าเหนือหัวเมื่อหลายปีก่อน แต่กลิ่นอายและความกดดันจมสู่สภาวะยุ่งเหยิง ราวกับอยู่ในวังวนไม่สิ้นสุด

เวียนเป็นวัฏจักรไม่อาจฟื้นตื่น

เรื่องนี้คนนอกช่วยไม่ได้ มีเพียงเขาต้องดิ้นรนเอาเอง

มีเพียงฟื้นตื่นถึงจะนับว่าเลื่อนขั้นอย่างแท้จริง

เจ้าเหนือหัวแทบทุกคนล้วนเคยผ่านเรื่องนี้ นี่คือขั้นตอนรวมอำนาจของตน

อำนาจที่ว่าคล้ายกับอำนาจเทพเจ้า แต่คุณสมบัติต่างกัน

โดยทั่วไปมีแค่ในเขตขั้นเจ้าเหนือหัวเท่านั้น แต่บางครั้งก็จะมียอดอัจฉริยะฟ้าประทานบางคนมีได้ในขั้นเตรียมสู่เทวะ เพียงแต่หายากยิ่ง

ส่วนขั้นตอนการได้อำนาจ บางคนฟื้นตื่นในชั่วพริบตา บางคนต้องใช้ร้อยปีหรือกระทั่งนานกว่าพันปี

ดังนั้นการปรากฏของคลื่นนี้ การเชื่อมโยงที่เกิดขึ้นกลายเป็นจิตสังหารและโทสะจากสายเลือด ตรงกับอำนาจของเขา ทำให้เขาฟื้นตื่นในที่สุด

ส่วนโชคร้าย…กลับเป็นการตายของบุตรชาย รวมถึงจุดด่างพร้อยที่เกิดจากอำนาจฟื้นตื่นก่อนเวลา

แต่ไม่ว่าอย่างไร เขาในตอนนี้ก็คือเจ้าเหนือหัว

ดวงตาที่ลืมขึ้นจับจ้องความว่างเปล่า ทำลายผลกรรม ไล่ตามความรู้สึกในใจ

ดังที่เขาว่า เขา…เห็นสวี่ชิงแล้ว

แม้ไม่คุ้ยเคยกับโลกภายนอก แต่รวมความเข้าใจในอดีต เขารู้ว่าแดนศักดิ์สิทธิ์มาถึงดินแดนต้องประสงค์แล้ว

ส่วนฐานะของผู้สังหารบุตรตน เขาไม่รู้ และไม่จำเป็นต้องรู้

เพราะไม่ว่าอีกฝ่ายเป็นใคร ตอนนี้…ล้วนเป็นเป้าหมายที่เขาต้องสังหาร

มีเพียงเช่นนี้จึงจะแก้ไขสภาพจิตใจและทำให้อำนาจที่ด่างพร้อยสมบูรณ์แบบ

นี่เกี่ยวกับวิถีของเขา!

โดยเฉพาะเงาร่างที่เขาเห็นในตา แม้ถูกเขาตัดการเชื่อมโยงกับโลกภายนอกด้วยสมบัติตกทอดจากสุดยอดมหาจักรพรรดิในอดีตของกลุ่มเผ่า แต่กลับซ่อนตัวรวดเร็วด้วยวิชาพิสดารบางอย่าง ฝูเสียจึงก้าวเดินไปโดยไม่ลังเลสักน้อยนิด

ก้าวนี้เดินอยู่ในห้องลับที่เขาปิดด่าน กลับสะท้านฟ้าสะเทือนโชคชะตา เงาร่างเขาหายไปฉับพลัน

ตามการนำทางของสายโลหิต ตามการเล็งเป้าจากที่ห่างไกลในสายตา พริบตาที่เขาก้าวเท้าลงก็มาปรากฏในแดนลึกลับพันลี้ของสวี่ชิงแล้ว

ตอนปรากฏตัว กฎเกณฑ์ในที่นี้มีเจ้านายกลายเป็นทาส

แม้วิถีสวรรค์บนดินแดนต้องประสงค์จะกีดกันแดนศักดิ์สิทธิ์ที่จากไปในตอนนั้นด้วยเกิดจากเจตจำนงของดินแดน แต่สำหรับพลังที่บรรลุขั้นเจ้าเหนือหัว…ไม่ว่ามาจากที่ใดล้วนได้รับการต้อนรับ

เพราะตอนวิถีสวรรค์เหล่านั้นถูกสร้างขึ้นมาก็มีไว้เพื่อรับใช้ผู้บำเพ็ญอยู่แล้ว

ดังนั้นพริบตาที่ร่างเขาเคลื่อนลงแดนลึกลับพันลี้ กฎเกณฑ์ฟ้าดินที่สวามิภักดิ์กลายเป็นตัวนำความคิดของฝูเสีย ราวกับเขากลายร่างเป็นท้องฟ้า

เจตจำนงของเขากลายเป็นเจตจำนงสวรรค์

ความคิดของเขากลายเป็นความคิดสวรรค์

เขาอยากผนึกที่นี่ เช่นนั้นที่นี่จะผนึกในพริบตา

เขาอยากสังหารสวี่ชิง เช่นนั้นรอบตัวสวี่ชิงจึงมีจิตสังหารระเบิดรุนแรง

จิตสังหารเหล่านี้เกิดจากเจตจำนงสวรรค์อันมีความคิดฝูเสียอยู่ในนั้น

เดิมสิ่งนี้ไร้รูปร่าง

แต่เมื่อจิตสังหารไร้รูปนับไม่ถ้วนรวมตัวกัน มันกลับมีรูปร่างขึ้นมาด้วยผสานเจตจำนงของฝูเสีย

ข้างหน้าสวี่ชิงจึงปรากฏนิ้วมือสีแดงที่มีกระดูกนิ้วห้าข้อ

นิ้วมือปรากฏ ทุกสิ่งรอบด้านราวกับแข็งตัว กระทั่งความคิดก็ถูกบีบอัด น้ำทะเลไม่มีคลื่นอีกต่อไป มีเพียงจิตสังหารสูงสุดสั่นสะเทือนทุกสิ่งอย่างในยามนี้

เพียงขยับก็กดไปทางสวี่ชิงที่ตอนนี้ใจเกิดคลื่นพันจั้ง กายรีบรุดถอยหลังหมายจะผสานเข้ากับเสียงอย่างรวดเร็ว

ผ่านบริเวณใดน้ำทะเลกระจาย เจตจำนงสวรรค์ปะทุ จิตสังหารระเบิด

เพียงกดลง ความกดดันน่าหวาดกลัว พลังสังหารชวนพรั่นพรึงก็เข้าใกล้สวี่ชิงด้วยพลังที่ไม่อาจต่อต้านและหยุดยั้ง

เจ้าเงาโอดครวญ เถาวัลย์สลาย

แสงจันทร์ซ่านเซ็น อำนาจแห่งเสียงมืดหม่น

จิ่วหลีก็ดี เกราะมหาขุนพลนภาก็ดี ทุกอุบายล้วนไม่เป็นผล

นิ้วมือนั้นเคลื่อนลงบนกายสวี่ชิงราวกับเป็นโชคชะตา

ตูม!