ตอนที่ 194
บทที่ 194 ฉันนี่คือช่วยเขา
October 22, 2026
หลังจากที่ทนายหลี่ขึ้นชั้นบนไม่นาน อวี๋ซู่ซินก็ลงมาแล้ว
เซิ่งอันเหยาเดิมทีนั่งดูนิตยสารอยู่บนโซฟา ได้ยินก็รีบลุกขึ้นยืน“แม่”
“ตกใจหมดเลย”อวี๋ซู่ซินสูดลมหายใจเข้า
มองเห็นในมือแม่ไม่มีอะไร เซิ่งอันเหยาในใจก็หมดหวัง
ในห้องหนังสือ ทนายหลี่นำพินัยกรรมที่เปลี่ยนแปลงเสร็จแล้วส่งให้เซิ่งชิงซานดูอีกครั้ง พูดยืนยัน“ถ้าหากไม่มีปัญหา ตอนนี้เพียงแค่ให้คนเซ็นชื่อก็พอแล้ว”
“ก็แบบนี้เถอะ ไม่มีปัญหาอะไรแล้ว”
“งั้นผมจะนำไปให้คุณหนูใหญ่เซ็นชื่อ”
“ไม่ต้อง”เซิ่งชิงซานกวาดสายตามองถ้วยซุปด้านข้าง“อาทิตย์นี้ ฉันให้เธอเซ็นชื่อก็ได้แล้ว”
“ครับ”
หลังจากที่ทนายหลี่ไปแล้ว เซิ่งชิงซานหยิบถ้วยใบเล็กขึ้นมา มองซุปไก่มันเยิ้ม ข้างในคือโสมกับไก่ดำ บางทีอาจมีอย่างอื่นด้วย เขากระตุกมุมปาก ปรากฏสีหน้าเยาะเย้ยตัวเอง หลังจากนั้นก็ดื่มลงไป
——
หลังจากที่เซิ่งอันหรานไปแล้ว อวี้จิ่งซีก็อยู่บ้านผู้อาวุโสไม่ยอมกลับไปอยู่กับอวี้หนานเฉิง อวี้หนานเฉิงเป็นห่วงลูกชาย แต่ก็ไม่อยากฟังคุณปู่ถามเรื่องเซิ่งอันหราน ร้อนใจไม่เป็นสุขมาก
เรื่องราวก็ไม่สามารถปิดบังผู้อาวุโสได้ จดหมายลาออกวันนั้นของเซิ่งอันหราน ได้ข่าวมาจากในบริษัท ผู้อาวุโสรู้ว่าเซิ่งอันหรานลาออกแล้ว ก็ฟังข่าวลือจากบริษัทหลายฝ่าย
“นายอย่าลืมว่าผู้หญิงตระกูลหลินคนนั้นก่อนหน้านี้ทำอะไรกับนายไว้?เพื่อผู้หญิงคนนี้ นายเลิกกับเซิ่งอันหรานแล้ว?ผู้หญิงที่ดีขนาดนั้น ฉันว่านายสติเลอะเลือนเหมือนถูกผีสิงแล้ว”
ผู้อาวุโสตบโต๊ะ สีหน้าท่าทางโกรธแค้นสุด“มิน่าล่ะฉันเห็นจิ่งซีเดือนนี้หดหู่ไม่มีชีวิตชีวา ยังปิดบังฉันใช่ไหม?”
อวี้หนานเฉิงไม่พูดจา หลังจากให้คุณปู่ด่าเสร็จแล้ว จึงเปิดปากพูด พูดอย่างชะล่าใจ“นี้เป็นเรื่องของผมเอง ท่านก้าวก่ายไม่ได้”
“ทำไมฉันจะก้าวก่ายไม่ได้?”
ผู้อาวุโสโกรธขึ้นมา“นายเป็นหลานชายฉัน เป็นลูกชายคนเดียวของตระกูลอวี้ นายทำแบบนี้คือทำลายครอบครัว”
“ทำไม?หรือว่าท่านจะทำเหมือนเมื่อก่อน ใช้บริษัทมาขู่ผม?”
อวี้หนานเฉิงเจตนาทำท่าทางเหมือนความรู้สึกตายด้าน ไม่ได้ตั้งจะโกรธผู้อาวุโสจริงๆ และเขาก็ไม่รู้ว่าควรจะจัดการความสัมพันธ์กับเซิ่งอันหรานยังไง เป็นเรื่องที่รบกวนจิตใจมาระยะหนึ่งแล้ว
“ขู่นาย?”ผู้อาวุโสสบถออกมา“ดูถูกนายแล้ว”
“……”
“บริษัทอาหารทะเลที่เมืองหลินปัวช่วงนี้มีปัญหามากมาย ถูกคนจำนวนมากฟ้องร้องเรื่องอาหารทะเลต่ำกว่ามาตรฐาน ผมจะไปดู ไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น”
“แบบนี้ไม่ได้”ไม่รอให้อวี้หนานเฉิงพูดจบ พ่อบ้านเหล่าโจวที่อยู่ด้านข้างรีบพูดขอร้อง
“สภาพอากาศที่เมืองหลินปัวนั้นร้อนชื้น คุณชายสามารถไปได้ยังไง ให้ผู้จัดการที่ไว้ใจได้ไปก็พอแล้ว ถ้าหากไม่ได้จริงๆ ผมไปเองก็ได้”
“นายพูดหรือฉันพูดถึงจะถือว่าได้?”
ผู้อาวุโสถลึงตาใส่พ่อบ้านอย่างไม่พอใจ
“ได้”อวี้หนานเฉิงไม่พูดไร้สาระ หยิบเสื้อคลุมแล้วลุกขึ้นยืน“พรุ่งนี้ตอนเช้าผมจะออกเดินทาง”
“คุณชาย…”
เหล่าโจวในใจจนปัญญา อวี้หนานเฉิงตั้งแต่เล็กก็นิสัยพูดจาโผงผาง ไม่ยอมถอยให้ ผู้อาวุโสก็ยิ่งพูดจาคำไหนคำนั้น นี้คืองานลำบากได้ผลตอบแทนน้อย ยังจะไปจริงๆอีก
“นายท่าน จำเป็นต้องให้คุณชายไปลำบากเหรอ?”
เหล่าโจวถอนหายใจ“คุณชายอายุสามสิบกว่าปีแล้ว ทำเรื่องอะไรในใจเขาเข้าใจชัดเจนดี ท่านไม่จำเป็นต้องเข้มงวดกับเขาขนาดนี้”
“ฉันนี่คือช่วยเขา นายไม่เข้าใจ”