ตอนที่ 336
บทที่ 337 เขาเป็นคนดีมาก
October 22, 2026
ก่อนที่วิดีโอของตระกูลเหล่าหลู่จะซ่อมเสร็จ ยังมีบางส่วนของหน้าจอที่สามารถเล่นได้อยู่ ในตอนนั้นวิดีโอปรากฏภาพกู้เทียนเอิน แต่ในตอนนั้นกู้เทียนเอินถูกเซิ่งอันหรานเก็บมา ตัวตนเลยไม่ชัดเจน จึงไม่มีปัญหาใดๆ
และเกือบทุกครัวเรือนในเมืองโบราณหนานซีล้วนเป็นโฮมสเตย์ ดังนั้นถ้ากู้เทียนเอินเป็นแค่นักศึกษาที่ไปใช้ชีวิตในเมืองโบราณหนานซี ก็ไม่น่าแปลกที่จะพักอยู่บ้านของเหล่าหลู่ ในที่แรกอวี้หนานเฉิงจึงไม่ได้สนใจเรื่องนี้นัก
แต่ในตอนนี้มีการเปิดเผยเรื่องราวต่างๆมากขึ้น และเวลาที่กู้เทียนเอินปรากฏตัวตัวที่บ้านของเหล่าหลู่ก็น่าเหลือเชื่อเกินไป ดังนั้นเรื่องนี้จึงเชื่อมโยงกับเขาอย่างเลี่ยงไม่ได้
“ประธานอวี้ เรื่องนี้ค่อนข้างร้ายแรง ถ้าเกี่ยวข้องกับกู้เทียนเอินจริงๆ ฉันแนะนำให้ส่งตัวไปที่สถานีตำรวจ”
เสียงของโจวฟังดังก้องอยู่ในห้องทำงาน
แววตาของอวี้หนานเฉิงดูเย็นชาลง “ยังไม่ต้อง คุณไปตรวจสอบเบาะแสอื่นๆ ปล่อยเรื่องของกู้เทียนเอินไปก่อน”
“คุณเป็นห่วงคุณเซิ่งเหรอครับ ?”
อวี้หนานเฉิงขมวดคิ้ว เขาไม่ได้ตอบคำถามนี้ “แล้วอีกเรื่องหนึ่งเป็นอย่างไรบ้าง ?”
เขาถามเรื่องหญิงสาวที่แกล้งเป็นแม่ของอวี้จิ่นซี เธอมีชื่อจริงว่าเกาซุ่ย และเหตุผลที่หาเธอก็เพราะเรื่องของอวี้จิ่นซี เรื่องนี้ต้องมีใครบางคนอยู่เบื้องหลัง ถ้าไม่ตรวจสอบอย่างชัดเจน ในอนาคตอาจจะมีปัญหาตามมาไม่รู้จบ
“พบเธอแล้วครับ ตอนนี้อาศัยอยู่บาร์ขายเบียร์ร้านหนึ่ง บางครั้งก็ออกมาแสดง ก่อนหน้านี้ถูกนักธุรกิจซื้อตัวไปแล้ว บางครั้งก็ไม่ได้ไป แต่ผมให้คนจับตามองแล้ว ภายในสองวันนี้น่าจะปรากฏตัวครับ”
เรื่องการตามหาเกาซุ่ย โจวฟังแทบไม่ได้ใช้ความพยายามใดๆ เขาวิเคราะห์ว่าผู้หญิงคนนี้เต็มใจที่จะออกไป เป็นไปได้มากว่าจะเข้าไปพัวพันกับบาร์และไนต์คลับ เธอทำให้ตระกูลอวี้ขุ่นเคือง เกรงว่าจะไม่กล้าออกมาในตอนกลางวัน และด้วยเรื่องยาเสพติดอีก ในช่วงนี้บาร์ส่วนใหญ่ในเมืองจินหลิงจึงถูกปิดทำการ หลังจากหาบาร์ไปสองสามที่ก็เจอเกาซุ่ยแล้ว
อวี้หนานเฉิงพยักหน้า ท่าทางเคร่งขรึม
“หลังจากเจอแล้วก็ถามให้ชัดเจน จะจัดการยังไงคุณรู้ดี”
เป็นเวลานานแล้วที่ไม่ได้เห็นอวี้หนานเฉิงแสดงท่าทีเคร่งขรึมแบบนี้ ในทีแรก โจวฟังตกใจเป็นอย่างมาก แต่เมื่อสติกลับมา เขาก็รีบพยักหน้า
“ผมเข้าใจแล้วครับ”
หลังจากโจวฟังจากไป อวี้หนานเฉิงก็เปิดเอกสารในมือ ในใจเขารู้สึกสับสนวุ่นวายอย่างอธิบายไม่ถูก
เขาขอให้โจวฟังหยุดการตรวจสอบเรื่องนี้ไว้ก่อนแต่ก็ไม่สามารถบอกได้เต็มปากว่าเห็นแก่หน้าเซิ่งอันหราน สาเหตุส่วนหนึ่งเป็นเพราะว่าเขารู้สึกว่ากู้เทียนเอินไม่สามารถทำเรื่องฆาตกรรมเช่นนี้ออกมาได้
นักศึกษามหาวิทยาลัยการรักษาความปลอดภัยสาธารณะ มีการจัดการที่เข้มงวด ถ้าแจ้งความแล้ว สถานีตำรวจจะต้องแจ้งกับทางมหาวิทยาลัยช่วยตรวจสอบเขาแน่นอน ถ้าเป็นอย่างนั้นเขาจะต้องถูกสอบสวนเรื่องที่แอบเป็นนักสืบให้คนอื่นแน่นอน เกรงว่าถ้าเป็นแบบนี้เขาจะต้องถูกไล่ออกจากมหาวิทยาลัย
ส่วนเรื่องของเหล่าหลู๋นั้น ถามไปตรงๆก็คงไม่เป็นอะไรหรอก
หลังจากจัดการกับเรื่องในมือแล้ว อวี้หนานเฉิงก็เหลือบมองนาฬิกา เข็มนาฬิกาชี้ไปที่บ่ายสามโมงพอดี ก่อนจะไปรับเด็กๆที่โรงเรียนอนุบาลไปถามเรื่องราวจากกู้เทียนเอินดูก่อน เวลาน่าจะพอดีกัน
โรงพยาบาลทหารเขตสี่จินหลิง——
“คุณป้าคะ ส้มที่คุณป้าซื้อให้ฉันนี้อร่อยมากเลยค่ะ”
เยี่ยหลานนอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย ปากหวานส่งเสียงเรียกคุณป้าอย่าง
อวี้เฟิ่งหยานั่งปลอกแอปเปิลให้เธออยู่ข้างๆ เมื่อได้ยินคำพูดนี้เธอก็ยิ้มออกมา “ถ้าชอบอีกเดี๋ยวฉันจะไปซื้อมาให้อีก”
“ยังจะซื้ออีกเหรอ ?” โต๊ะทานอาหารในห้อง กู้เทียนเอินเงยหน้าขึ้นมาจากคอมพิวเตอร์ “แม่คุณไม่เห็นฟองอากาศใหญ่สองอันบนปากเธอเหรอ เป็นเพราะกินส้มเข้าไป ถ้ากินไปอีกผมเกรงว่าเธอจะถ่ายไม่ออก”
“คุณต่างหากที่ถ่ายไม่ออก” เยี่ยหลานจ้องมองกู้เทียนเอินด้วยสายตาเกลียดชัง “คุณก็แค่อิจฉาที่คุณป้าซื้อส้มให้ฉัน ฉันจะไม่ให้คุณกินแม้แต่ลูกเดียว”
“โอเค งั้นแม่ก็ซื้อให้เธอเถอะ ผมไม่ขวางแล้ว เมื่อถึงเวลานั้นอาจจะหนักจนต้องย้ายไปรักษาที่แผนกทวารหนัก คุณอาจจะติดเตียงก็ได้”
“เจ้าเด็กคนนี้”
อวี้เฟิ่งหยามองไปที่กู้เทียนเอินด้วยความแปลกใจ “พูดแบบนี้กับเสี่ยวเยี่ยได้ยังไง ? เธอเป็นเด็กผู้หญิงนะ ทำไมเธอถึงปากไม่ดีแบบนี้นะ”
“จริงด้วย” เยี่ยหลานเชิดจมูก และเหลือบมองกู้เทียนเอินอย่างดูถูก