บทที่ 198 กลัวฉันทำร้ายเธอ?

"ก่อนจะถามฉัน คิดก่อนว่าตัวคุณใช้คำพูดยังไงกับฉัน"

เซิ่งอันหรานยิ่งคิดยิ่งน้อยใจ เรื่องในหัวทั้งหมดในชั่วเวลานี้ระบายออกมาทั้งหมด

"คุณรู้สึกว่าฉันควรวางจิ่งซีไว้อันดับแรก และตั้งแต่ฉันรู้จักจิ่งซี ในใจฉันก็ให้ความสำคัญเท่ากับซิงซิงน้อย คุณกลับไม่เชื่อ และไม่เห็นด้วย งั้นฉันอยากรู้จริงๆ คุณอยากให้ฉันวางซิงซิงน้อยที่ตำแหน่งไหน คุณเคยเห็นซิงซิงน้อยเป็นคนในครอบครัวคุณ เป็นลูกสาวคุณไหม?"

“……”

"ยังมีอีก หลินมั่นหันเพื่อนตั้งแต่เด็กของคุณ คุณวิเวียน ใช่ คุณบอกเธอเป็นแค่น้องสาวคุณ ฉันก็เชื่อแล้ว แต่คุณรู้ไหมพฤติกรรมที่จะทำให้คนพบเห็นคิดไปในทางไม่ดี ซุบซิบนินทาไหม? แม้แต่ลูกพี่ลูกน้องคุณก็รู้ว่าคุณไม่ชอบฉัน ถ้าวิเวียนเป็นคู่หมั้นคุณล่ะก็ งั้นฉันเป็นอะไร? ชู้ที่คุณใช้เงินซื้อมาเหรอ?"

เซิ่งอันหรานตะคอกออกมาสุดแรง พูดอย่างโหดร้าย "ฉันไม่ได้ต่ำช้าขนาดนั้น"

เธอพูดทั้งหมดออกมาพรวดเดียว จ้องอวี้หนานเฉิงครู่หนึ่ง ก้มหน้านัยน์ตาแดง เหมือนน้อยใจสุดขีด

"คุณปล่อยฉัน" เสียงร้องไห้ผสมความอึดอัดลอยอยู่ในอากาศ

อวี้หนานเฉิงใช้แรงดึงมือเซิ่งอันหราน ติดเหมือนกาวน้ำ สะบัดยังไงก็ไม่หลุด

เนิ่นนาน เขาพูดด้วยเสียงแหบ

"เรื่องลูก ผมรู้สึกเสียใจมาก ผมผิดเอง แต่ผมไม่ได้มองข้ามความรู้สึกและสถานการณ์ของคุณ แต่ว่า......แต่ว่าวันนั้นผม......"

ใช้คำพูดไม่ถูก

ใช้คำพูดไม่ถูกภายใต้คนที่กำลังโมโห

เขาจะขอร้องแม่คุณหนึ่งให้ทิ้งลูกตัวเองอย่างไม่มีเหตุผลได้อย่างไร ทุ่มหมดตัวไปบนลูกของคนอื่น เพียงแต่ชั่วเวลานั้นอารมณ์เสียเพราะจิ่งซีเกิดเรื่อง ดังนั้นเลยเลอะเทอะไป

"ขอโทษ"

น้อยมากที่ผู้ชายจะแก้ตัวให้ตัวเอง แม้คำพูดจะติดที่มุมปากแล้ว สุดท้ายยังคงเหลือเพียงคำขอโทษ คนฟังได้ยินขึ้นมาบางทีอาจเห็นว่าไม่มีน้ำหนัก แต่ในใจเขาสองคำนี้กลับสำคัญอย่างมาก

เขาคิดได้แล้ว ศักดิ์ศรีไม่ได้สำคัญขนาดนั้น เรื่องจุกจิกในชีวิตก็ไม่ได้สำคัญขนาดนั้น ในตอนที่อันตรายถึงชีวิต คนถึงเห็นได้ชัดว่าอะไรสำคัญที่สุด

"ผมขอโทษสำหรับเรื่องที่ผมทำก่อนหน้านี้ทั้งหมด ขอโทษกับคำพูดที่เคยทำร้ายคุณ อันหรานขอโทษ ผมคิดหาวิธีมาแสดงความรู้สึกที่ผมมีต่อคุณมาโดยตลอด แต่สุดท้ายพบว่า ไม่มีอะไรสำคัญเทียบได้กับรักคุณสองคำนี้แล้ว"

“……”

"อันหราน ผมรักคุณ"

สายลมกลางคืนพัดอ่อนๆ ความอ่อนโยนนี้จู่ๆ โอบล้อมเซิ่งอันหรานไว้ เธอไม่มีแรงขัดขืน ร้องไห้เสียงดังกว่าเดิม น้ำตาไหลลงมาตามแก้ม อุณหภูมิร้อนๆ ชั่วพริบตาถูกลมภูเขาพัดแห้ง

เธอได้ยินเสียงอุดอู้ของตัวเอง ตะโกนอย่างไม่ยอม

"ไอ้คนสารเลว"

แต่สุดท้าย ยังอยู่ในอ้อมกอดเขาอย่างมั่นคง น้อยใจเหมือนเด็กที่โดนแย่งลูกอม

บนโลกนี้ไม่มีความเข้าใจผิดมากขนาดนั้น คนต้องจริงใจต่อกัน คุณก้าวออกมาหนึ่งก้าว คนอื่นถึงรู้ว่าคุณคิดจะทำอะไร แม้ในใจคุณมีการเปลี่ยนแปลง เทียบไม่ได้กับการสารภาพซื่อสัตย์จริงใจออกมาชัดเจนหนึ่งคำ

หลังกลับขึ้นรถ เซิ่งอันหรานจามออกมา

อวี้หนานเฉิงกดปุ่มเปิดปิดแอร์ แล้วเอาเสื้อนอกคลุมบนตัวเธออีกครั้ง สายตากังวล

"ดื่มชาหน่อย"

"ขอบคุณ"

เซิ่งอันหรานสูดจมูก รับแก้วชา

หลังจากอารมณ์สงบลง ทั้งสองคนไม่พูดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อกี้

ขายหน้าจริงๆ ผู้ใหญ่สองคนทะเลาะเพราะเรื่องเล็กๆ โวยวายร้องไห้บนถนนกลางดึก

เนิ่นนานหลังจากนั้น อวี้หนานเฉิงเอ่ยปากทำลายความอึดอัด

"เรื่องไฟไหม้ ก่อนคุณลาออกก็ตรวจสอบชัดเจนแล้ว เสี่ยวหลิวเป็นคนจุดไฟ ตอนนั้นจิ่งซีก็หลงอยู่ในห้องแช่แข็งแล้ว