บทที่364 กลัวว่าคุณจะถูกลักพาตัวไปน่ะสิ

เมื่อได้ยินคำพูดนั้น กู้เจ๋อก็เงยหน้าขึ้นไตร่ตรองสักครู่แล้วถามว่า “ถ้าฉันพยายามรั้งเธอ เธอจะเอาเก็บไปพิจารณาไหม?”

การแสดงออกของเซิ่งอันหรานเปลี่ยนไปทันที

"คนมันจะไป อะไรก็ห้ามไม่อยู่หรอก"

กู้เจ๋อหรี่ตาลงและบอกว่า “ในเมื่อรู้อยู่แล้ว แล้วผมจะรั้งไว้ทำไม”

เซิ่งอันหรานพูดไม่ออก ไม่รู้ว่าจะพูดแทนลิเลียนอย่างไรต่อไป

นิสัยของกู้เจ๋อเป็นแบบนี้ พูดและทำสิ่งต่าง ๆ อย่างเรียบง่ายและไม่เคยผัดวันประกันพรุ่ง

“คุณพูดแบบนี้เหมือนกำลังกดดันฉัน ทำเหมือนนอกใจการแต่งงานอย่างนั้นแหละ” เซิ่งอันหรานมองมาที่เขาและถามว่า “คุณคงไม่กัดฉันในศาลแล้วบอกว่าฉันนอกใจหรอกนะ !”

แล้วมันไม่ใช่หรือไง?” กู้เจ๋อมองเธออย่างเคร่งขรึมจนทำให้อีกฝ่ายพูดไม่ออก

“เดี๋ยวก่อน…” เซิ่งอันหรานอ้าปากค้าง “คุณนี่มันใช้ได้เลยจริงๆ...”

“คุณผู้หญิง อาหารที่คุณสั่งมาเสิร์ฟแล้วค่ะ”

พนักงานเสิร์ฟนำชมซุปหมาล่ามาวางไว้บนโต๊ะ เซิ่งอันหรานมองไปที่ชามกระเบื้องสีขาวที่อยู่ข้างหน้า ซึ่งใหญ่กว่าใบหน้าของเธอและเหลือบไปที่กู้เจ๋อ ก่อนที่ทั้งคู่จะหัวเราะออกมาเสียงดัง

“หลังจากยื่นคำร้องหย่าที่ศาลเสร็จแล้ว จะมีช่วงการพิจารณาคดีอีก 6 เดือน หากไม่มีปัญหาในระหว่างนั้นค่อยขึ้นศาลเพื่อพิจารณาคดีอีกรอบหนึ่ง”

"อืม"

"..."

เมื่อเซิ่งอันหรานและกู้เจ๋อกำลังคุยกันเรื่องการหย่าร้างด้วยความเป็นมิตรในร้านอาหาร เกาจ้านในโรงพยาบาลฟื้นฟูสุขภาพดูเหมือนจะกังวลเกี่ยวกับความรู้สึกของพี่ชายของเขาอย่างยิ่ง

ถานซูจิ้งถามคำถามสองสามข้อ โดยเป็นความในใจของเขาทั้งหมด

“ที่นายเหม่อลอยในช่วงสองสามวันนี้เป็นเพราะเรื่องนี้สินะ? นายคิดว่ากู้เจ๋อใช้ข้ออ้างที่ฉํนป่วยหรือเรื่องหย่าร้าง และไม่มีทางยอมปล่อยอันหรานไปง่ายๆใช่ไหม?”

“ใช่ นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมเขาถึงขอให้หมอในโรงพยาบาลขยายเวลาการรักษาของคุณ”

ถานซูจิ้งเงียบไปครู่หนึ่ง จ้องไปที่เกาจ้านโดยไม่กะพริบตา

“ทำไมถึงมองผมแบบนั้นล่ะ?”

“นายมันสมองทึบจริงๆ” ถานซูจิ้งปาหมอนในมือใส่หน้าเขาทันที

เกาจ้านไม่ได้ป้องกันตัวเอง และกระแทกแรงมหาศาลจากหมอนทำให้เขาหงายหลังและหล่นลงจากเตียง

ถานซูจิ้งคว้าคอเสื้อของเขาและตรงไปยังห้องพักหมอเจ้าของไข้และถามโดยตรงว่าเขาพูดอะไรกับพยาบาลในวันนั้น ทำให้หมอคนนั้นตกตะลึง

"เวลาในการรักษาที่นานขึ้นเป็นหนึ่งในสองทางเลือกในการรักษาที่แพทย์เป็นคนเสนอให้กับคุณกู้มีผลข้างเคียงมาก คุณกู้เลือกการรักษาระยะยาวเนื่องจากความแตกต่างผลข้างเคียงทั้งสองวิธี ดังนั้นเพื่อเป็นการประหยัดกำลังคนและทรัพยากรทางการเงิน ผู้ป่วยส่วนใหญ่จึงเลือกการรักษาที่ได้ผลเร็ว"

เกาจ้านตกตะลึงเมื่อได้ยิน

ถานซูจิ้งตบหน้าผากของตัวเองด้วยความรำคาญ

“ดูหมิ่นคนดีแท้ๆเลย น่าขายหน้าจริงๆ กลับห้อง”

เกาจ้านเดินตามเธอกลับไปที่วอร์ดอย่างแผ่วเบา ผ่านไปครึ่งทาง เขาก็ตบหัวตัวเองเบาๆ “นี่ผมก่อเรื่องแล้วเหรอเนี่ย”

"นายทำอะไร?"

“ผมบอกพี่เฉิงเรื่องนี้แล้ว...” เกาจ้านพูดด้วยใบหน้าขมขื่น “เขาอาจจะมาในอีกสองวัน”

หลังจากได้ยิน ใบหน้าของถานซูจิ้งเปลี่ยนไปเล็กน้อย และเธอก็จ้องไปที่เกาจ้านด้วยความไม่พอใจ

"นายมีอะไรดีบ้างเนี่ย เรื่องแย่ๆมีมากมายกว่าเรื่องดีซะอีก..."

“ผมควรทำยังไงต่อไปดี” เกาจ้านตื่นตระหนก “บัญชีแค้นครั้งก่อนพี่เฉิงยังไม่ทันได้ชำระเลย ครั้งนี้ผมแย่แน่ๆ…”

“ฉันช่วยนายไม่ได้หรอก รอความตายซะเถอะ”

ถานซูจิ้งมองเขาด้วยความโกรธ และปิดประตูห้องกระแทกจมูกของเกาจ้านอย่างแรง

ในช่วงบ่ายของวันรุ่งขึ้น เซิ่งอันหรานและกู้เจ๋อไปที่สำนักงานทนายความการหย่าร้างในนิวยอร์กเพื่อยื่นคำร้องหย่า เอกสารพื้นฐานครบถ้วนแล้ว หากไม่มีอะไรเกิดขึ้น พิธีการจะแล้วเสร็จภายในครึ่งปี