ตอนที่ 256
บทที่ 257 เธออยากได้รางวัลที่เท่าไหร่?
October 22, 2026
เวลากลางคืนคึกคักที่สุด ทุกคนที่อยู่บริเวณใกล้เคียงออกมาเดินเล่นหลังกินข้าวเสร็จ เวทีหน้าประตูของซูเปอร์มาร์เก็ตเต็มไปด้วยผู้คน
“วันนี้ซูเปอร์มาร์เก็ตของเรามีกิจกรรม รางวัลที่หนึ่งรถจักรยาน รางวัลที่สองช็อกโกแลตหนึ่งลัง รางวัลที่สามตุ๊กตาหมีตัวใหญ่ นอกจากนี้ยังมีรางวัลเข้าร่วมต่างๆ เพียงแค่มีคู่หูชายและหญิง ก็สามารถเข้าร่วมได้ ยินดีต้อนรับทุกท่านเข้าร่วมกิจกรรม”
พิธีกรแต่งหน้าแต่งตัวสวยหยาดเยิ้มถือไมโครโฟน ชุดสูทขนไก่เหมือนโดนบริษัทจับกลับมาจากงานแต่งงาน
“ยังขาดสองคู่ ยังมีคนไหม?”
“ไปไหม?”อวี้หนานเฉิงก้มหน้าถาม
เซิ่งอันหรานเงียบไม่พูดจาชั่วขณะ ลังเลและส่ายหน้า“ไม่ไป กลับเถอะ รีบกลับบ้าน ช็อกโกแลตพวกเราซื้อเองได้”
ทุกครั้งที่ซูเปอร์มาร์เก็ตที่นี่จัดกิจกรรมก็จะมีแต่วิธีที่แปลกประหลาด ผียังรู้ว่าต้องมีอะไรไม่ดีออกมาแน่นอน เพื่อหลีกเลี่ยงอันตราย ลดความอับอาย ไม่ไปดีกว่า
เพิ่งจะเดินไปได้สองก้าว ก็ได้ยินเสียงดังขึ้นมาจากด้านหลัง“สุดหล่อ คุณ มาคนเดียวเหรอ?ฉันก็เหมือนกัน สามารถให้พวกเราสองคนเข้าร่วมกิจกรรมด้วยกันได้ไหม รางวัลพวกเราแบ่งกันคนละครึ่ง”
เซิ่งอันหรานในใจแน่นขึ้นมา หันกลับไปมองเด็กสาวทรงผมดังโงะ มองดูก็รู้ว่าอายุยี่สิบปีต้นๆ สีหน้ากำลังรอคอยอวี้หนานเฉิง
นี้คือท่าทางอยากจะช่วย ประกายความรักในดวงตาสาวน้อยแทบระเบิด
“ฉัน…”อวี้หนานเฉิงขมวดคิ้ว แทบจะไม่รู้ว่าจะต้องปฏิเสธยังไง
“ช่วยหน่อยเถอะ สุดหล่อดูเหมือนคุณจะมีน้ำใจเป็นพิเศษ ขอร้องแล้วนะคะ ฉันอยากได้รถจักรยานเป็นพิเศษ ฉันอยู่มหาวิทยาลัยใกล้กับที่นี่ ถ้าหากได้รับรางวัลที่หนึ่ง เงินของรถจักรยานครึ่งหนึ่งฉันโอนให้คุณ”
สาวน้อยพยายามออดอ้อนอย่างสุดกำลัง เม้มปาก ส่ายเอว เคลื่อนไหวอย่างยั่วยวน
“ขอโทษด้วย พวกเราก็จะไปเข้าร่วม เพียงแค่กำลังหาที่วางของ”
เสียงของเซิ่งอันหรานถลันเข้ามาระหว่างสองคนอย่างไม่เกรงใจ เธอยัดถุงชอปปิงของซูเปอร์มาร์เก็ตไว้ในมือของอวี้หนานเฉิงโดยตรง ตั้งใจพูดต่อหน้าสาวน้อย“คุณถือหน่อย ฉันถือไม่ไหวแล้ว”
รอยยิ้มบนใบหน้าของสาวน้อยก็แข็งตัวขึ้นทันที ไอสองครั้งเพื่อปกปิดความเขินอาย“แบบนี้เอง งั้นขอโทษด้วยค่ะ ฉันมองไม่เห็นพี่สาว ฉันไปหาคนอื่นก็ได้ค่ะ”
พี่สาว?
เซิ่งอันหรานขมวดคิ้วขึ้นทันที
เรียกอวี้หนานเฉิงที่อายุสามสิบกว่าว่าสุดหล่อ เรียกตัวเองว่าพี่สาว สาวน้อยคนนี้มีปัญหาเรื่องสายตาเถอะ！
กำลังอยากจะพูดสองประโยค สาวน้อยก็วิ่งหายเข้าไปในฝูงชนแล้ว
ทางนั่นก็ได้ยินเสียงพิธีกรถามอีก“ยังขาดอีกหนึ่งคู่ ยังมีคนไหม?”
“ทางนี้!”
อวี้หนานเฉิงยกมือขึ้น ความสูงหนึ่งร้อยแปดสิบเจ็ดเซนติเมตรโดดเด่นเป็นพิเศษในฝูงชน
เซิ่งอันหรานยังไม่ได้ตอบสนองกลับมาก็ถูกดึงไปบนเวทีแล้ว
เวลาที่ใกล้จะเริ่ม เธอพูดเสียงต่ำถามอวี้หนานเฉิง“คุณคิดว่าฉันดูเหมือนคนอายุเท่าไหร่?”
เสียงของอวี้หนานเฉิงดังเข้ามา“ยี่สิบห้า”
“ฉันไม่ได้ถามคุณว่าฉันอายุเท่าไหร่ ฉันถามว่าฉันดูเหมือนคนอายุเท่าไหร่”
เซิ่งอันหรานใจร้อนขึ้นมา“เมื่อกี้ทำไมสาวน้อยคนนั้นเรียกคุณว่าสุดหล่อ แต่เรียกฉันว่าพี่สาว?เธอดูอายุน้อยกว่าฉันเยอะเหรอ?”
“เธอกำลังเรียนอยู่มหาวิทยาลัย คืออายุน้อยกว่าเธอ”
“อวี้หนานเฉิง คุณ…”
เซิ่งอันหรานโกรธขึ้นมา รู้สึกว่าอวี้หนานเฉิงพูดไม่มีเหตุผล เมื่อก่อนตัวเองเสียสติเหรอ?คิดไม่ถึงว่าจะเป็นแฟนกับเขา?
“ทางนี้เตรียมตัวเริ่มแล้ว”เสียงของพิธีกรหยุดคำพูดของพวกเขาสองคน ลำโพงข้างเวทีทั้งสองข้างดังมาก เสียงดังจนแสบแก้วหู
“กฎในเกมของพวกเราคือให้ผู้ชายผู้หญิงลุกขึ้นยืน ฝ่ายผู้หญิงไม่สามารถสัมผัสพื้น คู่หูร่วมมือกัน ไม่สามารถใช้ท่าทางเหมือนกับคู่อื่น คู่ไหนคิดท่าไม่ออก คู่ไหนจะตกรอบก่อน คู่ไหนยืนหยัดจนถึงสุดท้าย ก็คือได้ที่หนึ่ง”
ทันทีที่มีการประกาศกฎของเกม เซิ่งอันหรานสีหน้าเปลี่ยนทันที หันไปมองทางอวี้หนานเฉิง
อวี้หนานเฉิงมองเธอด้วยสายตาสงบนิ่ง“ทำไม?”
เซิ่งอันหรานไอแห้งออกมา พูดเสียงต่ำ“หรือว่าช่างมันเถอะ”