บทที่ 4 สมัครงาน

"ลุงไม่ชอบกิน แต่บ้านลุงมีพี่ชายตัวเล็กชอบกินมาก"อวี้หนานเฉิงพูด หยิบช็อกโกแลตหนึ่งกล่องจากถุงช็อปปิ้ง ก็คือยี่ห้อนี้

"ลุงซื้อให้พี่ชายตัวเล็กหลายกล่อง ให้หนูได้หนึ่งกล่อง"

ว้าว!

เซิ่งเสี่ยวซิงเห็นช็อกโกแลตหนึ่งกล่องเต็มๆ ดวงตาทั้งสองเป็นประกาย และสับสนมากๆ "แต่ว่า หม่าม้าบอกว่าไม่ควรรับของคนอื่นง่ายๆ"

"แต่ว่า..."ลูกตาดำของซิงซิงน้อยหมุนไปหมุนมา เขย่งเท้าเข้าไปใกล้อวี้หนานเฉิง หอมไปบนแก้มเขาแรงๆ หนึ่งที แล้วหยิบช็อกโกแลตกล่องนั้น "แบบนี้ก็ได้แล้ว!"

อวี้หนานเฉิงอึ้งไป ริมฝีปากบางกลับยกขึ้น

ผู้ช่วยปาดเหงื่อ ดูเวลาครู่หนึ่ง พูดเตือนอวี้หนานเฉิง "ประธานอวี้…ต้องไปแล้ว"

"อืม งั้นลาก่อนเจ้าตัวเล็ก "อวี้หนานเฉิงลุกขึ้น เดินออกไปพร้อมผู้ช่วย

"บ๊ายบายคุณลุง"เซิ่งเสี่ยวซิงมือน้อยโบกมือให้กลับแผ่นหลังที่เย็นชานั้น

ว้าว คุณลุงคนนี้หน้าตาหล่อแล้วยังใจดีอีก!

"เซิ่งเสี่ยวซิง!"

ได้ยินเสียงหญิงสาวเรียกอย่างโมโห เซิ่งเสี่ยวซิงทำหน้าย่น คิดในใจจบเห่แน่ๆ

วินาทีต่อมา หญิงสาวก็เดินเข้ามา ยกข้อมือบางเล็กขึ้น แล้วตีไปที่ก้นน้อยของเธอแรงๆ บนหน้ายังมีความโกรธอยู่"ไม่ใช่บอกให้หนูรออยู่ที่เดิมเหรอ ทำไมยังวิ่งเล่นไปทั่ว?"

"โอ๊ย หม่าม้าอย่าตี เจ็บ!" ที่จริงไม่เจ็บ เซิ่งเสี่ยวซิงแค่แกล้งทำ กุมก้นน้อยพูดอย่างเสียใจ "ช็อกโกแลตตก

หนูไปเก็บช็อกโกแลต"

เห็นเด็กน้อยกอดช็อกโกแลตกล่องหนึ่งในอก เซิ่งอันหรานหยิบมา "หนูได้มาจากไหน?"

เซิ่งเสี่ยวซิงจิ้มนิ้วก้อย "คุณลุงหน้าตาหล่อคนหนึ่ง เห็นหนูน่ารัก ให้หนูมา!"