บทที่ 312 คุณรู้สึกว่าฉันกำลังหาเรื่อง?

"คุณชูใช่ผู้เชี่ยวชาญด้านจิตแพทย์เด็กไหม? ฉันยังรู้สึกว่าต้องขอข้อมูลความคิดเห็นจากคุณหมอท่านอื่นถึงจะดี"

เซิ่งอันหรานสงสัยว่าแผนการรักษาของจิ่งซีมีปัญหา ชูป๋ายเด็กเกินไป ทำให้เธอมีความรู้สึกแบบไม่ค่อยน่าเชื่อถือตลอดเวลา

"เธอไม่ทำร้ายจิ่งซีหรอก" นัยน์ตาอวี้หนานเฉิงฉายแววแปลกๆ ขึ้นเล็กน้อย "จุดนี้ คุณสบายใจได้"

"ทำไม คุณกับเธอรู้จักการมานานแล้ว?" เซิ่งอันหรานเงยหน้ามองทางอวี้หนานเฉิงอย่างไม่เข้าใจ

หลังจากคิดใคร่ครวญแล้ว อวี้หนานเฉิงพูดเสียงเข้ม

"เกี่ยวกับชูป๋าย ผมมีเรื่องต้องบอกคุณ"

เซิ่งอันหรานในใจหล่นวูบ

"เรื่องอะไร?"

อวี้หนานเฉิงทำหน้านิ่งไปหลายวินาที

"ชูป๋ายเป็นแม่แท้ๆ ของจิ่งซี" หลังพูดคำนี้จบ เขาจ้องตาของเซิ่งอันหราน พยายามจับความเปลี่ยนแปลงทางอารมณ์ทั้งหมดในตาของเธอ

เหมือนที่เธอเคยคิดตอนเจอชูป๋าย ความจริงที่สุดของเรื่องวงเวียนในใจตัวเองเป็นร้อยเป็นพันรอบ แต่ว่าตอนออกจากปากอวี้หนานเฉิงจริงๆ ตอนผ่านเข้าหูตัวเอง เธอยังรู้สึกแก้วหูสั่นไหว เหมือนแมลงบินกระพือปีกผ่านเป็นร้อยเป็นพัน ดังหึ่งๆ อยู่ตลอด

เห็นเซิ่งอันหรานเงียบ อวี้หนานเฉิงเลยอธิบาย

"ก่อนหน้านี้ที่ไม่บอกคุณกลัวคุณเข้าใจผิด ตอนที่ให้คนจัดการเรื่องอุ้มบุญ ผมไม่เคยคิดว่าจะเจอคุณ สถานการณ์เธอในตอนนี้ก็รู้โดยไม่ตั้งใจ เมื่อกี้คุณก็เห็นแล้ว"

เซิ่งอันหรานพยายามฝืนให้ตัวเองตอบกลับ

"คุณพูดถึงเรื่องที่สามีเธอเป็นโรคมะเร็ง?"

"อืม" อวี้หนานเฉิงขมวดคิ้ว "เดิมเรื่องนี้ผมมอบให้โจวฟังไปทำ แต่สามีเธอถึงระยะสุดท้ายแล้ว เธอก็ไม่เอาเงินช่วยเหลือ คิดไว้แล้วหลังจากนี้หนึ่งปีไปเรียนต่อที่ต่างประเทศ ความหวังเดียวก็คือเจอหน้าจิ่งซีสักครั้ง"

เซิ่งอันหรานถอนหายใจช้าๆ รู้สึกกลัวจนตัวสั่น

ถ้าหากนี่เป็นละครเรื่องหนึ่งละก็ งั้นคนแต่งเรื่องจัดได้เหมาะสมมาก ใช้ภูมิหลังที่เศร้าๆ อย่างนี้ จับความเห็นอกเห็นใจอวี้หนานเฉิงมีต่อผู้หญิงอุ้มบุญเมื่อตอนนั้นไว้มั่น

ผู้ชายคนไหนก็ปฏิเสธคำขอแบบนี้ไม่ได้

ผู้หญิงที่ในตอนนั้นช่วยคุณอุ้มบุญ คลอดลูกชายมาหนึ่งคน หลังจากแต่งงานสามีเป็นมะเร็งกระเพาะอาหารระยะสุดท้ายรักษาไม่ได้แล้ว คุณจะให้เงินเธอ เธอก็ไม่เอา อยากจะหนีจากสถานที่ที่ทำให้ทุกข์ใจ ก่อนไปความหวังเดียวก็คือเจอสายเลือดคนเดียวของตัวเองบนโลกใบนี้

"คุณรับปากแล้ว?"เธอถาม

ตอนนี้อวี้หนานเฉิงเหมือนมองความรู้สึกเซิ่งอันหรานไม่ออก "ผมสารภาพกับคุณแล้ว เพียงแค่ไม่อยากให้เกิดความเข้าใจผิดโดยไม่จำเป็น หลังจากนี้จิ่งซีจะไม่เกี่ยวข้องใดๆ กับแม่แท้ๆ ของเขาอีกแล้ว "

เซิ่งอันหรานมองเขา

"อันที่จริงคุณบอกตรงๆ ก็ได้ คุณหวังจะให้ฉันทำอะไร"

สายตาอวี้หนานเฉิงหม่นลงเล็กน้อย แอบหงุดหงิดขึ้นหน่อยๆ "ผมไม่ได้อยากให้คุณทำอะไร"

ความหงุดหงิดนั้นยั่วให้เซิ่งอันหรานเกิดความโมโห เธอบีบกำปั้นแน่น ข้อต่อยังถูกบีบจนขาว

"ใช่ ไม่ได้อยากให้ฉันทำอะไร คุณขออะไรฉันก็ไม่ทำ ขอให้ฉันเชื่ออย่างสนิทใจว่าผู้หญิงที่จู่ๆ ก็โผล่มาเป็นแม่แท้ๆ ของลูกชายคุณ คุณถึงขนาดเอาจิ่งซีให้เธอดูแลช่วงเวลาหนึ่ง? ที่คุณอยากให้ฉันทำ ก็คือสนับสนุนคุณกับผู้หญิงคนนั้นอย่างไร้ข้อกังขา ตาบอดหูหนวก"

ในสายตาของอวี้หนานเฉิงตอนนี้ เต็มไปด้วยความไม่เข้าใจความรู้สึกโมโหของเซิ่งอันหราน

"อย่าหาเรื่อง"เขาขมวดคิ้ว"อันหราน เรื่องอุ้มบุญผมเคยบอกคุณแล้ว ถ้าหากคุณยังแคร์เรื่องนี้ละก็ งั้นผมก็ไม่มีอะไรจะพูด"

"หาเรื่อง?"เซิ่งอันหรานอยากจะหัวเราะ"คุณรู้สึกฉันกำลังหาเรื่อง? ฉันก็แค่ถามคุณ คุณยืนยันตัวตนของชูป๋ายยังไง? ประวัติของเธอ คุณเคยตรวจสอบหรือยัง เธอเป็นแม่ของจิ่งซีจริงไหม?"

อวี้หนานเฉิงนิ่ง

เดิมเซิ่งอันหรานนึกว่าตัวเองพูดจี้จุดแล้ว แต่ตอนอวี้หนานเฉิงเปิดการตรวจพิสูจน์ DNAหนึ่งใบในมือถือ แนวการป้องกันในใจของเธอพังทลายไป