บทที่ 338 แม่......แม่ไม่ต้องขอร้องเขา

อวี้หนานเฉิงได้ยินเพียงเสียงเลยหันหน้าไปเท่านั้น เริ่มแรกฟังไม่ค่อยได้อะไร และเขาก็ไม่คุ้นกับเสียงนี้ แต่ตอนหันหน้าไป นัยน์ตาสะท้อนร่างแปลกหน้าแต่คุ้นเคย

สีหน้าเขาค่อยๆ ขรึมลง

"คุณมาอยู่นี่ได้ไง?"

วินาทีที่เห็นอวี้หนานเฉิงนั้น ฝีเท้าที่วิ่งตามไปข้างหน้าของอวี้เฟิ่งหยาก็หยุดลงทันที รอยยิ้มที่มีก็ค้างไว้ มองอวี้หนานเฉิงอย่างเลื่อนลอย ในชั่วเวลาสั้นๆ พูดอะไรไม่ออก

กู้เทียนเอินหน้าเกร็ง มองอวี้หนานเฉิงอย่างไม่สบายใจ "คุณไม่ใช่มีเรื่องจะคุยกับผมเหรอ? ไปเถอะ"

อวี้หนานเฉิงกลับมองอะไรออกบ้างแล้ว ถามเสียงเย็นว่า

"เมื่อกี้เธอเรียกชื่อนาย ระหว่างพวกนายเกี่ยวข้องอะไรกัน?"

ปกปิดไม่ได้แล้ว

กู้เทียนเอินสูดหายใจลึกๆ ระหว่างคิ้วขมวดจนเป็นรอยบุ๋ม "ท่านเป็นแม่ผม"

หลังคำนี้ออกมา สถานการณ์กลับเงียบสงบลง

อวี้หนานเฉิงไม่พูดอะไรพักใหญ่

"อาเฉิง เธออย่าเข้าใจผิด……"อวี้เฟิ่งหยาอยากจะช่วยอธิบายอะไร แต่กลับทำเรื่องแย่ลง

"เหอะ" อวี้หนานเฉิงยิ้มเยอะ หยุดคำพูดของเธอ ตอนเงยหน้า นัยน์ตาฉายแววเย็นชา "ผมยังไม่ได้พูดอะไรเลย พวกคุณก็รู้สึกว่ามีการเข้าใจผิด? ลองว่ามา ผมเข้าใจผิดอะไร?"

อวี้เฟิ่งหยาพูดไม่ออกทันที

"คุณไม่พูด ผมช่วยคุณพูด"

อวี้หนานเฉิงสีหน้าเย็นชา นัยน์ตาเย็นชาและห่างเหิน ตอนหันกลับไปมองทางกู้เทียนเอิน เหมือนคนแปลกหน้าที่ถูกเขาเมินอย่างสมบูรณ์คนหนึ่ง

"20ปีก่อนตอนคุณออกจากตระกูลอวี้ เคยรับปากปู่ ชั่วชีวิตนี้จะไม่เหยียบเข้าจินหลิง หลายปีมานี้คุณใช้ชีวิตของตัวเอง พวกเราอยู่อย่างสงบ แต่ผมกลับคิดไม่ถึง คุณพยายามทุกวิถีทางเอาลูกชายตัวเองมาถึงจินหลิง ยังมีความสามารถส่งมาใกล้ตัวผม เวลายาวนานขนาดนี้ ผมกลับไม่สังเกตเห็นอะไรเลย ผมประเมินคุณต่ำไป"

"ไม่ใช่แบบนั้น"อวี้เฟิ่งหยาร้อนใจเล็กน้อย"เทียนเอินเพียงแค่มาเรียนที่จินหลิง เข้าใกล้เธอก็แค่เพราะเขาอยากรู้พี่ชายเขาเป็นคนยังไง เขาไม่ได้คิดร้ายใดๆ"

"พี่ชาย?" อวี้หนานเฉิงหน้ายิ่งเข้มขึ้น "ทำไมคุณยังมีหน้าพูดออกมาได้? เขากับผมเกี่ยวข้องอะไร? ลำดับวงศ์ตระกูลอวี้ของผมมีชื่อเขาไหม? ตั้งแต่20ปีก่อนที่คุณเดินออกจากตระกูลอวี้ คุณก็ไม่เกี่ยวข้องกับผมแล้ว ไม่ต้องพูดถึงลูกชู้ที่คุณมีกับคนอื่น"

อวี้หนานเฉิงไม่เคยโมโหแรงอย่างนี้กับใครมาก่อน แม้แต่"ลูกชู้"ก็ด่าออกมา

ไกลๆ เซิ่งอันหรานเพิ่งมาจากลานจอดรถ ในมือยังถือมื้อเย็นชุดหนึ่ง ตอนเดินมาได้ยินสองคำนั้น ก็สั่นไปทั้งตัว กล่องเก็บอุณหภูมิในมือเกือบหลุดมือ

ไม่รอให้เธอเดินเข้าไปใกล้ จู่ๆ กู้เทียนเอินก็ชกไปที่หน้าอวี้หนานเฉิง อวี้หนานเฉิงไม่ได้ระวัง ป้องกันก็ไม่ทัน ครึ่งตัวเอียงไปด้านข้าง ถอยหลังไปสองก้าว ตอนเงยหน้าปากทางขวาก็เขียวแล้ว มีเลือดซึมออกมา

อวี้เฟิ่งหยากรีดร้อง รีบประคองอวี้หนานเฉิง "หนานเฉิง เธอไม่เป็นไรนะ?"

"แม่ แม่อย่าไปยุ่งกับเขา อวี้หนานเฉิง คุณว่าใครเป็นลูกชู้?" กู้เทียนเอินถลึงตามองอวี้หนานเฉิงอย่างไม่พอใจ

"แม่ผมมีอะไรที่ทำผิดต่อคุณ คุณถึงใช้คำพูดแบบนี้มาทำร้ายใจท่าน?"

อวี้หนานเฉิงสะบัดมือที่อวี้เฟิ่งหยาประคองเขา สีหน้าเย็นชามาก "นายไม่ใช่ อะไรก็ตรวจสอบได้เหรอ? เธอไม่ได้ทำอะไรผิดต่อฉัน แต่เธอทำผิดต่อพ่อฉันน่ะเยอะเลย"

"คุณพูดเหลวไหล"

กู้เทียนเอินก้าวเท้าเข้าใกล้ "คุณจะรู้อะไร แม่ผมไม่ใช่คนแบบที่คุณพูด"

"เดิมฉันก็เคยคิดแบบนั้น" อวี้หนานเฉิงมองเขาด้วยสายตาเย็นชา "แต่ตอนนี้ไม่ได้คิดแบบนั้นแล้ว แต่หากมีความละอาย เธอก็ไม่เข้าเหยียบจินหลิงอีก นายอย่าบอกฉันเข้าใกล้ตัวอันหราน เข้าใกล้ตระกูลอวี้เป็นแค่ความบังเอิญ บนโลกนี้ไม่มีความบังเอิญแบบนี้"

"หนานเฉิง"เซิ่งอันหรานทนดูต่อไม่ได้ รีบวิ่งเหยาะๆ เข้ามา ดึงแขนของอวี้หนานเฉิง "เรื่องไม่ได้ซับซ้อนอย่างที่คุณคิด มีบางเรื่องเป็นเพียงความบังเอิญ คนเยอะขนาดนี้……"