บทที่ 358 คุณอยากรู้ว่าเป็นใครไหม ?

“บอกมา ทำไมคุณถึงมาเฝ้าอยู่ในบ้านเหล่าหลู่”

หลังจากที่กลับมาจากห้องโถง อวี้หนานเฉิงพลิกบัญชีเก่าออกมาอย่างตรงไปตรงมา โดยไม่มีที่ว่างให้กู้เทียนเอินเลย

ครึ่งเดือนก่อนเขาไปที่โรงพยาบาลเขตทหารเพราะว่าจะไปหาเขา ถ้าไม่ใช่เพราะไปหาเขา ก็คงไม่รู้ความสัมพันธ์ของเขาและอวี้เฟิ่งหย่า ถึงแม้ว่าความเข้าใจผิดในตอนนั้นตอนนี้จะได้รับการแก้ไขแล้ว แต่เรื่องของเหล่าหลู่ ก็ยังคงจะต้องติดตามอยู่

ท่าทางการดื่มชาของเซิ่งอันหรานชะงักลงเล็กราว เธอเหลือบมองไปที่กู้เทียนเอินอย่างไม่รู้ตัว โดยมีท่าทีที่ประหม่า

“คุณคงไม่ได้สงสัยว่าผมฆ่าเหล่าหลู่ใช่ไหม ?”

กู้เทียนเอินถามอวี้หนานเฉิงกลับ

ท่าทางของอวี้หนานเฉิงเรียบเฉย

“ยิ่งชัดเจนยิ่งกระจ่างขึ้นคือ ถ้าคุณใสสะอาดไม่ได้ทำ งั้นคุณก็พูดมาให้ชัดเจนว่าทำไมสองสามวันนี้คุณถึงกลับไปเมืองโบราณหวยเหอแต่ไม่ได้กลับไปอยู่ แต่กลับเกิดอะไรบางอย่างขึ้นในบ้านของเหล่าหลู่”

อากาศหยุดนิ่งไปชั่วขณะ

เพิ่งรู้จักกับน้องชายคนนี้อวี้หนานเฉิงไม่สามารถสุภาพกับเขาได้ เป็นเพราะว่าตัวตนของกู้เทียนเอิน ตรงกันข้าม เขายิ่งกังวลเกี่ยวกับเรื่องของเหล่าหลู่จะเกี่ยวข้องกับเขาหรือไม่

“โอเค ผมยอมรับ เกาหย่าเหวินให้ผมไปตรวจสอบเรื่องหนึ่ง”

เสียงของกู้เทียนเอินดังขึ้นในห้องนั่งเล่น ทำลายความนิ่งสงบและทำให้เซิ่งอันหรานหายใจไม่ออกไปชั่วขณะ

เขาจะพูดความจริงออกมาหรือ ? รวมไปถึงเรื่องราวของจิ่นซีและเรื่องอื่นๆในตอนนั้นด้วย

“เกาหย่าเหวิน ?” ท่าทางของอวี้หนานเฉิงเปลี่ยนไป ความโกรธและเกลียดชังปรากฏขึ้นมาในดวงตา “เธอให้คุณไปตรวจสอบอะไร ?”

“ชีวิตของจิ่นซี” กู้เทียนเอินพูดด้วยน้ำเสียงสงบ สีหน้าเรียบเฉย “เกาหย่าเหวินอยากรู้ว่าแม่ของจิ่นซีคือใครกันแน่ เลยให้ผมไปตรวจสอบ หลังจากพิจารณาสัญญาที่เหล่าหลู่ออกจากตระกูลอวี้ในตอนนั้น ผมก็เดาว่ามันน่าจะเกี่ยวข้องกับเรื่องที่คุณให้คนไปสืบเรื่องตัวแทนตั้งครรภ์คนนั้น ดังนั้นเลยไปที่เมืองโบราณหลานซี”

เซิ่งอันหรานบีบถ้วยชาแน่น สีหน้าของเธอค่อยๆซีดเซียว

แสงจากหางตาของอวี้หนานเฉิงเหลือบมองท่าทางแปลกๆของเซิ่งอันหราน คิ้วของเขาขมวดขึ้นมาเล็กน้อย

“แม่ที่รับผิดชอบการตั้งครรภ์ในปีนั้นนอกจากความผิดพลาดแล้ว อีกทั้งผมยังได้ค้นพบความจริงทั้งหมดแล้ว และยังบังเอิญเจอผู้หญิงที่ให้กำเนิดลูกของคุณด้วย พี่ คุณอยากรู้ไหมว่าเป็นใคร ?”

กู้เทียนเอินถามขึ้นมาทันที

ภายในห้องรับแขกเงียบลงด้วยความอึดอัด

อวี้หนานเฉิงหันศีรษะเหลือบมองเซิ่งอันหราน เมื่อเห็นความอับอายในสายตาของเธอ เขาเงียบไปสองสามวินาที ก่อนจะปฏิเสธ

“ไม่ต้อง พูดมาเลยดีกว่าว่าเหล่าหลู่ตายยังไง”

สีหน้าของเซิ่งอันหรานดูตกใจ เมื่อเห็นสีหน้าของอวี้หนานเฉิง เธอไม่สามารถบอกความรู้สึกในใจได้

เขากังวลเกี่ยวกับอารมณ์ของตัวเอง ดังนั้นเลยไม่อยากที่จะฟัง

กู้เทียนเอินเหลือบมองเซิ่งอันหราน การแสดงออกที่ดูซับซ้อนเกิดระหว่างคิ้วของเขา อันที่จริงความจริงอยู่ตรงหน้า จับพลัดจับผลู อาจกล่าวได้ว่าเป็นความผิดของสวรรค์ มีแต่เรื่องพวกนี้ที่ตัวเขาเองสามารถพูดออกมาได้และผลสรุปอีกอันหนึ่ง รอให้พวกเขาพูดเองจะดีกว่า

“เกาหย่าเหวินรู้ว่าคุณกำลังตรวจสอบเรื่องนี้อยู่ เกรงว่าคุณต้องการหาแม่แท้ๆของอวี้จิ่นซีเพราะอาการป่วยของเขา ดังนั้นจึงอยากจะปิดปากเหล่าหลู่ และให้ผมแก้ต่างให้เหล่าหลู่ ผมแสร้งทำเป็นตอบตกลง แต่คิดไม่ถึงว่าเกาหย่าเหวินจะไม่เชื่อผมจริงๆ หลังจากที่เธอเล็งเห็นผลระยะสั้นแล้ว เธอก็ส่งคนมาเผาบ้านให้ผมและเหล่าหลู่ถูกไฟคลอกตาย”