บทที่ 5 เป็นตัวท็อปของไนต์คลับแน่นอน!

รอบๆ มีเสียงคนร้องอย่างตกใจ "คุณเป็นใครกัน ทำไมขึ้นลิฟต์ผู้บริหาร"

"ขอโทษค่ะ ฉันมาสัมภาษณ์ กำลังรีบ"เซิ่งอันหรานพูดไปพลางคิดจะลุกขึ้น คิดไม่ถึงว่ารีบทำเกินไป ผมลอนยาวพันที่กระดุมอีกฝ่าย

หนังศีรษะเธอถูกดึงจนเจ็บ พุ่งกลับไปอีกครั้ง

สองมือจับที่หน้าอกของชายหนุ่มไว้พอดี

เซิ่งอันหรานเหมือนโดนไฟฟ้าช็อต "ขอโทษ!!! ฉันไม่ได้ตั้งใจจับคุณ!"

จู่ๆ ในลิฟต์ก็นิ่งเงียบไปสองวินาที

"…พุ!"

วินาทีต่อมา คนในลิฟต์หลายคนไม่รู้จะขำหรือร้องไห้ดี

แต่สำหรับ‘คนใหญ่คนโต’ที่อยู่ในเหตุการณ์ ใบหน้าเย็นชานั้นทำให้พวกเขากั้นหัวเราะไว้ รีบปิดปากไว้

เห็นชัดว่าอวี้หนานเฉิงตัวแข็งทื่อไปครู่หนึ่ง ขมวดคิ้วแน่นอย่างไม่รู้ตัว เขายังไม่เคยเจอเรื่องไร้สาระแบบนี้

"ขอโทษ ขอโทษจริงๆ ค่ะ...ช่วย...ช่วยหน่อยได้ไหมคะ?"เซิ่งอันหรานรีบอยากแกะผมออกมา เพิ่งขยับผมก็พันแน่นขึ้น

ฝ่ามือเธอเหงื่อออกหมดแล้ว

ผู้หญิงคนนี้ทำให้อวี้หนานเฉิงรู้สึกคุ้นเคยมากๆ แต่เห็นชัดว่าไม่เคยเจอกันมาก่อน และมือเล็กอ่อนนุ่มไร้กระดูกของเธอก็จับตัวเขามั่วไปหมด เหมือนเล่นกับไฟ

และเขาคนนี้เป็นโรคกลัวเชื้อโรคขั้นสุด กลับไม่มีอาการต่อต้านรุนแรง

เขานิ่งเงียบไปหนึ่งวินาที ตามคำขอเธอ ก้มหน้า นิ้วมือที่เห็นข้อต่ออย่างชัดเจนยกเส้นผมอ้อมซ้ายและขวา

"อย่าขยับ ผ่อนคลาย" เสียงเย็นชาห่างเหิน

คุ้น...เสียงนี้จัง!

เซิ่งอันหรานอึ้งไป

จู่ๆ เธอนึกถึงคืนนั้นที่โรงแรมเมื่อ 5 ปีก่อน ภายใต้แสงไฟสีเทา เธอลืมตาอย่างเบลอๆ แม้ว่าเธอไม่เห็นหน้าตาของชายหนุ่ม กลับชำเลืองเห็นริมฝีปากบางสีกุหลาบของเขา

เขาบอกให้ผ่อนคลาย แต่หลังจากนั้นกลับเพิ่มพุ่งตรงมาอย่างบ้าบิ่น

ฉากที่จำกัดแบบนั้นค่อยๆ ไหลเข้ามาในหัว ครู่เดียวเซิ่งอันหรานหน้าแดงก่ำ

พระเจ้าช่วย เธอแตกเนื้อสาวเหรอ? ทำไมถึงคิดถึงเรื่องนี้?!

"ขอบคุณค่ะ"

ไม่มีการตอบโต้ เธออดสงสัยไม่ได้ แอบมองไป

ชายหนุ่มสวมสูททำมือที่แพง ท่อนขายาวทั้งสองที่สะดุดตา ถือตัวและเย็นชา ริมฝีปากบางสวยงามที่แนบสนิทกลับโอหังและถือดี

"คุณผู้หญิง"ผู้ช่วยได้สติขึ้นอย่างรวดเร็ว คิดไปถึงที่เซิ่งอันหรานล้มไปบนตัวของประธานอวี้เมื่อกี้ พูดเสียงเย็น "พูดว่ารีบ กลัวว่าจะอยากตีสนิทมั้ง?"