บทที่ 176 รอให้เธอเป็นฝ่ายไปหาฉัน

“ฉันรู้มากน้อยแค่ไหนขึ้นอยู่ว่าคุณจะยอมรับมากน้อยแค่ไหน สำหรับผลสุดท้ายของการดำเนินคดี ฉันก็แค่เข้าเวรในวันที่เกิดไฟไหม้เท่านั้นเอง ก็แค่ลาออกเปลี่ยนงานใหม่”

เซิ่งอันหรานมองดูภรรยาอาจารย์เปา นำคำพูดหมิ่นเหม่คลุมเครือ

เห็นได้ชัดว่าเวลานี้ความแค้นเคืองที่สะสมไว้ของภรรยาอาจารย์เปาก็ดีขึ้น ได้ยินคำพูดนี้ อดไม่ได้ที่จะคิดเรื่องเลวร้ายที่สุด วินาทีต่อมาก็พูดออกมาหมดเปลือก

อาจารย์เปาชอบสูบบุหรี่ไม่ผิด เรื่องนี้คนที่รู้จักเขาก็รู้ เลิกบุหรี่ไม่ได้ ด้วยเหตุนี้เขาจึงจงใจทำลายเครื่องดับเพลิงในห้องครัว หลีกเลี่ยงไม่ให้เครื่องตรวจจับควันแจ้งเตือนขึ้นมา แน่นอนว่าเขาต้องระมัดระวังมาก ทุกครั้งที่สูบบุหรี่ก็นำก้นบุหรี่ดับไฟแล้วพาออกมา ไม่มีเศษก้นบุหรี่และประกายไฟที่ก่อให้เกิดไฟไหม้

สถานการณ์ในวันนั้นก็เหมือนเดิม นอกจากวันนั้นเวลาที่สูบบุหรี่ เสี่ยวหลิวก็อยู่ในห้องเก็บสินค้า และถูกอาจารย์เปาพบว่าตั้งใจวางเพลิง เวลาที่ทั้งสองคนโต้เถียงกัน ก้นบุหรี่ก็ตกลงบนของที่ไหม้ไฟได้ง่าย ทำให้เกิดสถานการณ์ที่ควบคุมไม่ได้

หลังจากนั้นเสี่ยวหลิวก็คุกเข่าลงต่อหน้าอาจารย์เปาเพื่ออ้อนวอนขอให้ยกโทษให้ อาจารย์เปาก็ใจอ่อน นำเรื่องไฟไหม้มาไว้บนตัวเอง เป็นฝ่ายลาออกกับบ้านเก่า

อาจารย์เปาสองสามีภรรยาเห็นเสี่ยวหลิวเป็นเหมือนลูกชาย และหวังว่าหลังจากที่เกษียณจะสามารถมีคนเลี้ยงดู แต่มีคนมากมายในโลกนี้ที่ไม่รู้จักหาวิธีตอบแทน หลังจากที่เสี่ยวหลิวเป็นพนักงานประจำที่โรงแรมคงจะกลัวว่าตัวเองกับอาจารย์เปาเกี่ยวข้องกันก็จะถูกบริษัทซักถามจนต้องรับผิดชอบด้วยกัน โทรศัพท์เข้ามา พูดทำร้ายความรู้สึกคนแก่สองคน

“เด็กเปรตที่ไม่รู้จักบุญคุณ เขาข่มขู่บ้านพวกเรา ถ้าหากกล้าพูดความจริงออกไป ก็จะบอกเรื่องที่เขาจงใจทำลายเครื่องดับเพลิงจนพัง ถึงเวลานั้นการสูญเสียทรัพย์สินทั้งหมดจะเป็นพวกเราที่แบกรับไว้”

เซิ่งอันหรานขมวดคิ้ว ถ้าหากบุคลิกของเสี่ยวหลิวน่ารังเกียจ งั้นก็ไม่น่าแปลกใจเรื่องที่เขาจงใจลอบวางเพลิง เพียงแค่มีคนตอบแทนให้เขาเป็นเงินจำนวนมาก

ภาพแรกที่ปรากฏในสมองของเธอ คือวันนั้นที่เธอออกมาจากเหตุการณ์ไฟไหม้ มองเห็นร่างที่อยู่ในฝูงชน——หลินมั่นหัน

คิดไปคิดมา เรื่องนี้คนที่ได้ผลประโยชน์ที่สุดก็คือเธอ เธอเองก็มีแรงจูงใจมากพอที่จะทำ

——

ช่วงบ่ายวันต่อมา เซิ่งอันหรานนั่งเครื่องบินกลับเมืองจินหลิง

เรื่องจริงของไฟไหม้ก็เข้าใจชัดเจนแล้ว แต่ว่าใครที่บงการอยู่เบื้องหลัง เกรงว่าไม่ง่ายที่จะตรวจสอบ

บนเครื่องบิน แอร์โฮสเตสกำลังจัดผู้โดยสารให้เข้าที่นั่ง

“คุณเซิ่งใช่ไหม?”

เสียงหวานของแอร์โฮสเตสดังเข้ามา ความคิดของเซิ่งอันหรานถูกดึงกลับมา“อืม ฉันเอง”

“คือแบบนี้ พวกเราได้ช่วยคุณอัปเกรดเป็นชั้นธุรกิจแล้ว”

เซิ่งอันหรานชะงักไป“เพราะอะไร?”

“รายละเอียดฉันก็ไม่ค่อยรู้ชัดเจน ที่นั่งนี้ตอนนี้มีคนแล้ว คุณไปนั่งชั้นธุรกิจกับฉันได้ไหม?”

เซิ่งอันหรานเดินตามหลังแอร์โฮสเตสไปชั้นธุรกิจ

“คุณเซิ่ง นี้คือที่นั่งของคุณ ต้องการอะไรก็เรียกฉันได้ตลอดเวลา”

“อืม”

เซิ่งอันหรานพูดตอบ นั่งลงบนที่นั่ง จากนั้นก็หันศีรษะเหลือบมองผู้ชายที่กำลังอ่านมีหนังสือพิมพ์ที่อยู่ด้านข้าง สีหน้ามึนงง

“คุณหลิน?”

ใบหน้าของหลินมู่เหยียนก็ปรากฏออกมาจากด้านหลังหนังสือพิมพ์ ภายใต้แว่นกรอบทอง ดวงตาคู่นั้นไม่แสดงออกถึงอารมณ์ใดๆ“คุณเซิ่ง พบกันอีกแล้ว”

สีหน้าที่เป็นไปเหมือนคาดการณ์ไว้ ทำให้เซิ่งอันหรานรู้สึกระมัดระวังโดยไม่รู้ตัว

“ดังนั้น เรื่องที่ช่วยฉันอัปเกรด คุณหลินเป็นคนจัดการ?”

หลินมู่เหยียนจับแว่นตา นิสัยเฉพาะตัวที่เป็นเอกลักษณ์ยอดเยี่ยมของชนชั้นสูงทางธุรกิจสะท้อนออกมาอย่างชัดเจนบนตัวเขา พูดจาระมัดระวังรอบคอบ

“เพียงแค่ได้ยินว่าคุณเซิ่งนั่งสายการบินเดียวกับฉัน ดังนั้นจึงถือโอกาสสั่ง หวังว่าสายการบินนี้จะทำให้เธอสบายขึ้น ถึงยังไงเรื่องที่ติดค้างเธอก็ยังไม่ตอบแทน รอให้เธอเป็นฝ่ายไปหาฉัน แทบจะเกิดขึ้นได้น้อย”

“บนโลกนี้ไม่มีเรื่องอะไรที่บังเอิญ”