ตอนที่ 275
บทที่ 275 ในพจนานุกรมของผมไม่มีคำว่าแพ้
October 22, 2026
อวี้ฉีเฟิงอยู่ในชุดสูทสีดำ รูปร่างคล้ายกับอวี้หนานเฉิง หน้าตาก็คล้ายกัน แต่นิสัยเฉพาะตัวแตกต่างกัน
มองครั้งแรก เขาน่าเข้าใกล้มากกว่าอวี้หนานเฉิง
เซิ่งอันหรานมองเขาอย่างละเอียด กลับรู้สึกว่านี้คือภาพปรากฏในใจ“ไม่เป็นไร ประธานอวี้ ฉันยังต้องนำใบสั่งสินค้ากลับไปเสนอกับโรงงาน ส่งมอบให้เร็วที่สุด ถึงจะถือว่าไม่ทำให้เฉียวอันกรุปผิดหวัง”
“ประธานเซิ่งทำงานทุ่มสุดตัวจริงๆ”อวี้ฉีเฟิงยิ้ม
“ผมได้ยินว่าตอนนี้พี่ชายผมก็อยู่เซิ่งซื่อกรุป?สามารถพูดเกลี้ยกล่อมพี่ชายที่หยิ่งยโสของผมให้เป็นหัวหน้าการเงินในบริษัทขนาดกลางได้ ดูเหมือนพี่ชายผมจะจงรักภักดีต่อประธานเซิ่งจริงๆ”
“ไม่ต้องพูดชมฉัน”เซิ่งอันหรานเกลียดที่สุดคือผู้ชายที่พูดปลิ้นปล้อน เวลาที่ได้ยิน ก็ไม่มีความอดทนแล้ว
“ประธานอวี้ทำเรื่องของตัวเองให้ดีเถอะ หลีกเลี่ยงไม่ให้เหมือนกับเมื่อก่อน ไม่ถูกจับตามองก็หล่นลงไปแล้ว อย่าลืม นั่งที่สูงก็ตกลงมายิ่งน่าเวทนา”
ได้ฟัง อวี้ฉีเฟิงสีหน้าค่อยๆเปลี่ยน น้ำเสียงหนักแน่นขึ้น“ดูเหมือนว่า พี่ชายผมมีอะไรก็พูดกับคุณหมดแล้ว”
“เขาไม่พูด ฉันก็รู้ได้ไม่ยาก ฉันก็เคยเป็นพนักงานของเซิ่งถังกรุป ประวัติการพัฒนาของบริษัทก็ยังพอรู้อยู่บ้าง”
“ใช่ไหม?”อวี้ฉีเฟิงหัวเราะเยาะเย้ย“ที่คุณเห็นเป็นเพียงแค่บทความด้านหน้าเท่านั้นเอง ความจริงคืออะไร เกรงว่าคุณคงไม่รู้”
“ฉันก็ไม่จำเป็นต้องรู้ ฉันรู้แค่ว่าเคยพ่ายแพ้แล้วหนึ่งครั้ง ก็สามารถแพ้ครั้งที่สอง และครั้งที่สามได้”
“ถ้าผมพูดว่าผมไม่เคยแพ้ล่ะ?”
อวี้ฉีเฟิงเงยคางขึ้นเล็กน้อย สายตาหยิ่งยโส“เพียงแต่ใช้เวลาสามปีในการวางแผนเพื่อให้รากฐานของตัวเองมั่นคงยิ่งขึ้นเท่านั้นเอง แพ้?คำนี้ยังไม่ปรากฏในพจนานุกรมของผม”
“คุณหมายความว่าอะไร?”
เซิ่งอันหรานขมวดคิ้วขึ้น
อวี้ฉีเฟิงกลับไม่พูดแล้ว ทิ้งประโยคไว้หนึ่งคำ “ในเมื่อประธานเซิ่งไม่ให้เกียรติผมก็ไม่ทำให้ลำบากใจ ไว้เจอกันใหม่”ก็ก้าวเท้ายาวเดินเข้าไปในลิฟต์
เซิ่งอันหรานยืนอยู่ที่เดิม ในหูมีคำพูดของอวี้ฉีเฟิงดังก้องอยู่ “ผมไม่เคยแพ้”
เธอรู้สึกว่า คำพูดนี้มีปัญหาอะไร
ยังมี “ทำให้รากฐานมั่นคงขึ้น”คำพูดนี้หมายความว่าอะไร?
ตั้งแต่ออกมาจากเฉียวอันกรุป ในสมองก็วนเวียนแต่คำพูดนั้น หลังจากที่รถจอดในโรงจอดรถของเซิ่งซื่อกรุป น่าน่าก็เตือนสติเธอ ในสมองของเธอมีประกาย จู่ๆก็ตรัสรู้ขึ้นมา
“ประธานเซิ่ง”น่าน่าเอ่ยเตือนเธอ“พวกเราถึงแล้ว ไม่ลงรถเหรอ?”
เซิ่งอันหรานได้สติกลับมา “เธอนำใบสั่งสินค้าพวกนี้ไปให้ฉินปัว ฉันยังมีธุระ ไม่เข้าไปแล้ว”
น่าน่าชะงักไปเล็กน้อย“ค่ะ”
เซิ่งอันหรานขับรถออกไปจากโรงรถ เดินตรงไปที่มหาวิทยาลัยการรักษาความปลอดภัยสาธารณะ
ตอนนี้เป็นเวลาเข้าชั้นเรียนในมหาวิทยาลัย มหาวิทยาลัยมีความเข้มงวด ไม่เหมือนกับมหาวิทยาลัยทั่วไป นอกจากรถจักรยาน รถอื่นก็ไม่สามารถเข้าได้
เซิ่งอันหรานรออยู่ที่หน้าประตูสิบนาที กู้เทียนเอินจึงขี่จักรยานออกมา
“มีเรื่องอะไร พี่ ทำไมรีบมาหาผมขนาดนี้”
“เรื่องเมื่อสามปีก่อน ฉันสงสัยว่าเกี่ยวข้องกับอวี้ฉีเฟิง”
เซิ่งอันหรานไม่อ้อมค้อม พูดเรื่องที่พบกับอวี้ฉีเฟิงออกมาแล้ว
กู้เทียนเอินขมวดคิ้ว ขบคิดคำพูดของอวี้ฉีเฟิง นานมากจึงเงยหน้าขึ้น ตบที่นั่งด้านหลังของรถจักรยาน“ที่นี่ไม่เหมาะที่จะพูดคุย พี่คุณขึ้นมา ไปหาที่ในมหาวิทยาลัยพูดคุยให้ละเอียด”