บทที่ 170 นี่คือเอาจริงเหรอ?

อวี้หนานเฉิงท่าทางเฉยชาสะท้อนในตาของเซิ่งอันหราน เหมือนหอกแหลมทิ่มอยู่ในหัวใจของเธอ ชั่วพริบตานั้น เจ็บจนพูดไม่ออก

"คุณว่าอะไรนะ?" เธอไม่กล้าเชื่อหูตัวเอง

แม้ไม่ใช่แม่แท้ๆ ของจิ่งซี เห็นเด็กคนหนึ่งอยู่ในกองไฟเธอก็ทนเห็นคนตายต่อหน้าไม่ได้ ยิ่งไปกว่านั้นจิ่งซียังเป็นลูกที่เธอคลอด มีความสัมพันธ์ทางสายเลือด

อวี้หนานเฉิงทำหน้านิ่ง "คุณไปเถอะ อีกสองสามวันผมให้คำตอบคุณ ผมจะคิดทบทวนเรื่องระหว่างเราใหม่ ของชดเชยที่ควรให้คุณจะไม่ตกหล่น"

"เพียะ"

เสียงตบดังชัดเจนบนทางเดิน พยาบาลที่อยู่ไกลๆ หลายคนต่างพากันหันหน้า

แก้มขวาของอวี้หนานเฉิงเกิดรอยนิ้วมือขึ้นจางๆ เขาหันหน้าช้าๆ รักษาองศานั้นหลายวินาที เหมือนกำลังอึ้งไป สักพักหนึ่งเขาถึงได้สติ เส้นเลือดนูนบนหน้าผาก สีหน้าอึดอัด มองผู้หญิงตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อ กลับพูดอะไรไม่ออก

ครั้งแรกในชีวิตที่โดนตบ

"ไม่ต้องให้คุณคิดทบทวน เราเลิกกัน อวี้หนานเฉิง"

เซิ่งอันหรานกำนิ้วมือแน่น เล็บเหมือนฝังเข้าไปในเนื้อ เหมือนความเจ็บแบบนี้ถึงจะทำให้เธอรักษาสติเอาไว้ ปกป้องความมีเกียรติในตนเองที่เหลืออยู่ เธอกวาดตามมองผู้หญิงในห้องผู้ป่วย แล้วเน้นคำพูดทีละคำ กับอวี้หนานเฉิง

"นายตาบอดได้ แต่หากทำร้ายจิ่งซี ฉันสู้ตายกับคุณ"

ทำไมหลินมั่นหันถึงมาปรากฏตัวที่โรงแรมตอนนี้ ยังช่วยจิ่งซีไว้ได้พอดี เห็นชัดว่าสามารถไล่ความสงสัยได้หลายจุด กลับมีคำตาบอดหูหนวกเสียสติ เห็นเพียงของตรงหน้า

ตายบอดจริงๆ

หลังทิ้งคำพูดนี้ เซิ่งอันหรานจากไปอย่างไม่หันหลังกลับ

ปวดใจและโมโหผสมรวมกัน ความรู้สึกที่พูดไม่ออก ต่อมารีบกลับโรงแรมประชุมช่วงหลังเสร็จก็ดึกแล้ว ดังนั้นพนักงานพีอาร์พากันหาวตามๆ กันไป

"จบเรื่องสักที ก่อนจันทร์หน้าก็ควบคุมได้"

"จริงด้วย ครัวโรงแรมต้องซ่อมแซมใหม่ ให้ปิดชั่วคราวหรือว่าทำยังไง?"

"เซิ่งอันหราน เรื่องครัวทำยังไง?"

มีคนถามเรื่องนี้ขึ้น หลังถามไปหลายรอบ เซิ่งอันหรานที่ก้มหน้าเก็บของมาตลอดในที่สุดก็ทนไม่ได้ เอาข้อมูลตบลงบนโต๊ะ พูดเสียงเย็นว่า

"ไปถามผู้จัดการเผย โรงแรมไม่ใช่โรงแรมของฉัน ฉันไม่ใช่ผู้จัดการบริหาร ทำไมเรื่องอะไรก็ถามฉัน วันจันทร์หน้าฉันก็ลาออก ส่งต่อมอบหมายงานพรุ่งนี้ก็ดำเนินการ"

ทุกคนมองหน้ากัน ช็อกจนพูดไม่ออก

เสี่ยวจังก็มึน จู่ๆ ประกาศหลังจบประชุม ตามหลังเซิ่งอันหรานถามไม่หยุด "พี่ใหญ่ พี่เป็นอะไร? ทำไมพี่จะลาออกกะทันหัน พี่ล้อเล่นใช่ไหม?"

"นายเห็นท่าทางของฉันเหมือนล้อเล่นเหรอ?"

กลับถึงห้องทำงานตัวเอง เซิ่งอันหรานหย่อนก้นลงบนเก้าอี้ทำงาน ก๊อกแก๊กๆ เคาะอยู่บนคีย์บอร์ด บนจอคอมปรากฏห้าตัวอักษรมาตรฐานอย่างชัดเจน เหมือนสวมใบหน้าที่โกรธ——จดหมายขอลาออก

นี่คือเอาจริงเหรอ?

เสี่ยวจังตาโต ตกใจไม่กล้าถามอีก

เรื่องลาออกไม่ใช่ครั้งแรกที่เซิ่งอันหรานคิด เพิ่งรู้ความสัมพันธ์ตัวเองกับจิ่งซี เธอก็มีความคิดจะลาออก เวลานั้นหากไม่ใช่เพราะยืนยันความสัมพันธ์กับอวี้หนานเฉิงแล้ว เธอก็ไม่ยอมให้ตัวเองทำงานที่โรงแรมเซิ่งถังต่อ

ตอนนี้อวี้หนานเฉิงกลับพูดคำนั้นออกมา งั้นเธอยังมีเหตุผลอะไรที่จะอยู่นี่ต่อ?

กลางดึก ห้องผู้ป่วยVIPในโรงแรม

จิ่งซีหลับแล้ว หลินมั่นหันก็ถูกจัดให้นอนพักผ่อนอยู่อีกห้อง

อวี้หนานเฉิงยืนอยู่บนระเบียง ลมกลางคืนพัดใส่หน้า ไม่มีความเย็นแม้แต่น้อย กลับยิ่งเพิ่มทำให้คนหงุดหงิด