บทที่335 มีแค่เด็กเท่านั้นแหละที่เลือก

ผู้คนบนลานต่างจับมือกันเต้นรำ ทำให้ที่นั่นดูคึกคักและมีชีวิตชีวามากขึ้น

เซิ่งอันหรานรู้สึกเวียนศีรษะเล็กน้อย และข้างหลังต้นคริสต์มาสก็มีชายในชุดขาวเดินออกมา

“คุณทำอะไรน่ะ? คุณเป็นคนเตรียมเหรอ?” เซิ่งอันหรานวิ่งเหยาะๆ แล้วเอาทุบที่อกเขาเบาๆ จนเขาอดหัวเราะไม่ได้ “คืนส่งท้ายปีเก่าต้องตื่นเต้นขนาดนี้เลยหรือไง?”

“นี่เป็นวันส่งท้ายปีเก่าครั้งแรกที่เราอยู่ด้วยกัน ผมหวังว่าคุณจะอยู่เคียงข้างผมในวันส่งท้ายปีเก่าทุกปีจากนี้ไป”

"แน่นอน" เซิ่งอันหรานเลิกคิ้วอย่างภาคภูมิใจ "นอกจากฉันแล้ว ปีใหม่นี้คุณจะอยากอยู่กับใครอีกล่ะ ฝันไปเถอะ !"

“อย่าเสียใจกับสิ่งที่คุณพูดออกมานะ” อวี้หนานเฉิงยิ้มเล็กน้อย จับมือของเซิ่งอันหรานที่เพิ่งทุบตีตัวเองและคุกเข่าข้างหนึ่งลงกับพื้น

เซิ่งอันหรานมองไปที่เขาด้วยความตกตะลึง

กล่องสี่เหลี่ยมสีฟ้าลวดลายสวยงาม ค่อยๆเปิดออกด้วยมือของอวี้หนานเฉิง

ภายในกล่องมีแหวนเพชรหลายแถวที่มีรูปร่างต่างกัน แสงไฟสว่างมากจนแทบจะมองไม่เห็น ดวงตาของเซิ่งอันหรานเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจอย่างสุดขีด

“คุณกำลังขอแต่งงานเหรอ?” เธอถามขึ้น

อวี้หนานเฉิงเลิกคิ้วขึ้น ทำหน้าสบายๆและพูดว่า "เพื่อป้องกันไม่ให้คุณปฏิเสธผมเพราะเหตุผลที่ผมอาจซื้อแหวนที่ไม่ตรงกับความต้องการของคุณ ผมก็เลยทำแหวนมา 10 แบบ และในนี้ต้องมีแหวนที่คุณชอบแน่นอน"

เซิ่งอันหรานยิ้มและปิดปากของเธอพลางร้องไห้ออกมา

“เลือกสักอันสิ” อวี้หนานเฉิงมองมาที่เธอ ดวงตาเต็มไปด้วยการผ่อนคลายและความอ่อนโยน

เซิ่งอันหรานสะอื้นเล็กน้อยก่อนจะยื่นมือออกไป

"มีแค่เด็กเท่านั้นแหละที่เลือก ผู้ใหญ่เขาต้องเอาทั้งหมดเลย"

"งั้นเหรอ?"

อวี้หนานเฉิงยิ้มมุมปากของเขาและสวมแหวนเพชรให้เซิ่งอันหรานทีละวง และในชั่วพริบตานิ้วทั้งห้าก็ถูกปกคลุมไปด้วยแหวน

เดิมทีเซิ่งอันหรานต้องการล้อเล่น แต่เธอไม่คิดว่าเขาจะสวมมันทั้งห้านิ้วจริง ๆ จึงถอยกลับทันที

“คุณเอาจริงเหรอเนี่ย?”

อวี้หนานเฉิงปล่อยมือเธอและยิ้มให้

"อีกมือหนึ่งล่ะ"

ในที่สุดนิ้วทั้งสิบก็ถูกสวมแหวนไว้ทั้งหมด เซิ่งอันหรานเม้มริมฝีปาก เรื่องซาบซึ้งในตอนแรก ทำไมจู่ๆถึงกลายเป็นเรื่องตลกขบขันไปได้ ดวงตาของเธอมีน้ำขังและแอบขำไม่หยุด

"ล้าสมัยจริงๆ อย่างทำผู้ดีใหม่อย่างนั้นแหละ"

“สวมแหวนของผม ก็กลายเป็นคนของผมแล้วนะ”

“ใช่ๆๆ” เซิ่งอันหรานพึมพำเบา ๆ “เป็นมาตั้งนานแล้ว”

การเดินบนถนนเส้นนี้กับอวี้หนานเฉิงไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับเธอเลย มันถือเป็นโชคชะตาที่สวรรค์มอบให้ ต่อให้ในใจเธอจะสับสนมากแค่ไหน แต่เธอก็เลือกเขาแล้วและจะไม่เลือกใครอีก

อวี้หนานเฉิงถือเป็นคำตอบเดียวของเธอ ไม่ใช่ตัวเลือก

ระฆังปีใหม่ดังขึ้นและทุกคนก็กระโดดโลดเต้นกันอย่างมีความสุข อวี้หนานเฉิงพาเซิ่งอันหรานไปที่ร้านอาหารตะวันตกที่ชั้นบนสุด ซึ่งสามารถมองเห็นทิวทัศน์ยามค่ำคืนของเมืองจินหลิงได้ทั้งหมด

เธอถามว่า "ฉันนึกว่าคุณจะพาซิงซิงน้อยมาด้วยซะอีก ปกติคนขอแต่งงานจะชอบทำแบบนี้กันไม่ใช่เหรอ? แบบที่มีครอบครัวและเพื่อนฝูงมาให้กำลังใจน่ะ"

การแสดงออกของอวี้หนานเฉิงอ่อนโยนขึ้นและพูดเบา ๆ ว่า “เพราะผมอยากให้คุณยินดีที่จะแต่งงานกับผมแค่คนเดียวน่ะสิ”

ไม่ใช่เพราะลูก ไม่ใช่เพราะน้าสาวกับน้าชายที่ยอมรับ ไม่ใช่เพราะเหตุผลอื่น และไม่ใช่เพราะอิทธิพลของใครในการตัดสินใจ แต่เป็นเพราะเขาคือคนที่เธอรัก

เซิ่งอันหรานตกตะลึงครู่หนึ่ง แก้มของเธอร้อนผ่าวเล็กน้อย เธออดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นปิดหน้าและพึมพำ "คืนนี้คุณกินน้ำผึ้งเดือนห้าก่อนออกจากบ้านมาใช่ไหม?"