บทที่ 171 ใครปากหมาขนาดนี้

วันนั้นมีหนังสือแจ้งการลงโทษโดยผู้รับผิดชอบ ชื่อเซิ่งอันหรานปรากฏอยู่ พักงานไม่ได้ค่าจ้าง 1 เดือน ให้ความร่วมมือการตรวจสอบไฟไหม้ภายใน

และฝ่ายบุคคลจับประกาศที่จู่ๆ ออกมาเมื่อเช้าตรู่นี้ เพิ่มหนึ่งคำ"ระหว่างพักงานไม่ยอมรับให้ลาออกเอง"เป็นเหตุผล ปฏิเสธหนังสือลาออกของเซิ่งอันหรานอย่างไม่เกรงใจ

เซิ่งอันหรานโกรธจนไม่มีที่ลง บริษัทก็ไปไม่ได้แล้ว

ถานซูจิ้งเอาข้าวเช้ามาเยี่ยมพวกเขา

เซิ่งเสี่ยวซิงนั่งดื่มโจ๊กอยู่บนเตียงคนไข้ เสียงแหบเล็กน้อย

"หม่าม้า วันนี้พี่จิ่งซีมาไหม?"

เซิ่งอันหรานก้มหน้าเป่าโจ๊กให้เย็น ได้ยินก็ขมวดคิ้ว "สองวันนี้พี่เขาไม่ค่อยแข็งแรง นอนโรงพยาบาล ไม่อยู่โรงพยาบาลนี้

รอเขาหายแล้วค่อยมาเยี่ยมลูก"

"งั้นป่าป๊าล่ะ?"

อยู่ตระกูลอวี้ภายใต้การสอนของคุณท่าน เซิ่งเสี่ยวซิงเปลี่ยนคำเรียกสำเร็จ เรียกอวี้หนานเฉิงว่าป่าป๊าแล้ว

เซิ่งอันหรานกลับเงยหน้าทันที ระหว่างคิ้วยกขึ้นอย่างไม่พอใจ "เขาไม่ใช่ป่าป๊าของลูก วันหลังอย่างเรียกเขาอย่างนี้อีก"

การตำหนิที่มาอย่างกะทันหันทำให้เซิ่งเสี่ยวซิงตกใจ ตาแดงชั่วพริบตา "หม่าม้า"

"ไอ้หยา พอแล้วๆ" ถานซูจิ้งเข้ามาไกล่เกลี่ย อุ้มเซิ่งเสี่ยวซิงมากอด "เธอกับอวี้หนานเฉิงทะเลาะกัน อย่าเอาความโกรธมาลงที่เด็ก

เกิดอะไรขึ้น ซิงซิงน้อยอย่าร้อง"

เดิมเซิ่งเสี่ยวซิงไม่ใช่คนขี้แยขนาดนี้ เพียงแต่ตกใจเพราะไฟไหม้ก่อนหน้านี้ เริ่มตั้งแต่ตื่นขึ้นจากห้องฉุกเฉินเมื่อวานก็หวาดผวา

ตอนนี้แค่เซิ่งอันหรานพูดเสียงดังนิดหน่อย ก็ตกใจแล้ว

เห็นลูกสาวหดตัวอยู่ในอ้อมกอดถานซูจิ้งร้องไห้ เซิ่งอันหรานก็เสียใจมาก

"ซิงซิงน้อย ขอโทษ หม่าม้าไม่ได้ตั้งใจ หม่าม้าแค่……"

"แค่จิตใจไม่อยู่นี่" ถานซูจิ้งพูดแทนคำต่อท้ายที่เธอพูดไม่ออก มองบ่นใส่เธอ

"เธอถูกอวี้หนานเฉิงเข้าใจผิด อารมณ์เสีย เรื่องไฟไหม้มีสาเหตุแปลกๆ เธอสงสัยตัวเองถูกคนใส่ร้าย แต่อวี้หนานเฉิงก็ไม่ใช่คนโง่ เมื่อวานคงโมโหขึ้นหน้า ตรวจสอบเรื่องชัดเจนแล้วเขาต้องเสียใจ หากเธอรอไม่ไหวก็ไปตรวจสอบเอง หากต้องการความช่วยเหลือล่ะก็ ตัวอย่าอยู่นี่ ใจอยู่ที่อื่น จิ่งซีเป็นลูกชายของเธอ ซิงซิงน้อยยังเป็นลูกสาวเธอ"

พูดแทงใจดำ เซิ่งอันหรานอึดอัดใจเล็กน้อย

"ฉันรู้ตั้งแต่เด็กจิ่งซีไม่ได้เติบโตข้างกายเธอ ในใจเธอรู้สึกผิด ควรทำอะไรก็ไปทำ ซิงซิงน้อยมีฉันอยู่เป็นเพื่อน"

คำพูดถานซูจิ้งค่อนข้างหนัก มีอารมณ์อยู่ด้วย

หลังจากเซิ่งอันหรานรู้ว่าจิ่งซีเป็นลูกชายที่ถูกคนอุ้มไปในตอนนั้น ในใจของเธอส่วนใหญ่ย้ายไปบนตัวจิ่งซี พูดว่า

มองข้ามลูกสาวก็ไม่เกินไป หากไม่ใช่เพราะใจเธออยากให้เด็กทั้งสองอยู่ร่วมกันด้วยดี ก็ไม่มีทางให้เด็กทั้งสอง

อยู่รอที่โรงแรมด้วยกัน ก็จะไม่เกิดเรื่องซิงซิงน้อยติดอยู่ในกองไฟแล้ว

เผชิญความอารมณ์เสียของถานซูจิ้ง เซิ่งอันหรานไม่เคยอธิบาย และเสียใจอยู่จริงๆ แต่เรื่องไฟไหม้ครั้งนี้เธอต้องไปตรวจสอบ

"ฉันจะเคลียร์เรื่องให้จบเร็วที่สุด ลาออกจากโรงแรม"

ก่อนเซิ่งอันหรานออกไปรับประกันกับถานซูจิ้ง "วันหลังจะไม่เกิดเรื่องนี้อีก"

"งั้นจิ่งซีล่ะ?"

"ลูกชายของฉัน ฉันมีวิธีให้เขากลับมาอยู่ข้างกายฉัน"

สีหน้าถานซูจิ้งอ่อนลงหน่อย พูดเสียงเบา "ถึงขั้นนั้น ฉันช่วยเธอหาทนาย"

"ขอบใจ"

เซิ่งอันหรานแสบจมูกเล็กน้อย หลายปีมานี้เจออุปสรรคมาเยอะ ที่อยู่ข้างกายตัวเองก็คือเพื่อนรักคนนี้ เดิมแค่รู้จักกันโดยบังเอิญ ใครจะรู้