บทที่333 แม่ฉันไม่ได้นอกใจ

ระยะห่างในสายตาของเซิ่งอันหรานทำให้กู้เทียนเอินรู้สึกอึดอัด เขากำหมัด รู้สึกลังเลและตัดสินใจสารภาพทุกอย่าง

“เอาล่ะ ถ้าพี่ยอมเชื่อฉันละก็...ฉันจะพาพี่ไปที่ๆหนึ่ง”

"ที่ไหน?"

“เดี๋ยวพี่ก็รู้เอง ที่นั่นจะทำให้พี่รู้ว่าช่วงหลายปีมานี้ฉันทำอะไรบ้างเพื่อได้ใกล้ชิดกับตระกูลอวี้”

ถนนในเมืองจินหลิงถูกปกคลุมด้วยหิมะทั้งหมด เซิ่งอันหรานขับรถเข้าไปในชุมชนใกล้กับมหาวิทยาลัยการรักษาความปลอดภัยสาธารณะ หลังจากลงจากรถ เธอเดินตามกู้เทียนเอินขึ้นไปชั้นบนและเข้าไปในห้องบนชั้นสี่

มันเป็นห้องแบบหนึ่งห้องนอน ไม่มีเฟอร์นิเจอร์อื่น ยกเว้นเตียงและโต๊ะ มีหนังสือเรียงซ้อนกันอยู่บนพื้น มีชั้นหนังสือเพียงชั้นเดียวที่เต็มไปด้วยเอกสารและหนังสือที่มีป้ายชื่อ

"นี่คือที่ที่ฉันพักอยู่ตอนที่เป็นนักสืบเอกชน"

กู้เทียนเอินดึงผ้าปูที่นอนคลุมเตียงออก ทำให้ฝุ่นฟุ้งกระจายไปทั่ว และพูดว่า "แต่ฉันไม่ได้มาที่นี่นานแล้ว"

เซิ่งอันหรานมองไปรอบ ๆ บ้านที่มีฝุ่นคละคลุ้งในอากาศ ดูเหมือนว่าไม่มีคนอยู่มานานและอาจไม่มีใครมาที่นี่เลยด้วยซ้ำ

“บนชั้นวางหนังสือนั่น เป็นข้อมูลที่ฉันมีทั้งหมดเกี่ยวกับตระกูลอวี้ แม่ของฉันไม่เคยเอ่ยถึงตระกูลนี้เลย ดังนั้นฉันจึงต้องตรวจสอบมันด้วยตัวเองทั้งหมด”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เซิ่งอันหรานก็ผงะไปครู่หนึ่ง รู้สึกลังเลเล็กน้อย ก่อนที่จะเดินไปที่ชั้นหนังสือและดึงสมุดปกแข็งออกมาเล่มหนึ่ง เห็นได้จากวันที่กู้เทียนเอินเขียนบันทึกนั้นเป็นปีแรกที่เขาเข้าเรียนมหาวิทยาลัย

หน้าแรกคือส่วนที่ตัดมาจากหนังสือพิมพ์

“อวี้ฉีเฟิง ประธานเซิ่งถังกรุปลาออกจากตำแหน่ง และอวี้หนานเฉิงลูกชายคนเดียวของตระกูลอวี้เข้ามารับช่วงต่อ”

ถัดจากพาดหัวข่าว มีประโยคสัญลักษณ์สีแดงเขียนว่า "ศึกภายในของมหาเศรษฐี" โดยไม่รู้ว่าหนังสือพิมพ์บันเทิงฉบับนี้เลียนแบบมาจากสไตล์ไหน

ต่อมาเป็นบันทึกการสัมภาษณ์ ส่วนใหญ่เป็นบันทึกการสัมภาษณ์ของอวี้หนานเฉิง และยังมีความคิดเห็นบางส่วนจากกู้เทียนเอิน รวมถึงบทวิเคราะห์ของอวี้หนานเฉิงอีกด้วย

ในตอนแรก การวิเคราะห์ของเขานั้นจำกัดเฉพาะคำต่างๆ เช่น "เย็นชา" "คาดเดายาก" และ "หัวการค้า" จากนั้นจึงค่อยปรากฏคำว่า "รับคำวิจารณ์ไม่ได้" "ไม่เย็นชาขนาดนั้น" และ "น่ารำคาญ"

ทั้งหมดนี้เป็นการวิเคราะห์ของวัยรุ่นในช่วงที่เขาเติบโต ไม่มีใครสามารถแบ่งปันความลับดังกล่าวกับเขาได้ เขาจึงมุ่งความสนใจไปที่พี่ชายร่วมสายเลือดเป็นเวลานานหลายปี

เซิ่งอันหรานเปิดไปจนหน้าสุดท้าย

เธอวางสมุดบันทึกกลับเข้าที่ มองย้อนกลับไปที่กู้เทียนเอินเป็นเวลานานแล้วถามว่า

“ทำไมตอนแรกนายถึงทำแบบนี้? มันต้องมีเหตุผลสิ นายไม่เคยเจออวี้หนานเฉิงมาก่อน แล้วทำไมนายถึงอยากรู้จักเขามากขนาดนี้ล่ะ?

“เพราะแม่ของฉัน” กู้เทียนเอินตอบโดยไม่ลังเล “ตอนฉันยังเด็ก แม่ของฉันมักจะร้องไห้กับภาพนั้น ตอนกลางดึก เธอมักจะละเมอชื่อหนานเฉิง ต่อมาฉันรู้ว่ามีคนชื่ออวี้หนานเฉิง เป็นลูกชายที่ไล่เธอออกจากบ้านตอนอายุ 13 ปี”

ทุกอย่างถูกมองแตกต่างไปจากมุมมองของผู้คนที่แตกต่างกัน

เซิ่งอันหรานเข้าใจทัศนคติของกู้เทียนเอินที่มีต่อแม่ของเขา แต่เขาต้องเข้าใจสิ่งที่อวี้เฟิ่งหย่าทำกับอวี้หนานเฉิงในตอนนั้นด้วยเช่นกัน

เรียงนี้ยากนักที่จะเข้าใจ

“นายก็เลยอยากให้หนานเฉิงจำคุณป้าได้ใช่ไหม?”

"อืม"

“มันยากค่อนข้างยากนะ” เซิ่งอันหรานบอกเขาอย่างตรงไปตรงมา “บางเรื่องนายอาจจะไม่เข้าใจก็เลยมีความคิดแบบนี้ แต่ว่า…”