บทที่ 981 ราชรถที่เคลื่อนมา

บทที่ 981 ราชรถที่เคลื่อนมา

นอกทวีปปักษาสวรรค์ทักษิณ ใจจุดลึกของทะเลต้องห้าม

ในใต้ทะเลอันมืดมิด อสูรทะเลรูปร่างเหมือนงูยักษ์ตัวหนึ่งกำลังไล่ล่าเหยื่อ

ความเร็วของมันน่าตื่นตะลึงจากการอ้าปากมหึมา กลืนกินเหยื่อลงไปคำหนึ่ง ปากของอสูรสมุทรตัวนี้ก็ส่งเสียงคำรามต่ำทุ้มอย่างพึ่งพอใจออกมา

เสียงคำรามต่ำทุ้มดังสะท้อนในใต้มหาสมุทร

และในเสียงนี้ เงาร่างของสวี่ชิงพลันปรากฏออกมา

ทันทีที่ปรากฏออกมา ร่างของเขาก็ขยายขึ้นเล็กน้อย คล้ายว่าทนไม่ไหวจะระเบิดออกมา

แต่เสี้ยวขณะต่อมา จากการกะพริบวูบวาบของแสงผนึกร่างของเขา ก็กลับมามีขนาดเท่าเดิมอีกครั้ง

จากนั้นสวี่ชิงก็กระอักเลือดออกมาเจ็ด แปดครั้ง ฝืนยืนให้มั่น

สีหน้าของเขาเคร่งเครียด ก้มหน้ามองกายเนื้อ

บนกายเนื้อตอนนี้เต็มไปด้วยรอยปริแตกเป็นทางๆ ปรอทเซียนที่ไหลออกมาจากในนั้น ทำให้รูปลักษณ์ของเขาดูสยดสยองน่าขนลุก

และความเสียหายของวิญญาณตลอดจนความอ่อนแอที่แผ่ซ่านจากข้างในไปข้างนอก ทำให้โลกข้างหน้าสวี่ชิงตอนนี้รางเลือนอย่างรุนแรง ทุกอย่างล้วนบิดเบี้ยวไปหมด

ทะเลลึกภายใต้การบิดเบี้ยวนี้เหมือนภูตผีปีศาจ เผยความโหดเหี้ยมออกมา

แต่ก็เป็นเพียงแค่เสี้ยวพริบตาเท่านั้น อาการหมดสติที่เกิดจากความอ่อนแรงนำมาสวี่ชิงก็สะกดมันลงไป

ความบิดเบี้ยวและความรางเลือนก็สลายไปเช่นกัน

แต่ความอันตรายยังไม่หายไป

สวี่ชิงรู่ว่าตอนนี้สำหรับตนแล้วเวลาเป็นสิ่งล้ำค่าเป็นอย่างมาก ดังนั้นจึงกระตุ้นพลังผลึกแก้วสีม่วงในร่างทันที

ขณะเดียวกัน เลือดเสี้ยวหน้าที่สวี่ชิงได้มาในตอนนั้น ก็ถูกเขาเอาออกมาแล้วกลืนกินลงไป

ปล่อยให้เลือดปะทุในร่าง

ในที่สุด ความรุนแรงของรอยปริแตกบนร่างกายก็ค่อยๆ ชะลอลง

จากนั้นสวี่ชิงก็ไม่ลังเลใดๆ ทั้งสิ้น เอาขนนกของวิหคเพลิงสวรรค์ออกมาทันที จะถ่ายทอดเสียงอีกครั้ง

แต่เสี้ยวขณะต่อมา เสียงแตกร้าวก็ดังแว่วมาอีกครั้ง

เสียงของเขาถูกตัดเช่นเดิม ไม่อาจส่งออกไปได้

“ไม่ใช่แค่ผนึกเท่านั้น ผู้บำเพ็ญระดับเจ้าเหนือหัวนั่นจะต้องมีของวิเศษสุดยอด ตัดการติดต่อทุกอย่างของข้ากับโลกภายนอก”

สวี่ชิงสีหน้าเคร่งเครียด เขารู้ดีว่าภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ ตัวเองหากคิดจะหนีรอดออกไป ดูแล้วแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย

ส่วนกายเนื้อของเขาก็ทนต่อการโจมตีหลายครั้งจากอีกฝ่ายต่อไปไม่ไหวแล้ว

“หาวิธีว่าจะหนีจากวิกฤตนี้ได้หรือไม่ก่อน หากไม่ได้…เช่นนั้น สำหรับข้าแล้วเวลาสำคัญเป็นอย่างมาก!”

ที่นี่จะอย่างไรก็เป็นมหาสมทุรใน ความเคลื่อนไหวยิ่งรุนแรง ความเป็นไปได้ที่จะมีคนสังเกตเห็นก็จะยิ่งสูง

สำหรับผนึกที่อาจารย์ทิ้งไว้ก็เพื่อปกป้องวิญญาณของตน หากฝืนเปิดออก…สวี่ชิงรู้ดีว่าวิญาณของตัวเองจะสลายไปเพราะไม่อาจทนต่อพลังของเสี้ยวหน้าได้

นึกถึงตรงนี้ ความเจ็บปวดที่มาจากวิญญาณและกายเนื้อ ทำให้ความหนาวเหน็บที่สวี่ชิงไม่ได้สัมผัสมานานเกิดขึ้นทั่วร่างอีกครั้ง

เขาสัมผัสกับความหนาวเหน็บเช่นนี้ พลางผสานเสียงไปอีกครั้ง พุ่งตรงไปทางที่ราชรถเคลื่อนมาจากสัมผัสรับรู้

“อาศัยพลังของราชรถบางทีอาจจะมีความเป็นไปได้ที่จะหลุดพ้นจากวิกฤต!”

แทบจะในเสี้ยวพริบตาที่สวี่ชิงหายไป ข้างหูเขาก็ได้ยินเสียงจากฝูเสีย

“ลบไป”

สองคำนี้เหมือนฝันร้าย ทันทีที่ดังสะท้อน ภายในพื้นที่ที่นอกเหนือขอบเขตสัมผัสรับรู้ของสวี่ชิง ไม่ใช่แค่เสียงเท่านั้นที่ถูกลบไป แม้แต่อสูรทะเลนับไม่ถ้วนก็หายไปอย่างเงียบเชียบเช่นกัน

ร่างของสวี่ชิงปรากฏออกมาอีกครั้ง ขณะที่กระอักเลือดสดๆ ในความว่างเปล่าข้างหลังเขา เงาร่างของฝูเสียก็ก้าวมาก้าวหนึ่ง

ทุกก้าวที่เหยียบย่างลงมาล้วนทำให้ใต้ทะเลเดือดพล่าน ทุกก้าวที่ก้าวออกไปล้วนทำให้กฎเกณฑ์และกฎระเบียบแผ่ลามออกไปตามความคิดของเขา

ประดุจการสังหารจากสวรรค์!

“กฎเกณฑ์ที่นี่บอกข้าว่า ในตอนที่เจ้าฆ่าลูกชายข้าก็ไล่ล่าโจมตีเช่นนี้”

เสียงเย็นชาดังมาจากใต้ทะเล

ดังในหูของสวี่ชิง ไม่รอให้เขาได้ควบคุมก็หายไปเอง กลายเป็นอำนาจที่ถูกลบไป ผลเกิดไปที่ร่างของเขา

ทำให้รอยปริแตกบนกายเนื้อของเขาขยายใหญ่ขึ้นอีกครั้ง

ความรู้สึกเหมือนใกล้จะแตกสลายรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ

ในช่วงวิกฤตอันตราย ทันใดนั้นในร่างของสวี่ชิงก็ยิงแสงแสบตาออกมา แปรเปลี่ยนเป็นดวงอาทิตย์ดวงใหญ่ ภายใต้แสงเจิดจ้าพร่างพรายนี้ แสงทุกอย่างรวมตัวกันอย่างรวดเร็วเป็นทางหนึ่ง

ใช้ความเร็วที่เหนือกว่าก่อนหน้านี้ ประดุจลำแสงหลบหนี จากไปไกลทันที

เพียงพริบตาก็หายไปไร้ร่องรอย

“แสงเซียนหรือ”