บทที่ 247 ทำไมฉันต้องเชื่อนาย

วันรุ่งขึ้นเป็นวันศุกร์ ตอนทานข้าวเช้าเทียนเอินเอาคำพูดที่ไปรับส่งเซิ่งเสี่ยวซิงพูดขวางไว้

"ถือว่าจ่ายค่าเช่า ผมกลัวจะต้องพึ่งที่พักพี่อีกสักระยะหนึ่งเลย"

เซิ่งอันหรานเอาโจ๊กถ้วยหนึ่งที่ทำเสร็จยื่นไปตรงหน้าเขา "นายพึ่งพาฉันไปชั่วชีวิตก็สมควรอยู่ ในเมื่อฉันชนนาย ยิ่งไปกว่านั้นนายยังช่วยเป็นธุระให้ฉันไม่น้อย พักอย่างสบายใจเถอะ เรื่องตัวตนของนายว่างแล้วค่อยสืบต่อ"

พูดถึงเรื่องนี้ เซิ่งอันหรานถามต่อว่า"จริงด้วย ก่อนหน้านี้โรงเรียนแถวเมืองวิทยาลัยนายตรวจสอบได้เรื่องยังไงบ้าง? ยังมี

เท่าไหร่ที่ยังไม่ได้ดู?"

เทียนเอินนิ่งไปครู่หนึ่ง ยืมชั่วพริบตาที่ก้มหน้าปกปิดนัยน์ตาที่ดำลึกไว้เล็กน้อย "เหลือไม่เท่าไหร่ เหลือแค่5-6โรงเรียนมั้ง

หนึ่งในนั้นยังมีสองสถาบันเป็นครู ตรวจสอบได้ง่าย"

"งั้นสุดสัปดาห์ฉันมีเวลาไปพร้อมกับนาย"

"ไม่ต้องหรอก พี่ทำธุระของพี่ ผมไปเองก็พอ"

เทียนเอินเงยหน้า สีหน้ากลับเป็นปกติ

เห็นเทียนเอินยืนกราน เซิ่งอันหรานก็ไม่อยากจะพูดอะไรมากอีก เพียงแต่ในใจยังคงกังวลเล็กๆ

อันที่จริงตัวตนของเทียนเอิน ก่อนหน้านี้เธอเคยให้อวี้หนานเฉิงช่วยตรวจสอบ ตามหลักทางหน่วยงานความมั่นคงสาธารณะเพียงแค่ได้รับข้อมูลรูปถ่าย ลายนิ้วมือของเทียนเอิน ก็สามารถตรวจสอบตัวตนของเทียนเอินจากฐานข้อมูลได้

แต่ต่อมาเลิกกับอวี้หนานเฉิง ก็ไม่พูดถึงเรื่องนี้อีก

หลังข้าวเช้า เทียนเอินส่งเซิ่งเสี่ยวซิงไปโรงเรียน เพราะเรื่องประมูลกระชั้นชิด เฉียวอันกรุปกำหนดวันนี้ตอนบ่ายเป็นวันสุดท้าย เซิ่งอันหรานแทบไม่สนพวกเขา ตรงไปที่บริษัท

"ประธานเซิ่ง นี่เป็นใบประมูลที่แก้ไขเสร็จแล้ว คุณลองอ่านดู"

ในสำนักงาน จ้าวไข่ผู้จัดการฝ่ายธุรการนำเอกสารประมูลฉบับสุดท้ายให้เซิ่งอันหรานอ่านและเซ็นชื่อ

เซิ่งอันหรานอ่านอย่างละเอียดแล้วมั่นใจว่าไม่มีปัญหาอะไร เซ็นชื่อยื่นให้จ้าวไข่ "ผ่าน เอาตามนี้เถอะ อีกเดี๋ยวคุณส่งหนังสือยื่นประมูลไปให้เฉียวอันกรุป"

"ครับ" จ้าวไข่ตอบรับอย่างเร็ว "จริงด้วย ก่อนหน้านี้เรื่องที่ให้คนเฝ้าสังเกตเฉียวอันกรุป คุณเลือกคนได้หรือยัง?"

"อืม หาได้แล้ว"

เซิ่งอันหรานพยักหน้า

จ้าวไข่มองสีหน้าเซิ่งอันหราน ถามอย่างระมัดระวัง "เป็นใครกัน? คนในบริษัทเราเหรอ?"

"ไม่ใช่ เป็นมืออาชีพ" เซิ่งอันหรานเช็กถูกบนเอกสาร แล้วเหล่มองจ้าวไข่แวบหนึ่ง "เรื่องนี้นายไม่ต้องยุ่งแล้ว ทำเรื่องประมูลให้เรียบร้อยก็พอ จัดการข้อเสนอแนะทางเฉียวอันกรุปให้ทันเวลา"

จ้าวไข่เก็บสายตา พูดอย่างละอาย

"ครับ รับทราบครับ"

หลังจ้าวไข่ไป เซิ่งอันหรานมองหน้าประตูแวบหนึ่ง

ไม่ใช่เธอระแวง แต่ตอนนี้เป็นช่วงวิกฤติในการพัฒนาของชิงเหมิง เหยียบผ่านมันได้ก็พอแล้ว หากเวลานี้เพราะเชื่อใจผิดคน ตัดอะไรทิ้ง จะได้ไม่คุ้มเสียเอา

——

อนุบาลหลานเป่า

หลังอวี้หนานเฉิงส่งอวี้จิ่งซีถึงหน้าประตู เพราะจิ่งซีไม่ยอมเข้าโรงเรียนเอง เขาทำได้แค่อยู่หน้าประตูรอเซิ่งเสี่ยวซิงเป็นเพื่อนพร้อมกับเขา

ตอนใกล้จะเก้าโมง เซิ่งเสี่ยวซิงเอ้อระเหยลอยชายมาสาย

"ทำไมเป็นนาย? อันหรานล่ะ?" หลังเห็นคนที่มาส่งเซิ่งเสี่ยวซิง อวี้หนานเฉิงเปลี่ยนสีหน้าทันที

"คำพูดในความหมายของประธานอวี้ ผมไม่ควรมาส่งซิงซิงน้อยใช่ไหม?"