บทที่ 199 เหมือนคุณไม่แปลกใจเลย

ไม่ใช่สาวงามที่ร่ำรวยจะดูเลี้ยงอย่างอ่อนแอ สมัยนี้ทายาทเศรษฐีที่เลื่อมใสในบุ๋น-บู๊มีไม่น้อย โดยเฉพาะครอบครัวที่มีลูกสาว

มีพ่อแม่ที่ไหนไม่อยากให้ลูกสาวปกป้องตัวเองให้ดี?

เซิ่งอันหรานกลับรู้สึกเย็น แอบคิดว่าอดีตคนรักของอวี้หนานเฉิงคนนี้อันตรายจริงๆ

นอกจากอำนาจทางการเงินแข็งกว่าตัวเอง ความรุนแรงก็เต็มเปี่ยม คนอื่นยังเป็นผู้หญิงหน้าตาจิ้มลิ้ม เทียบกับผู้หญิงมากหน้าหลายตาอย่างนี้ จะถูกเลือกได้ยังไง?

"กลัวแล้วเหรอ?"

อวี้หนานเฉิงมองหน้าเธอ สีหน้าเรียบเฉย "กลัวก็อย่าไป ผมจะจัดการเรื่องนี้ หลังจากนี้เธอจะมาไม่กวนคุณอีก จุดนี้ผมรับประกันได้"

"ไม่ได้"

เซิ่งอันหรานทำหน้าจริงจัง "เรื่องนี้ต้องเป็นฉันที่ไปทำเอง"

หากเป็นเรื่องความรู้สึก แน่นอนว่าเธอแทบอยากให้อวี้หนานเฉิงไปจัดการด้วยตัวเอง แต่เรื่องตรงหน้าในตอนนี้ เกี่ยวข้องกับหลินมั่นหันกับไฟไหม้ครั้งนั้น และปัญหาที่เธอมีผู้สมรู้ร่วมคิดหรือเปล่า เบื้องหลังผู้สมรู้ร่วมคิดคนนั้น เห็นชัดว่าอยากให้เด็กทั้งสองคนตาย เธอไม่สบายใจหากตรวจสอบไม่ชัดเจน

เห็นเธอยืนกรานอย่างนี้ อวี้หนานเฉิงก็ไม่มีอะไรจะพูดอีก

"ฉันเอาแต่รู้สึกว่าเรื่องนี้ บางทีอาจเกี่ยวข้องกับคนที่ต้องการมุ่งร้ายจิ่งซีมาโดยตลอด"

อวี้หนานเฉิงได้ยินหันกลับมามองจากในความมืด "คนที่มุ่งร้ายจิ่งซี?"

"อืม" เซิ่งอันหรานพยักหน้าด้วยความจริงจัง "คุณอย่าบอกฉันว่าคุณยังไม่รู้ บางทียังคิดไม่ถึง มีคนคิดอยากทำร้ายจิ่งซีให้ตายทุกวิถีทาง"

การอยู่ร่วมกันครึ่งปีมานี้ เรื่องที่เกิดบนตัวจิ่งซีเพียงพอทำให้เซิ่งอันหรานอกสั่นขวัญแขวนแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นหลายปีมานี้ เป็นไปไม่ได้ที่อวี้หนานเฉิงจะไม่สงสัยแม้แต่นิดเดียว

อยากที่คิด อวี้หนานเฉิงพยักหน้า "ผมรู้"

ในรถมืดมาก มีเพียงแสงจันทร์ที่ซันรูฟส่องที่แคบในเบาะหลัง สะท้อนความเคร่งขรึมบนใบหน้าอวี้หนานเฉิงออกมา "แต่ไม่จำเป็นต้องเป็นคนคนเดียวกันทำ"

จากในคำพูดนี้ เซิ่งอันหรานฟังออกว่ามีปัญหาบางอย่าง ปัญหาบางอย่างที่เพียงพอทำให้หลังเธอเย็นวาบ

คนที่มุ่งร้ายกับจิ่งซีมีมากมาย ไม่เพียงแค่คนสองคน

"เกิดเรื่องกับจิ่งซีมากมาย ผมไม่ได้โง่ขนาดนั้น จับมือใครดมไม่ได้เลยสักครั้ง บนความจริง ผมเคยสืบหลายครั้ง คนที่พัวพันทุกคน"

บางทีอาจเป็นคนสวนที่เข้ามาตัดแต่งสวนภายในบ้านทุกวันจันทร์ บางทีอาจเป็นคนใช้ที่ดูแลจิ่งซีมาแล้วสองสามปี ถึงขนาดอาจเป็นญาติห่างๆ ของครอบครัว

คนพวกนี้ ต่างเข้าแบล็กลิสต์ของอวี้หนานเฉิงอย่างไม่มีข้อยกเว้น ไม่ไว้หน้าใคร ไม่ว่าใกล้ชิดแค่ไหน แต่ก็ยังไม่มีวิธีหลีกเลี่ยงคนที่คิดจะมาทำร้ายเด็กคนนี้

"ทำไม?"

เซิ่งอันหรานขมวดคิ้วแน่น "จิ่งซีมีผลประโยชน์อะไรกันคนพวกนั้นกันแน่? พวกเขาบ้าแล้วเหรอ? ทำเรื่องแบบนี้กับเด็กที่ยังพูดไม่ได้คนหนึ่ง?"

"เพราะจิ่งซีเป็นลูกชายเพียงคนเดียวของผม และจะเป็นผู้สืบทอดเพียงคนเดียวของเซิ่งถังกรุป"

ตอนอวี้หนานเฉิงตอบคำถามนี้ เห็นชัดว่ารู้สึกไร้เรี่ยวแรงนิดๆ เขาถอนหายใจ ก้มหน้าน้ำเสียงเบามาก ดูไม่ค่อยออก

"และเป็นเพราะเมื่อก่อนผมละเลยจิ่งซีเกินไป ถึงทำให้คนพวกนี้รู้สึก ขอเพียงไม่มีจิ่งซี ปู่ก็จะไม่มีความหวังอื่น อำนาจของ

เซิ่งถังกรุปก็จะตกอยู่ในมือคนอื่น พวกเขามีโอกาสที่จะเข้ามาแบ่งผลประโยชน์บางส่วน"

โลกภายนอกมีข่าวลือเรื่องปัญหาด้านนิสัยของอวี้หนานเฉิงมาโดยตลอด ยิ่งไปกว่านั้นหลายปีมานี้นอกจากจิ่งซีเด็กคนนี้

เขาเหมือนไม่มีท่าทีจะแต่งงานสักนิด ทำให้มีบางคนคิดชั่ว

"ความหมายของคุณคือ คนที่มีสายสัมพันธ์ทางด้านญาติพี่น้องเหรอ?"

"อืม"

อย่างนี้ปวดหัวแน่

เซิ่งอันหรานขมวดคิ้วขึ้น

วันนั้นไปกินข้าวที่บ้านเก่าตระกูลอวี้ งานเลี้ยงคุณท่านเชิญญาติที่ถือว่าสนิทมาในบ้านมากมาย แค่คนพวกนี้ก็นั่งเต็มสองโต๊ะ

ไม่ต้องพูดถึงตอนนี้ที่อยู่ต่างถิ่น รวมไปถึงลูกพี่ลูกน้องห่างไกลที่เทียบกับความสัมพันธ์ใกล้ชิดไม่ได้

"ตอนนั้นคุณปู่เคยพูด ถ้าผมไม่มีลูกหลานล่ะก็ เขาก็จะมอบเซิ่งถังกรุปให้กับญาติที่มีฝีมือคนอื่น ไม่เกี่ยวอะไรกับผม"