ตอนที่ 177
บทที่ 177 มากกว่ารู้จักเกือบจะสนิทสนมกัน
October 22, 2026
“จ้องมองคนไว้แล้วตรวจสอบต่อไป ดูว่ามีคนอยู่เบื้องหลังไหม หรือว่าดูว่าช่วงนี้เขารับงานมาจากใคร ทำอะไร ”
“ครับ”
โจวฟังพยักหน้า“ใช่แล้ว ประธานอวี้ สายการบินวันนี้ของผู้จัดการเซิ่ง น่าจะถึงสนามบินคืนนี้ ท่านจะไปรับไหม?”
อวี้หนานเฉิงขมวดคิ้วขึ้น
“ไม่ต้อง คืนนี้ฉันจะไปดูมั่นหันที่โรงพยาบาล”
โจวฟังชะงักไปเล็กน้อย ในใจแอบถอนหายใจ จู่ๆก็เห็นใจเซิ่งอันหราน
เพราะว่าเรื่องไฟไหม้เป็นเรื่องที่ไม่ดี แต่ตอนนี้เรื่องราวก็ตรวจสอบพอประมาณแล้ว ยืนยันว่าไม่เกี่ยวข้องกับเธอ และยืนยันว่าเวลานั้นเธอไม่รู้ว่ายังมีคนอื่นอยู่ในเหตุการณ์ แต่หัวใจของอวี้หนานเฉิงแทบจะไม่ได้อยู่บนตัวเธอ
“ประธานอวี้ ช่วงนี้ทางโรงแรมมีเรื่องซุบซิบมากมายเกี่ยวกับผู้จัดการเซิ่ง ต้องควบคุมไหม?”
คนส่วนใหญ่คิดว่าเซิ่งอันหรานและอวี้หนานเฉิงเลิกกันแล้ว พูดไปต่างๆนานา แน่นอนว่าพนักงานไม่กล้าพูดเรื่องทะเลาะของเจ้านาย ดังนั้นทิศทางในการโจมตีก็ตกอยู่บนตัวเซิ่งอันหราน
วันนั้นที่มาจัดการเรื่องที่โรงแรม โจวฟังได้ยินกับหูตัวเองว่าพนักงานของเซิ่งอันหรานกำลังพูดคุยกัน
“ระยะทางพิสูจน์ม้ากาลเวลาพิสูจน์คน แม่เลี้ยงจะดีกับลูกจริงๆฉันไม่เคยเห็น สำคัญเป็นเลือดเนื้อของตัวเองสำคัญที่สุด ประธานอวี้รู้ช้าเกินไป ฉันมองว่าเซิ่งอันหรานคว้าน้ำเหลวไม่ได้รับผลสำเร็จหรือสิ่งตอบแทนใดๆกลับมา”
“ก็คือ ล้วนทำให้ประธานอวี้ดู”
“……”
ชัดเจนว่ายังไม่ลาออก เพียงแค่พักงานชั่วคราวเท่านั้นเอง ยังเป็นแผนถ่วงเวลาของอวี้หนานเฉิงที่จะเหนี่ยวรั้งเซิ่งอันหรานไว้ แต่กลับถูก
บิดเบือนกลายเป็นแบบนี้ โจวฟังกลัวว่าคำพูดนี้จะไปเข้าหูของเซิ่งอันหราน จะทำให้เกิดความขัดแย้งที่แก้ไขไม่ได้
น้ำเสียงที่เยือกเย็นดังเข้ามาในหูโจวฟัง
“ให้พวกเขาพูด ไม่ต้องสนใจ”
น้ำเสียงเมินเฉยมาก เวลาที่ได้ยินคำพูดนี้ โจวฟังแอบถอนหายใจเงียบๆ
——
เวลาที่เครื่องบินลงจอดก็กลางคืนแล้ว เซิ่งอันหรานดึงกระเป๋าเดินทางจากม้าหมุนสัมภาระออกไป มีคนมากมายมารอรับคน หลังจากที่มองบริเวณรอบๆ เธอก็มองเห็นรถของถานซูจิ้ง
“ซิงซิงน้อยล่ะ?”
มองไม่เห็นลูกสาว เซิ่งอันหรานก็ถือโอกาสถาม
“อยู่ที่บ้าน เวลานี้คือควรจะนอนหลับแล้ว”ถานซูจิ้งช่วยเธอนำกระเป๋าเดินทางยัดเข้าไปในท้ายรถ หลังจากนั้นกะพริบตามองเธอ
“เปรียบเทียบกับซิงซิงน้อย ฉันคิดว่าเธอควรจะขึ้นรถแล้วดูว่าใครมา”
เซิ่งอันหรานเปิดประตูรถด้วยความสงสัย มองเห็นใบหน้าที่มีรอยแว่นกันแดดกดทับ ยิ้มกว้างให้กับเธอ“พี่”
“เสี่ยวซือ?”เซิ่งอันหรานทั้งแปลกใจทั้งดีใจ รีบขึ้นรถ“นายมาได้ยังไง ถ่ายรายการเสร็จแล้ว?”
“ประกาศหยุดชั่วคราว ช่วงนี้พบแต่เรื่องวุ่นวาย”
เส้าซือพิงไหล่ของเธอแล้วถูไปมา“ดังนั้นอยากจะมาหลบที่พี่”
“อ้าว ฉันพูดก่อนล่วงหน้าแล้วนะ”เสียงของถานซูจิ้งดังเข้ามา“นายอยากจะมาหลบก็ได้ แต่เปลี่ยนเป็นสถานที่อื่น ทำให้นักข่าวมาอีก พวกเราก็กลับบ้านไม่ได้แล้ว”
“ครั้งนี้ไม่ใช่ปัญหาของนักข่าว”
เส้าซือขมวดคิ้ว แทบจะยากที่จะเอ่ยปากพูด“ถึงยังไงก็พบกับเรื่องที่วุ่นวายนิดหน่อย เรื่องนี้ไปหาคนอื่นก็ไว้ใจไม่ได้ ดังนั้นมีแค่พี่ที่จะช่วยผมแล้ว”
“เรื่องอะไร?”เซิ่งอันหรานมองเขาด้วยความเป็นห่วง
“ไม่ใช่เรื่องที่ถูกแฉในวงการบันเทิง”เส้าซือร้อนใจขึ้นมา จนกระทั่งปรากฏใบหน้าที่รังเกียจออกมา“ครึ่งเดือนที่แล้วผู้จัดการพาผมไปเข้าร่วมงานเลี้ยง กินข้าวกับนักลงทุนละครใหม่ นักลงทุนลงคิดซื่อกับผม ทำให้ผมรู้สึกสะอิดสะเอียนมาก”
“เป็นเรื่องที่ดี！”ถานซูจิ้งหัวเราะออกมา“นี้คือเศรษฐินีมาเลี้ยงดูนายไหม?แอบดีใจเถอะ คู่ต่อสู้น้อย”
“ถ้าเศรษฐินีผมจะมีท่าทีโต้ตอบรุนแรงแบบนี้ไหม?”เส้าซือสีหน้าซีด“เป็นผู้ชาย”
ชั่วพริบตาเดียว ภายในรถก็เงียบสงบลง