บทที่363 ยังเล่นพิเรนทร์อย่างนี้

เซิ่งอันหรานนิ่งไป ไม่เข้าใจดังนั้นเลยมองเกาจ้าน

รถมาพอดี เธอยังไม่ทันได้ถามคำพูดนี้หมายความว่าอะไรกันแน่ เกาจ้านช่วยเธอเปิดประตูรถ

"ขึ้นรถเถอะ ขออวยพรให้คุณราบรื่น"

เธอหัวเราะครู่หนึ่ง "อืม"

ไม่นานแท็กซี่ก็หายไปในมุมถนน รอยยิ้มในตาเกาจ้านก็ค่อยๆ หายไป ที่เหลือฉายแววหนาวเย็นบางอย่างออกมาเล็กน้อย

อวี้หนานเฉิงเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของเขา แน่นอนว่าเขาหวังให้เพื่อนตัวเองสามารถหาความสุขยิ่งใหญ่ในชีวิตนี้เจอ แต่เขากลับไม่คิดมากไม่ได้

กู้เจ๋ออาสาจัดการเรื่องการรักษาถานซูจิ้งขนาดนี้ เริ่มแรกเขาไม่ได้สงสัย จนกระทั่งถึงก่อนคริสต์มาส เขาบังเอิญได้ยิน

หมอผู้ช่วยกับพยาบาลของถานซูจิ้งคุยกัน

"ลดปริมาณยาลงชั่วคราว คุณสั่งมาพยายามยืดเวลาการรักษาของคุณถาน ให้เธออยู่โรงพยาบาลไปอีกระยะหนึ่ง"

"นี่มันเพื่ออะไร?"

"ไม่ต้องถามมาก ในเมื่อไม่มีผลเสียกับผู้ป่วย พวกเราก็ทำตามนั้นก็พอ"

“……”

คำพูดไม่กี่คำตกอยู่ในหูเกาจ้าน เขาไตร่ตรองมานานแล้ว สำหรับกู้เจ๋อที่จงใจยืดเวลาการรักษา เหตุผลที่ดึงถานซูจิ้ง ไม่ยอมให้เธอออกโรงพยาบาล เขาคิดออกเพียงแค่เหตุผลเดียว

เพื่อเซิ่งอันหราน

เริ่มต้นเซิ่งอันหรานกลับจินหลิงอย่างไม่ลังเล และปัจจุบันก็มีชีวิตใหม่ของตัวเองในจินหลิงแล้ว เหมือนตัดขาดเรื่องที่ประเทศอเมริกาพวกนั้นไปแล้ว ดังนั้นกู้เจ๋อก็ใช้เรื่องอาการป่วยของถานซูจิ้งมาเชื่อมความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขา

ขอแค่ถานซูจิ้งอยู่อเมริกาวันหนึ่ง เซิ่งอันหรานต้องถามสถานการณ์ถานซูจิ้งกับเขาตลอดเวลา

ลักไก่จริงๆ เกาจ้านกังวลแทนอวี้หนานเฉิงมาหลายวัน ถึงขนาดเร่งให้ถานซูจิ้งให้ความร่วมมือในการรักษา ถึงเกณฑ์ก่อนวันตรวจร่างกาย รีบออกโรงพยาบาล หลีกเลี่ยงการเป็นภาระให้อวี้หนานเฉิง

แต่คิดเป็นพันเป็นหมื่น เขาก็คิดไม่ถึงกู้เจ๋อยังมีไพ่ตายใบสุดท้าย

การแต่งงานเขากับเซิ่งอันหรานยังเป็นเป็นผล และการหย่าในประเทศอเมริกา ทำเรื่องค่อนข้างยุ่งยาก จำเป็นต้องผ่านลำดับขึ้นตอนพิจารณาคดี เริ่มตั้งแต่วันที่คู่กรณียื่นขอหย่าร้าง คิดคำนวณเร็วสุด6เดือนถึงได้รับการอนุมัติให้หย่าร้าง ระหว่างนี้หากมีปัญหาอะไรในการแต่งงานที่ยังไม่แก้ปัญหาละก็ เวลานั้นก็จะขยาย คดีความหย่าร้างที่นี่หลายปีนี้มีคนยื่นขึ้นไปมาก

ใครจะรู้ กู้เจ๋อจะเป็นสุภาพบุรุษใจกว้างเหมือนที่เห็นหรือเปล่า?

ฉากกลางคืนคืบคลาน เซิ่งอันหรานเรียกรถไปถึงร้านอาหารฝรั่งเศสที่นัดไว้กับกู้เจ๋อ การตกแต่งแนวฝรั่งเศส เมื่อเข้าประตูก็จะเจอบรรยากาศหรูหรา

กู้เจ๋อโบกมือเรียกเธอตรงตำแหน่งใกล้หน้าต่าง หลังจากเดินไปถึง ดึงเก้าอี้ให้เธออย่างสุภาพบุรุษ

เซิ่งอันหรานยื่นเสื้อนอกให้บริกร พูดเสียงเบา

"ทำไมเลือกที่นี่ ตอนเพิ่งเข้ามายังนึกว่าพนักงานจะขวางฉันไม่ให้เข้ามาแล้ว ฉันแต่งตัวง่ายๆ ไม่ได้ทำคุณขายหน้านะ?"

กู้เจ๋อหัวเราะเบาๆ "ทำไม ภาพเข้าร้านนี้ครั้งแรกยังอยู่เหรอ"

หลายปีก่อนกู้เจ๋อก็นัดเธอมาทานข้าวด้วยกันที่ร้านนี้ ตอนนั้นเซิ่งอันหรานไม่รู้ว่าเข้าร้านนี้มีกฎต้องสวมชุดทางการ เพิ่งเลิกงานสวมเสื้อยืดกางเกงยีนก็มาแล้ว ผลคือถูกพนักงานขวางไว้หน้าประตู สถานการณ์ค่อนข้างน่าอาย

พูดถึงเรื่องขายหน้าในอดีต เซิ่งอันหรานยิ้มเจี๋ยมเจี้ยม "ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอดีตแล้ว คุณดูร้านเขาก็ปรับขึ้นตามเวลาแล้วเหรอ

วันนี้ฉันก็ไม่ได้สวมชุดทางการ ก็ยังให้ฉันเข้ามาเลย"

กู้เจ๋อก้มหน้ามองรายการเหล้า ถามออกไป "แน่นอน เพื่อนเจ้าของร้าน ใครกล้าขวาง?"

"หา?"เซิ่งอันหรานอึ้งไปหลายวินาที ถึงได้เข้าใจ ถามด้วยความตะลึง "คุณซื้อร้านอาหารนี้แล้วเหรอ?"

กู้เจ๋อปิดปากเงียบ

"เหอะๆ" เซิ่งอันหรานทำหน้าเศร้า "ร้านอาหารต้นตำรับเก่าแก่ร้อยปี ก็จะเจอหายนะจากคุณ ทำไมกัน "