ตอนที่ 447
บทที่ 448 ไม่ต้องรีบก็เป็นแม่แท้ๆ
October 22, 2026
ภายนอกกลุ่มคนที่พากันชม ร่างสูงและร่างเตี้ยยืนตัวตรง
ท่ามกลางการเสียงวิพากษ์วิจารณ์ เสียงใสๆของเด็กหนุ่มทะลุเข้ามา ไม่ปิดบังความโกรธ
“ลูกสาวคุณกับประธานอวี้มีความสัมพันธ์อะไร คุณมีคุณสมบัติอะไรที่มาโต้เถียงส่วนตัวของประธานอวี้?”
ทุกคนชะงักทันที สถานการณ์ก็เงียบสงบลง
เซิ่งอันหรานได้ยินเสียงนี้ก็ชะงักไป หันหน้ากลับไปมองด้วยความมึนงง มองไปทางคน
ทุกคนเปิดทางให้โดยอัตโนมัติ เด็กหนุ่มก้าวเดินอย่างมั่นคง เดินมาถึงหน้าประตูห้องพักผ่อน ดวงตานั้นเหมือนกับของอวี้หนานเฉิง มองคุณนายอวี๋อย่างเย็นชา
“คุณชายน้อยมาแล้ว”
คุณนายอวี๋น้ำเสียงเห็นได้ชัดว่าทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น “เรื่องของผู้ใหญ่เด็กอย่ายุ่ง ฉันกำลังจัดการผู้หญิงที่เข้ามายั่วยวนพ่อของคุณ ไม่เหมาะสมที่จะให้เด็กอย่างคุณฟัง”
พูดพลาง มองไปทางผู้ช่วยผู้หญิงที่อยู่ด้านหลังของอวี้จิ่งซี“เธอยังไม่รีบพาคุณชายน้อยของพวกเธอไปอีก เด็กอยู่ที่บ้าน มาอยู่บริษัททั้งวันทำไม?”
ผู้ช่วยสาวของจิ่งซีพูดด้วยสีหน้าสงบนิ่ง
“คุณนายอวี๋ ประธานน้อยอวี้มีหุ้นในคณะกรรมการบริหาร ถึงแม้ยังไม่บรรลุนิติภาวะ แต่การทำงานในบริษัทเป็นประธานอวี้ที่เตรียมการให้ คุณจะให้พาเขาไปที่ไหน?คุณอวี๋ยังไม่ได้แต่งงานกับประธานอวี้ของพวกเรา คุณก็มาขับไล่ประธานน้อยอวี้ของพวกเราแล้ว ถ้าหากแต่งงานจริงๆ ในบ้านคงไม่มีตำแหน่งของประธานน้อยอวี้ของพวกเราแล้ว?”
“เธอพูดซี้ซั้วอะไร?”ชั่วพริบตาเดียวสีหน้าของคุณนายอวี๋ก็แดง“ฉันพูดแบบนี้เมื่อไหร่?เธอผู้ช่วยตัวน้อยกล้าพูดแบบนี้กับฉัน”
สายตามีความโกรธมาก เลขาที่พาคุณนายอวี๋มาก็มาดึงคุณนายไว้ “เธอเป็นลูกพี่ลูกน้องของคุณชายน้อย ไม่ใช่ผู้ช่วยธรรมดา”
“ลูกพี่ลูกน้องแล้วยังไง?”คุณนายอวี๋สบถออกมา “แม่แท้ๆของเขายังไม่สนใจเขา ให้ลูกพี่ลูกน้องมาวุ่นวายใคร?ไม่ใช่พูดว่า เด็กควรอยู่ที่บ้านอ่านหนังสือไหม อย่าปะปนกับผู้ใหญ่ตอนอายุน้อย จะแก่แดด”
พูดแบบนี้ต่อหน้าทุกคน สายตามองเห็นลูกชายตัวเองถูกคนถากถาง
เซิ่งอันหรานในใจก็มีความโกรธขึ้นมาเต็มอก พูดอย่างไม่เกรงใจ
“หุบปากของคุณ แม่แท้ๆเขาไม่สนใจเขาไม่จำเป็นต้องให้คุณมาพูด”
“เธอให้ฉันหุบปาก?”คุณนายอวี๋สีหน้ามืดครึ้ม ท่าทางแทบอยากจะฉีกอกเซิ่งอันหราน
“เธอเก่งมาก เธอคิดว่าตัวเองอยู่ที่นี่เป็นอะไร?อยากจะรีบเป็นแม่เลี้ยง？”
“รีบอยากจะเป็นแม่เลี้ยงคือลูกสาวของคุณ ฉันไม่ต้องรีบก็เป็นแม่แท้ๆ”
“เธอ พนักงานรักษาความปลอดภัยล่ะ?”คุณนายอวี๋โกรธจนตัวสั่น คิดว่าตัวเองฟังเรื่องที่น่าขำ“พนักงานรักษาความปลอดภัยไม่สนใจเหรอ ลากผู้หญิงบ้าคนนี้ออกไป”
“ไม่ต้องเรียกพนักงานรักษาความปลอดภัย เมื่อกี้ผมพามาแล้ว”อวี้จิ่งซีจู่ๆก็เปิดปากพูด มองไปที่ผู้ช่วยซูเหยียน
ซูเหยียนเข้าใจ พูดตะโกนกับกลุ่มคนด้านนอก
“เข้ามาให้หมด นำคนที่ก่อความวุ่นวายออกไป”
เพิ่งจะพูดจบ ด้านนอกก็มีพนักงานรักษาความปลอดภัยร่างใหญ่เข้ามา ด้านซ้ายด้านขวา ดึงคุณนายอวี๋ออกไปด้านนอก
“นี่ นี่ พวกแกทำอะไร?”คุณนายอวี๋ตกใจจนร้องตะโกน“พวกแกบ้าไปแล้วเหรอ พวกแกรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร?”
คนบริเวณรอบๆมองด้วยความตกใจ มองดูคุณนายอวี๋ถูกลากออกไป
เลขาที่ยืนข้างคุณนายอวี๋สีหน้าไม่อยากจะเชื่อ
“ผู้ช่วยซู นั่น นั่นเป็นญาติของคณะกรรมการบริหารอวี๋ แม่ของคุณอวี๋ ทำไมคุณถึงกล้าให้พนักงานรักษาความปลอดภัยนำเธอลากออกไป?”
ซูเหยียนกวาดสายตามองเลขาคนนั้น พูดอย่างสบาย“ฉันเห็นว่าไม่เพียงแค่นำเธอลากออกไป วันนี้เธอตอนเที่ยงก็ตรงไปลาออกที่แผนกบุคคล”
“อะไรนะ?”สีหน้าเลขาเปลี่ยนทันที“มีสิทธิ์อะไร?”
ซูเหยียนขี้เกียจอธิบาย มองไปบริเวณรอบๆ“แยกย้ายได้แล้ว เรื่องของวันนี้ไม่อนุญาตให้พูดออกไปแม้แต่คำเดียว ทำงานในสำนักงานเลขา พวกเธอรู้ว่าหลักการที่ยึดถือคืออะไร”