ตอนที่ 255
บทที่ 256 ใครใส่ก็เหมือนนักเลง
October 22, 2026
“พูดอะไร?”เซิ่งอันหรานตื่นตระหนก
อวี้หนานเฉิงเลิกคิ้วขึ้น“อย่ารู้แล้วยังแกล้งถาม ฉันกันมั่นหันไม่ได้คิดจะหมั้นกัน อยู่ด้วยกันเพราะว่าช่วงนี้คุณปู่เร่งรัดเกินไป เวลาอาหารเที่ยงพูดแบบนั้นเพราะกลัวว่าคุณปู่จะทำให้เธอลำบากใจ”
เซิ่งอันหรานผ่อนคลายลง หยิบแครอทจากในอ่างขึ้นมาปอกเปลือกต่อไป
“ไม่เกี่ยวข้องกับฉัน นั่นเป็นเรื่องของคุณ”
เห็นเธอท่าทางเย็นชา ในสายตาของอวี้หนานเฉิงมีความกลัดกลุ้ม“เรื่องเข้าใจผิดเมื่อก่อนก็อธิบายชัดเจนแล้ว ฉันคิดว่าระหว่างพวกเราไม่จำเป็นต้องทำเหมือนคนแปลกหน้า”
ได้ยินแบบนี้ เซิ่งอันหรานทิ้งของในมือลงอย่างร้อนใจ หมุนตัวและพูด“ฉันว่างจนต้องให้คนแปลกหน้ามานอนค้างที่บ้าน?”
การตอบสนองของเธอฮึกเหิม ก็เกิดจากทุกวันนี้มีแรงกดดันทางจิตใจมากเกินไป ถูกอวี้หนานเฉิงถามขนาดนี้ ก็กลั้นอารมณ์ไว้ไม่ได้เล็กน้อย
อวี้หนานเฉิงสีหน้าชะงักไป
“ขอโทษ”เซิ่งอันหรานเลิกคิ้วขึ้น หมุนตัวกลับไปหยิบแครอท“คุณไปนั่งรอที่ห้องรับแขกเถอะ กับข้าวใกล้จะเสร็จแล้ว”
องี้หนานเฉิงมองแผ่นหลังของเธอ ถามต่อไป
“ทำไมเธอถึงเอาใจใส่จิ่งซีมากขนาดนี้ กับฉันคือไม่ได้?”
เซิ่งอันหรานจับแครอทไว้แน่น พูดหลีกเลี่ยง
“จิ่งซีเป็นแค่เด็กคนหนึ่ง คุณวางแผนกับลูกตัวเอง?”
การพูดเสียดสีทำให้อวี้หนานเฉิงพูดไม่ออก เห็นเซิ่งอันหรานไม่สนใจตัวเอง เขาจึงถือโอกาสล้างผักในห้องครัว
มองเห็นคนตัวโตอยู่ตรงหน้าตัวเองสายตาก็กะพริบ เซิ่งอันหรานอดทนไม่ไหวอีกต่อไป“เห็ดเข็มทองไม่จำเป็นต้องล้างทีละก้าน คุณทำไม่เป็นก็ออกไปได้ไหม ？”
หลังจากกินข้าวเย็นเสร็จ เซิ่งอันหรานส่งเด็กทั้งสองคนไปอาบน้ำในห้องนอนตัวเอง ห้องน้ำด้านนอกเหลือไว้ให้ผู้ชายสองคน
เพิ่งจะนำเด็กสองคนเข้าไปอาบน้ำเสร็จก็พาพวกเขากลับไปที่ห้องของตัวเอง เวลาที่ออกมาก็มองเห็นอวี้หนานเฉิงยังใส่ชุดสูทยืนอยู่หน้าประตู
“ฉันไม่ได้พาเสื้อผ้ามา”
เซิ่งอันหรานจับหน้าผาก ไม่ได้พาเสื้อผ้ามาก็ยังมีเหตุผลพูดได้เต็มปากนอกจากเขาก็ไม่มีคนอื่นแล้ว“คุณไปยืมของเทียนเอินหนึ่งชุด”
“ฉันไม่ใส่เสื้อผ้าที่คนอื่นเคยใส่แล้ว”
อวี้หนานเฉิงสีหน้าเรียบเฉย พูดอย่างมีเหตุผล
เสียงเทียนเอินก็ดังมาจากห้องนอนด้านหลังเขา“ผมก็ไม่นำเสื้อผ้าตัวเองให้คนอื่นยืม”
“งั้นคุณพูดว่าจะทำยังไง?”
เซิ่งอันหรานมองเขา“ตอนนี้คงไม่ไม่คิดจะออกไปซื้อเถอะ?กี่โมงแล้ว?ด้านล่างมีแค่ซูเปอร์มาร์เก็ต มีแค่เสื้อเชิ้ตตัวละสิบหยวน คุณใส่ได้?”
“ไปดู”อวี้หนานเฉิงพูดง่ายๆ“ตอนนี้สี่ทุ่ม ซูเปอร์มาร์เก็ตน่าจะยังไม่ปิด”
“คุณยังรู้ว่าซูเปอร์มาร์เก็ตปิดกี่โมง?”
เซิ่งอันหรานมองเขาด้วยความแปลกใจ พูดเย้ยหยัน“ฉันคิดว่าคุณชายใหญ่ตระกูลอวี้จะไม่รู้จักการใช้ชีวิตแบบนี้”
อวี้หนานเฉิงมองเธอ“ซูเปอร์มาร์เก็ตชั้นล่างมีตระกูลเซิ่งพวกเธอร่วมหุ้นอยู่”
เซิ่งอันหรานรู้สึกเหมือนกับมีอะไรบางอย่างมาจุกอยู่ที่ลำคอ พูดไม่ออก มองเขาอย่างไร้อารมณ์
“ไปเถอะ ไปที่ซูเปอร์มาร์เก็ตที่ครอบครัวเธอร่วมหุ้นอยู่”
ซูเปอร์มาร์เก็ตของหมู่บ้านเชื่อมโยงกันเป็นลูกโซ่ มีสามชั้น ซูเปอร์มาร์เก็ตขนาดใหญ่ เซิ่งอันหรานมักจะมาซื้อผักที่นี่
มีพื้นที่แยกชั้นสามเป็นโซนเสื้อผ้า ลดราคาตลอดปี มากมายจนเลือกไม่ถูก
“ที่นี่”
เซิ่งอันหรานชี้ไปที่เขตขายเสื้อผ้า
“เลือกเองเถอะ ราคาเดียวกันหมด”
อวี้หนานเฉิงไม่ขยับ“เธอเลือกเถอะ ฉันไม่พิถีพิถันกับการเลือกเสื้อผ้า”