บทที่ 311 วิธีนี้เป็นไปได้จริงเหรอ ?

ในห้องอาหารส่วนตัวตกแต่งสไตล์ญี่ปุ่นอย่างพิถีพิถัน มีหญิงสาวสวมเสื้อสเวตเตอร์สีขาวนวลจันทร์รออยู่ในนั้นนาน

ขณะที่พนักงานเสิร์ฟเปิดประตูห้อง รอยยิ้มบนใบหน้าของเซิ่งอันหรานก็ค่อยๆแข็งทื่อขึ้น

“นี่คือชูป๋าย”

อวี้หนานเฉิงแนะนำ และเหลือบมองหญิงสาวคนนั้น “นี่คือคู่หมั้นของผม เซิ่งอันหราน”

ชูป๋ายนั่งลงบนเสื่อทาทามิ และยิ้มให้กับเซิ่งอันหราน “สวัสดีค่ะ”

เซิ่งอันหรานฝืนยิ้มอย่างไม่เต็มใจจากนั้นพูดว่า “สวัสดีค่ะ”

อวี้หนานเฉิงไม่ได้สังเกตสีหน้าของเธอ เขาดึงเธอลงไปนั่ง

เซิ่งอันหรานมองไปที่ชูป๋าย เมื่อเทียบกับการชำเลืองในห้างสรรพสินค้าจากทางไกลในคืนนั้น ในตอนนี้ผู้หญิงคนนี้ปรากฏตัวในสายตาของเธออย่างชัดเจน

เธอสวยสง่ามาก ผมยาวผูกเป็นมัดผมหางม้า มีลายสตอเบอรี่บนเสื้อสเวตเตอร์สีขาวนวลจันทร์นิดหน่อย เธอมองเซิ่งอันหรานและยิ้มอย่างเขินอาย

“ได้ยินคุณอวี้พูดมานานแล้วว่าคู่หมั้นของเขานั้นเป็นหญิงสาวที่สวยมาก วันนี้ได้เจอแล้ว ก็ยังตกตะลึงมากค่ะ”

เซิ่งอันหรานยังคงไม่สะทกสะท้าน แม้จะรู้สึกรังเกียจเล็กน้อย ยังคงมองเธออย่างเงียบๆ รอให้พวกเขาคุยกัน

หลังจากเงียบไปไม่กี่วินาที ใครๆก็รู้สึกอึดอัด อวี้หนานฉิงถึงเอ่ยปากพูดว่า “ชูป๋ายเป็นนักจิตวิทยาเด็ก ผมต้องการปรึกษาเธอเกี่ยวกับเรื่องของจิ่นซี”

เซิ่งอันหรานใช้นิ้วบีบเสื้อผ้าตัวเองไว้ใต้โต๊ะ “จริงเหรอ ? นักจิตแพทย์เด็ก ไม่ใช่ว่าก่อนหน้านี้คุณบอกว่าติดต่อแพทย์ชาวเยอรมันเหรอ ? คุณชูมาจากเยอรมันเหรอ ?”

น้ำเสียงนี้มีความก้าวร้าวอยู่ด้วย ทั้งอวี้หนานเฉิงและชูป๋ายก็ต่างตกตะลึง

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง อวี้หนานเฉิงก็ราวกับเข้าใจอะไรบางอย่าง จากนั้นคิ้วของเขาก็ขมวดขึ้นเล็กน้อย

“แล้วคุณชูเคยเจอจิ่นซีไหมคะ ? ว่ายังไงบ้าง ?”

เซิ่งอันหรานเปิดปากของตัวเองเพื่อทำลายบรรยากาศที่อึดอัด

ชูป๋ายถอนหายใจด้วยความโล่งอก “ยังเลยค่ะ แค่มาคุยกับคุณอวี้ก่อน คุณอวี้บอกว่าปกติแล้วเด็กจะอยู่และคุ้นเคยกับคุณเซิ่งมากกว่า ดังนั้นฉันเลยอยากทำความเข้าใจ เกี่ยวกับสถานการณ์โดยทั่วไปของเด็กค่ะ”

เนื่องจากปัญหาทางจิตใจของอวี้จิ่นซี เซิ่งอันหรานจึงไม่ปรึกษาแพทย์ หลังจากถามคำถามง่ายๆสองสามข้อ เธอก็พบว่าชูป๋ายเป็นมืออาชีพจริงๆ และดูเหมือนว่าเธอจะเป็นนักจิตแพทย์เด็กจริงๆ

หรือว่าตัวเองจะคิดผิดไป ? เซิ่งอันหรานรู้สึกสงสัยตัวเองเล็กน้อย

ถานซูจิ้งบอกว่าอวี้หนานเฉิงติดต่อกับ‘แม่แท้ๆ’ของอวี้จิ่นซี แต่เธอไม่ได้บอกว่าผู้หญิงคนนั้นหน้าตาเป็นอย่างไรชื่อะไร เธอเห็นอวี้หนานเฉิงและชูป๋ายอยู่ด้วยกันเมื่อคืน ดังนั้นจึงอุปาทานไปเอง

“อาการป่วยของจิ่นซีไม่น่าจะเกี่ยวข้องกับเรื่องตอนเด็กมากนัก ความเป็นไปได้มากที่สุดก็น่าจะแค่ตกใจกลัว ทั้งสองท่านก็น่าจะเคยดูข่าว มีทั้งพี่เลี้ยงทารุณกรรมเด็ก ผู้ใหญ่มักจะคิดว่าเด็กยังไม่มีความคิด แต่อันที่จริงแล้วไม่ใช่”

เมื่อพูดถึงอาชีพของตัวเอง ชูป๋ายก็ดูจริงจังมาก “เด็กแรกเกิดเป็นเหมือนกระดาษสีขาว ทุกสิ่งทุกอย่างหลังจากนั้นก็ถูกสร้างโดยผู้ใหญ่ สิ่งที่คุณให้เขาคือสี และนั่นคือสี คุณให้สีสีดำแก่เขา และสีดำนั้น เป็นเหตุผลที่ทำให้จิ่นซีเป็นโรคปิดกั้นตัวเอง แทบจะโอกาสที่ถูกคนถูกข่มขู่เขา เพื่อกันไม่ให้เขาพูด”

ประโยคเดียวแต่กลับตรงทุกจุด

เซิ่งอันหรานบีบกำปั้นแน่น คำพูดนี้เหมือนกับสิ่งที่เธอกับเทียนเอินสืบก่อนหน้าเลย

ในตอนนั้นเกาหย่าเหวินสามารถเข้าออกบ้านเก่าอวี้ได้ พี่เลี้ยงที่ดูแลอวี้จิ่นซีฟั่นอวิ๋นฟังเคยบอกว่า เป็นปกติที่จะเห็นเกาหย่าเหวินไปเยี่ยมอวี้จิ่นซีที่วิลล่า แต่สิ่งที่แปลกก็คือ ใครก็ไม่สามารถเกลี้ยกล่อมคุณชายน้อยได้ ทุกครั้งที่เกาหย่าเหวินอยู่ เขาแทบจะไม่ร้องไห้

ในตอนแรกทุกคนในตระกูลอวี้คิดว่าเกาหย่าเหวินเกลี้ยกล่อมเด็กนั้นเป็นเพียงแค่การแสดง และเหตุผลนี้ คุณท่านถึงให้เธอเข้าออกวิลล่าเก่าอวี้บ่อยๆและมักจะปิดหูปิดตากับเรื่องนี้

ต่อมาเมื่อได้พูดคุยเรื่องนี้กับกู้เทียนเอินอย่างละเอียด เมื่อคิดอย่างละเอียดแล้วเซิ่งอันหรานกลับรู้สึกกลัว

ในตอนนั้นคงไม่มีใครคิดว่าผู้ให้ผู้ให้ความบันเทิงอย่างเกาหย่าเหวินจะกล้าทำกับนายน้อยของตระกูลอวี้ แต่ถ้าเกิดว่าเธอกล้าทำล่ะ ?

และในตอนนี้เรื่องจริงทั้งหมดก็บอกพวกเขาแล้ว เกาหย่าเหวินไม่เพียงกล้า แต่เบื้องหลังเธอยังมีคนคอยบงการอยู่