บทที่ 332 เธอให้นายทำอะไรบ้าง

อวี้เฟิ่งหยาขมวดคิ้ว

เซิ่งอันหรานค้นพบอวี้เฟิ่งหยาเป็นคนสวยแม้จะแก่แล้ว ตอนขมวดคิ้วก็ยังดูสวย

เธอเงยหน้าช้าๆ "ถ้าหากฉันรู้ละก็ จะไม่ให้เขามาแล้ว"

เซิ่งอันหรานนิ่งไป "เขาปกปิดคุณป้า"

"ไม่ใช่ทั้งหมดหรอก" อวี้เฟิ่งหยาถอนหายใจ อธิบายว่า

"เริ่มแรกปกปิดฉัน แต่ตอนเขากรอกมหาวิทยาลัยการรักษาความปลอดภัยสาธารณะในจินหลิง ฉันก็มีลางสังหรณ์ เกรงว่าเขาจะคิดถึงเรื่องนี้มาตลอด แต่หลายปีนี้ก็ไม่เห็นเขาทำเรื่องอะไรนอกลู่นอกทาง ดังนั้นฉันก็ไม่เคยถาม จนกระทั่งช่วงก่อน เขาบอกฉันว่าเขาเจอหนานเฉิงแล้ว"

"แบบนี้เอง"เซิ่งอันหรานถอนหายใจโล่งอก

ขอแค่อวี้เฟิ่งหยาไม่ได้จงใจให้กู้เทียนเอินมาเข้าใกล้อวี้หนานเฉิงก็พอ ต่อไปไม่ว่าเกิดอะไรขึ้นก็อธิบายได้ง่าย อันที่จริงรู้สึกสึกอวี้เฟิ่งหยาเป็นผู้หญิงจิตใจดี ไม่เหมือนคนอย่างที่อวี้หนานเฉิงเข้าใจ

ไม่แน่ว่าบางทีความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาแม่ลูกอาจดีขึ้น

"เทียนเอินไม่ได้คิดร้าย"อวี้เฟิ่งหยาเหมือนมองความกังวลของเซิ่งอันหรานออก อธิบายว่า"อันที่จริงเกี่ยวกับเรื่องเขามีพี่ชายคนหนึ่ง ฉันปกปิดเขามาโดยตลอด แต่เด็กคนนี้ตั้งแต่เด็กก็ละเอียดอ่อน ไม่รู้ว่ารู้จากไหน ตอนเรียนมัธยมต้นจู่ๆ ก็ถามฉัน ทำไมถึงทิ้งพี่ชายกับปู่ มาใช้ชีวิตที่หลานซี ฉันถึงรู้ว่าเขาแอบดูสมุดบันทึกของฉัน เปิดเจอรูปถ่ายในอดีต"

แม้ว่าไม่บอกกับกู้เทียนเอินตอนนั้นเกิดอะไรขึ้น ทำให้เธอออกจากตระกูลอวี้ทั้งที่ยังตั้งครรภ์ แต่หลายปีนี้เขาไม่ยอมถอดใจ

สืบเรื่องตอนนั้นมาโดยตลอด

"ฉันไม่รู้ว่าเขาสืบเจออะไรเท่าไหร่ แต่ไม่ว่าเขาจะรู้อะไรเท่าไหร่ เขาไม่มีทางทำร้ายหนานเฉิง"

คำรับประกันของอวี้เฟิ่งหยาดูมีน้ำหนักมาก เซิ่งอันหรานอดไม่ได้จะเชื่อเธอ

"งั้นครั้งนี้คุณป้ามาจินหลิง จะไปพบหนานเฉิงไหม?"

อวี้เฟิ่งหยาได้ยินก็นิ่งไป หดมือที่จับแก้วกาแฟ พูดอย่างยากลำบาก

"ไม่"

ในใจเซิ่งอันหรานรู้สึกหลากหลาย "คุณป้า ฉันขอเสียมารยาทถามคำหนึ่งได้ไหม?"

"เชิญ"

"พ่อของเทียนเอินกับหนานเฉิง ไม่ใช่คนเดียวกันใช่ไหม?"

ว่ากันตามจริง ความขัดแย้งระหว่างอวี้หนานเฉิงกับแม่เขาคือเรื่องนี้ พ่อตายเพราะอุบัติเหตุรถยนต์ แม่กลับตั้งท้อง ถ้าหากเด็กในท้องเป็นของพ่อ งั้นตอนนั้นทำไมถึงไล่เธอออกบ้าน

แต่ผู้หญิงตรงหน้าคนนี้ ดูจากการคุยและการกระทำ ยังไงก็ไม่เหมือนผู้หญิงที่จะนอกใจ และหลายปีมานี้เธอเหมือนดูแลลูกด้วยตัวคนเดียว ไม่ได้แต่งงานใหม่

ดังนั้น ตอนนั้นมีอะไรเข้าใจผิดกันหรือเปล่า?

อวี้เฟิ่งหยาเงียบไปหลายวินาที ในที่สุดก็พยักหน้าให้เซิ่งอันหรานตายใจ

"ฉันรู้แล้ว ฉันเสียมารยาทแล้ว"

"ไม่เป็นไร" อวี้เฟิ่งหยายิ้ม"เป็นอดีตไปแล้ว ในเมื่อหลายปีนี้หนานเฉิงไม่มีฉันอยู่ข้างกายก็มีความสุขดี ฉันก็ไม่คิดจะไปรบกวนเขา ปีหน้าเทียนเอินไปต่างประเทศ ฉันจะบอกเขาให้ชัดเจน ให้เขาไม่ต้องเข้าใกล้หนานเฉิง"

เกี่ยวกับเรื่องนี้ เซิ่งอันหรานก็ไม่รู้ว่าควรพูดอะไร

หลังจากออกจากร้านกาแฟ ตามมารยาท เซิ่งอันหรานส่งอวี้เฟิ่งหยากลับโรงพยาบาล

อยู่หน้าประตูโรงพยาบาลเห็นกู้เทียนเอินกำลังมองไปทั่ว

ตอนเห็นเซิ่งอันหรานกับอวี้เฟิ่งหยาเดินเคียงกัน เขาแสดงสีหน้าเครียด"พี่......"

อวี้เฟิ่งหยาหน้านิ่ง

"พวกเธอคุยกัน ฉันขึ้นไปหาคุณเยี่ย"