บทที่ 362 ถูกคุณให้ท้ายจนนิสัยเสียแล้ว

"ไอโยว พระเจ้าช่วย เธอคงไม่ร้องไห้ใช่ไหม?"

ถานซูจิ้งแค่มองก็เห็นอาการผิดปกติของเซิ่งอันหราน กระทุ้งไหล่เธอ

"เรื่องเล็กน้อยแบบนี้เธอซาบซึ้งใจถึงขนาดนี้ หากฉันทำชุดแต่งงานออกมาวางตรงหน้าเธอ เธอไม่คุกเข่าให้ฉันเหรอ"

"บ้านเธอสิ"เซิ่งอันหรานถลึงตาใส่เธอ"คนบ้าถึงยอมคุกเข่าให้เธอ"

ไม่ง่ายที่จะซาบซึ้งใจ โดนเธอทำเสียไปหมดแล้ว

ถานซูจิ้งลูบจมูก ใบหน้ายิ้มสดใส "อย่างไรก็ตามฉันขอแค่เรื่องเดียว ในกลุ่มเพื่อนเจ้าสาวฉันต้องเป็นหัวหน้า ถึงตอนนี้ฉันจะขวางประตูยังไง เธอห้ามโกรธ"

"ทั้งหมดมีเพื่อนเจ้าสาวสองคน เธอเป็นหัวหน้า น่าน่าเป็นรอง มีความหมายเหรอ?"

"ยังไงฉันก็คือหัวหน้า โซนชุดเพื่อนเจ้าสาวต้องแยก ของฉัน ฉันดีไซน์เอง ของเขาฉันไม่สน เธออยากซื้อที่ไหนก็ไปซื้อเถอะ"

ถานซูจิ้งทำหน้างอน "ไม่งั้นจะแสดงตำแหน่งฐานะของฉันที่เป็นครอบครัวฝ่ายหญิงอย่างชัดเจนได้ไง"

พูดถึงน่าน่า เซิ่งอันหรานได้กลิ่นเปรี้ยวในห้องนี้แปลกๆ และแอบหัวเราะเองอยู่ในใจ จงใจหยอกล้อว่า

"เธอไม่ชอบ น่าน่าขนาดนี้เลยเหรอ? เพราะรุ่นพี่ฉิน?"

"ถุย"ถานซูจิ้งมองบนแทบจะมองไปถึงนอกทางช้างเผือกแล้ว "ฉินปัวไม่ใช่แค่รับเขาเป็นลูกศิษย์เหรอ? เกี่ยวอะไรกับฉัน?"

"งั้นเธอแคร์ที่น่าน่าสนิทกับฉัน? สนิทเหมือนพี่น้อง?"

"ถุย ถุย!"

"งั้นเธอแคร์จิ่งซี กับซิงซิงน้อยต่างก็ชอบน่าน่า?"

"ถุย ถุย ถุย"

ถานซูจิ้งโกรธแล้ว ถลึงตาใส่เซิ่งอันหราน "เธอจะจบได้ยัง? ฉันจะออกโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้"

เซิ่งอันหรานหัวเราะออกมา

"ยังบอกไม่แคร์ ดังนั้นตอนนั้นเธอรู้สึกว่าตัวเองนอนอยู่โรงพยาบาลพอหายแล้วกลับไปทุกอย่างจะเปลี่ยนไป ดังนั้นจู่ๆ ถึงให้ความร่วมมือการรักษาของหมอสินะ"

ถานซูจิ้งปากแข็ง "ไม่ใช่เสียหน่อย"

เห็นเธอทำท่าอยากจะปกปิดชัดเจน แม้ว่าตอนแรกจะรับปากนอนโรงพยาบาลให้ความร่วมมือการรักษา แต่ตอนถึงเวลารักษา ไม่ยอมพูดถึงเรื่องในอดีตทั้งหมด ไม่ได้สารภาพกับคุณหมอ ทำแบบนี้เต็มๆ สองเดือน เกาจ้านหมดหนทางแล้ว ถึงโทรขอความช่วยเหลือจากเซิ่งอันหราน

หลังจากนั้นถานซูจิ้งโทรหาเซิ่งอันหราน เธอก็ไม่สนใจเขา เอาแต่พูดถึงน่าน่าที่อยู่ใกล้ตัวบ่อยๆ น่าน่าดีมากไม่ขาดปาก บนพื้นฐานแทนที่ตำแหน่งถานซูจิ้งไปแล้ว ถึงทำให้เขารู้สึกวิกฤติ

เทียบกับความเจ็บเหล่านั้นที่กดอยู่ในใจ ถานซูจิ้งใส่ใจเพื่อนและคนรักในตอนนี้มากกว่า ดังนั้นเลยพูดเรื่องที่แสนเจ็บปวดเรื่องหนึ่งออกมา เขาก็ยินดีจะยอมรับ

เมื่อความเจ็บสามารถพูดออกมาได้ง่าย รักษาขึ้นมานั้นเป็นเรื่องของวิธีการ ไม่ใช่อุปสรรคอีกแล้ว

ตอนเที่ยงเกาจ้านกลับมาจากข้างนอก ทั้งสามคนกินอาหารเพื่อสุขภาพที่เหมือนไม่มีรสชาติใดๆ ของโรงพยาบาลฟื้นฟูสุขภาพในห้องผู้ป่วยโรงพยาบาลฟื้นฟูสุขภาพ

พยาบาลออกไป เซิ่งอันหรานควักเอาเหล่ากานมาในลิ้นชักเป็นคนแรก

"ฉันเข้าใจแล้ว ทำไมในสายเธอเอาแต่พูดเรื่องเหล่ากานมากับฉัน โรงพยาบาลฟื้นฟูสุขภาพให้กินอาหารอะไร?"

"เธอเอามาให้ฉัน" ถานซูจิ้งร้อนใจจนตาแทบจะประกายแสงสีเขียวแล้ว "เธอเหลือให้ฉันหน่อย ฉันยังต้องอยู่ที่นี่กว่าครึ่งเดือนนะ"

"ฉันให้เธอ เธอกินได้เหรอ?" เซิ่งอันหรานสงสัยนิดๆ

"ไม่ได้"สิ้นเสียง ขวดในมือเซิ่งอันหรานก็ถูกเกาจ้านเก็บไป เขาพูดอย่างเป็นระเบียบว่า

"อาหารในโรงพยาบาลฟื้นฟูสุขภาพ สั่งทำเป็นพิเศษมีผลต่อการควบคุมอาการป่วยของเธอโดยเฉพาะ ก่อนคุณออก

โรงพยาบาล คุณหมอห้ามคุณกินขนม"