บทที่ 440 เขาเป็นแค่เด็ก

ในวันตรวจสุขภาพของชาวต่างชาติ มีรถเมล์แถวหนึ่งจอดอยู่ที่ทางเข้าโรงพยาบาลจินหลิง เซิ่งอันหรานและผู้ฝึกงานหลายคนมารวมตัวกันที่ทางเข้าโรงพยาบาล กับนักศึกษาปริญญาโทแผนกศัลยกรรมหัวใจที่ฟ่านหลิงซวงพามาตรวจทีมเดียวกันกับเธอ เมื่อเห็นเธอพวกเขาก็วิ่งมาทักทาย

“พี่อันหราน ฉันอยู่ทีมเดียวกับคุณ”

เซิงอันหรันยิ้มอย่างอ่อนโยนแบบคนมีอายุกว่ายิ้ม “ออกไปตรวจร่างกายค่อนข้างเหนื่อย มีอะไรให้น่ายินดีกัน ?”

“เหนื่อยแค่ไหนก็คงจะไม่เหนื่อยเท่าตามอาจารย์ฟ่านแผนกศัลยกรรมหรอก”

หวางหลู่เลียนแบบวิธีสอนนักเรียนตามปกติของฟ่านหลิงซวงด้วยสีหน้าเคร่งขรึม และลดเสียงลง “พวกคุณ พวกหมอที่เย็บหมูที่สถานีสัตวแพทย์ยังทำได้ดีไม่ได้ และยังอยากให้คุณไปผ่าตัด และตอนนี้ ความสัมพันธ์ระหว่างหมอกับคนไข้ก็คงจะกำลังรอที่จะระเบิด......”

มันก็เหมือนกับการเรียนรู้ ！

เซิ่งอันหรานกลั้นหัวเราะ เธออายุมากกว่าเด็กฝึกงานพวกนี้สองสามปี จึงไม่ควรที่จะเล่นตาม จึงพูดเตือนไปว่า “ยังจะพูดเสียงดังอีก ไม่กลัวฉันจะเอาไปบอกอาจารย์ฟ่านของพวกคุณเหรอ ?”

“อิอิ ไม่กลัว” สีหน้าหวางหลู่ดูลึกลับ เขาพูดด้วยเสียงต่ำว่า “พวกเรารู้ว่าพี่อันหรานหลบหน้าอาจารย์ฟ่านมาสองวันแล้ว ในตอนที่ออกมาจากแผนก ฉันยังเห็นอาจารย์ฟ่านตามหาคุณไปทั่วเลย เดาว่าน่าจะเวียนหัวเพราะเรื่องนัดบอดเมื่อสองวันที่ผ่านมา และเมื่อคืนก็ไม่เห็นรายงานด้วย”

“อะไรนะ ?” เซิ่งอันหรานมองไปรอบๆอย่างกังวล “คุณไม่ได้บอกเธอเหรอ”

“แน่นอนว่าไม่ได้บอก” หวางหลู่หัวเราะคิกคัก “ฉันบอกอาจารย์ฟ่านว่าช่วงนี้แผนกห้องแล็บยุ่งมาก และอาจารย์บางคนอาจจะเรียกคุณเพื่อไปช่วยในห้องวิจัย”

เซิ่งอันหรานส่งสายตาให้เธออย่างชื่นชม

“คุณจะเป็นคนแรกในกลุ่มเด็กฝึกงานเหล่านี้อย่างแน่นอนที่จะได้ทำการผ่าตัด”

“เมื่อเทียบกับสิ่งนี้ ตอนนี้ฉันยิ่งสงสัยว่ามีเรื่องอะไรทำให้อาจารย์ฟ่านต้องมาตามจับคุณที่โรงพยาบาลทุกวัน ?”

“เอ่อ อันนี้.....ถ้าไม่พูด อาจารย์ฟ่านของพวกคุณก็แค่ตามจับฉันไปทั่วโรงพยาบาล ถ้าจะพูดก็คือ ในตอนที่ตามจับฉันยังต้องเอามีดผ่าตัดมาด้วยสองอัน”

หวางหลู่จ้องมอง “ฉันยิ่งแปลกใจ”

เซิ่งอันหรานมีชื่อเสียงในด้านน้ำเสียงที่เข้มงวดของเธอในหมู่เด็กฝึกงานในโรงพยาบาล มิฉะนั้นฟ่านหลิงซวงจะไม่มีทางมาตามเธอ ดังนั้นแม้ว่าหวางหลู่จะพบเจอความลำบากตลอดทาง แต่เธอก็ไม่ได้พูดอะไรสักคำ

หลังจากที่รถหยุด ผู้ดูแลทีมก็ทักทายทุกคนให้ลงจากรถและถือเครื่องมือและยารักษา เซิ่งอันหรานขยับออกไปและผลักหวางหลู่ น้องสาวคนเล็กคนนี้ที่ยังคงถามคำถามออกไป

แต่ทันทีที่ลงรถเธอก็ยิ่งรู้สึกทึ่ง

ตัวอักษรสีทองสี่ตัวอยู่ด้านบนของอาคาร ‘เซิ่งถังกรุป’ และด้านหน้าก็คือประตูทางเข้าใหญ่เซิ่งกรุป ไม่ต้องคิดอะไรเยอะก็รู้ว่านี่มันหมายความว่าอะไร

มีสถานประกอบการมากมายในจินหลิง โรงพยาบาลมากมาย ชาวต่างชาติจำนวนมากจากโรงพยาบาล และมีความเป็นไปได้มากมายสำหรับความร่วมมือซึ่งกันและกันระหว่างทั้งสอง แต่โอกาสเพียงเล็กน้อยนั้นก็ยังมาตกอยู่กับเธอ

นี่มันบ้าจริงๆเลย ！

เธอมาถึงที่ประตูแล้ว จำเป็นต้องเข้าไปแล้ว เธอจึงจำใจกัดฟันเดินเข้าไปกับพวกเขา เมื่อคิดถึงเรื่องตรวจร่างกายสำหรับพนักงานที่เพิ่งได้รับคัดเลือก โอกาสที่จะพบกับอวี้หนานเฉิงนั้นก็มีน้อยมาก ดังนั้นฉันจึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก

เซิ่งกรุปจัดสถานที่ตรวจร่างกายไว้ที่ห้องออกกำลังกายชั้นห้า ใช้พื้นที่หลายส่วน ผู้ตรวจสุขภาพเข้าแถวกับรายการตรวจสอบทางการแพทย์ และแยกพวกเขาเพื่อทำการตรวจสุขภาพต่างๆ

เซิ่งอันหรานถูกส่งมาจากห้องวิจัย ดังนั้นเธอจึงอยู่ในห้องตรวจเลือด

การเปลี่ยนพนักงานระดับล่างขององค์กรใหญ่อย่างเซิ่งถังกรุปนั้นรวดเร็วมาก ดังนั้นในฤดูกาลรับสมัครในเดือนพฤษภาคมและมิถุนายนของทุกปี พนักงานใหม่จำนวนมากจึงเข้าสู่เซิ่งถังกรุป

ในห้องตรวจเลือด ผู้ดูแลเซิ่งถังกรุปยืนอยู่ ดูเหมือนว่าพวกเขาถูกส่งมาจัดการการตรวจร่างกายของพนักงานใหม่ ทั้งสองกำลังคุยกัน และเซิ่งอันหรานฟังคำสองสามคำขณะเตรียมยาสำหรับเจาะเลือด

“นักศึกษาวิทยาลัยทุกวันนี้ต่างจากพวกเราในตอนนั้นมาก พวกเราจบการศึกษาในตอนนั้นราวกับคนที่หัวดื้อ เราจะรู้ได้อย่างไรว่าบริษัทที่เรากำลังเข้ามาเป็นอย่างไร แค่หางานได้ก็ดีมากแล้ว”

“ไม่หรอกมั้ง ? กลุ่มที่เข้ามาในปีนี้ ในสายตาฉัน เก้าในสิบคนคนเป็นคนในแนะนำเข้ามา แค่บอร์ดบริหารของอวี๋ต่งทางนั้น ก็จัดให้เข้าไปในห้องเลขานุการสี่คนแล้ว คุณรู้ไหมว่าฉันมองออกได้ยังไง ?”