บทที่334 ผมหวังว่าคุณจะอยู่เคียงข้างผมตลอดไป

หลังจากออกจากห้องของกู้เทียนเอินแล้ว เซิ่งอันหรานก็ส่งกู้เทียนเอินกลับไปที่โรงเรียน

อีกด้านหนึ่ง หลังการฝึกทหาร โรงเรียนขอให้เขารายงานเป็นลายลักษณ์อักษรเกี่ยวกับการต่อต้านยาเสพติด ในทางกลับกันเป็นที่ชัดเจนว่าเขารู้สึกเขินอายเล็กน้อยที่จะตามเธอกลับบ้าน

โชคดีที่มีเหตุผลสำหรับการฝึกทหาร เซิ่งอันหรานแอบคิดในใจ

หลังจากส่งเขาเสร็จ เธอก็ไปที่โรงเรียนอนุบาลเพื่อรับเด็กน้อยสองคน จากนั้นเธอก็ได้รับโทรศัพท์จากอวี้หนานเฉิง

"คุณอยู่ที่ไหน?"

"กำลังจะไปโรงเรียน ถึงถนนจงซานแล้ว"

“ไม่ต้องไปแล้ว” เสียงของอวี้หนานเฉิงดังขึ้นอย่างนุ่มนวล

“พ่อบ้านเหล่าโจวไปรับเจ้าตัวเล็กแล้ว คืนนี้เราจะไปกินข้าวกัน”

“ออกไปกินข้าวกับคุณปู่เหรอ?” เซิ่งอันหรานผงะไป และจู่ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่าวันนี้เป็นวันส่งท้ายปีเก่า “งั้นฉันจะกลับบ้านไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน”

“ไม่มีคนอื่น มีแค่เราสองคน”

เสียงอารมณ์ดีของเขาดังขึ้น และใบหน้าของเซิ่งอันหรานก็แดงขึ้นทันที "งั้นรอฉันก่อน ฉันจะกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้า"

“ไม่ต้องหรอก ใส่ชุดสบายๆมาก็พอ”

“ไม่ได้ นี่มันเป็นการนัดเดตของเราสองคนนะ”

อวี้หนานเฉิงสามารถแบ่งเวลามาฉลองปีใหม่กับเธอในช่วงเวลาที่ยุ่งที่สุด เธอคิดว่านี่เป็นโอกาสที่หาได้ยาก เธอจึงอยากให้มันออกมาดีที่สุด

ต้องใส่เสื้อผ้าที่สวยที่สุดในสายตาของเขา

หลังจากกลับถึงบ้าน เซิ่งอันหรานก็เปิดตู้เสื้อผ้าและลองเสื้อผ้าในตู้เกือบทั้งหมดของคอลเลคชั่นฤดูใบไม้ผลิ ฤดูร้อน ฤดูใบไม้ร่วงและฤดูหนาว และวิดีโอคอลหาถานซูจิ้งเพื่อให้ช่วยเลือกเสื้อผ้าอีกด้วย

เป็นเวลาเช้าในสหรัฐอเมริกา ถานซูจิ้งกำลังนั่งเงียบ ๆ ข้างเตียงโดยมีดวงอาทิตย์สาดส่องบนใบหน้าของเธอ เธอจ้องไปที่ด้านข้างของกล้องและโบกมืออย่างแรง

“ชุดนี้มันธรรมดา วันคริสต์มาสห่างจากวันปีใหม่ 5 วัน ใส่ชุดแบบนี้จะดุแปลกมากเลยนะ”

"..."

“ชุดนี้สวยมากนะ ใครๆ ก็ใส่สีแดงกันทั้งนั้น”

"..."

"ชุดนี้ก็ดี แต่ตอนนี้หน้าหนาว ระวังใส่แล้วจะแข็งตาย"

หลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้าไปมาเกือบชั่วโมงก่อน เธอก็เลือกเสื้อคลุมลายสก๊อตสีแดงและสีขาว มีบรรยากาศวันส่งท้ายปีเก่า และชุดสีเบจพร้อมกับรองเท้าบูตคู่หนึ่ง

อวี้หนานเฉิงนัดเจอกันที่ชั้นดาดฟ้าของห้างที่เจริญรุ่งเรืองที่สุดในเมืองจินหลิง ได้ชื่อว่าเป็นสถานที่เช่นนี้เพราะดาดฟ้าที่มีความยาวรวมกว่า 100 เมตร คืนนี้เป็นวันส่งท้ายปีเก่า ท้องฟ้าบนท้องฟ้าเปลี่ยนไปและรอบข้างเต็มไปด้วยเสียงเพลงรื่นเริง

"คุณอยู่ไหนแล้ว?"

เซิ่งอันหรานถือโทรศัพท์มือถือเพื่อคุยกับอวี้หนานเฉิง หิมะเพิ่งตก แต่พยากรณ์อากาศบอกว่าหิมะจะยังคงตกต่อไปในช่วงสองวันที่ผ่านมาและข้างนอกก็ยังหนาวอยู่

“ขึ้นมาบนดาดฟ้าสิ”

เสียงของอวี้หนานเฉิงดังขึ้นมาจากโทรศัพท์ "ผมอยู่ด้านในสุด"

“อ้อ โอเค” เซิ่งอันหรานรู้สึกหนาวเล็กน้อยพลางสูดจมูกเบาๆ “ทำไมคุณถึงเลือกนั่งข้างนอกล่ะ ข้างในห้างไม่อุ่นกว่าเหรอ?”

ถึงเธอจะบ่น แต่เธอก็เดินขึ้นไปบนชั้นดาดฟ้าอย่างเชื่อฟัง โดยมีจอภาพที่เต็มไปด้วยดวงดาวล้อมรอบ