บทที่ 447 อะไรคือเรียกว่าไม่รู้สึกละอายต่อบาป

เซิ่งอันหรานไปที่เซิ่งถังกรุปหลายวันแล้ว เพื่อเปลี่ยนยาให้อวี้หนานเฉิง

เวลาที่เธอไปควบคุมยังไม่เลว ถึงแม้ว่าอวี้หนานเฉิงจะให้เธออยู่กินข้าว เธอก็ไม่เคยตกลง เพื่อหลีกเลี่ยงการระแวงสงสัย อยู่ข้างกายอวี้หนานเฉิงมากเกินไป

วันนี้ตอนเที่ยง เธอเพิ่งจะเตรียมตัวออกจากโรงพยาบาลไปเซิ่งถังกรุป กำลังอยู่ในห้องน้ำก็ได้ยินพยาบาลพูดเรื่อยเปื่อยกัน

“นักศึกษาแพทย์ฝึกงานชาวจีนจากฝรั่งเศสภาควิชากุมารเวชศาสตร์ หน้าตาดีคนไหนเธอรู้เถอะ”

“รู้ เซิ่งอันหรานไง เวลาที่เพิ่งจะมาผู้ชายโสดในบริษัทก็ไถ่ถามกันแทบบ้าคลั่ง ผลลัพธ์คือเธอแต่งงานแล้ว มีลูกสามคนแล้ว”

“ดูเหมือนไม่ใช่ผู้หญิงที่ซื่อสัตย์อะไร ก่อนหน้านี้เธอถูกเปลี่ยนกะไปที่แผนกปฏิบัติการและถูกส่งไปยังบริษัทเพื่อทำการตรวจร่างกายให้กับพนักงานใหม่ ผลลัพธ์คือเธอรู้ไหมว่าหล่อนทำเรื่องอะไร?”

“เรื่องอะไร?”

“เล่ากันว่าเธอยั่วยวนประธานของเซิ่งถังกรุป ฉันได้ยินเสี่ยวเหอของแผนกบริหารพูด เมื่อวานเธอไปเซิ่งถังกรุปเซ็นสัญญาการมอบเงิน พูดว่าคนในบริษัทพูดกันโกลาหลวุ่นวาย ยังสอบถามเสี่ยวเหอว่าเซิ่งอันหรานเป็นคนยังไง”

“ไม่ใช่เถอะ หมอเซิ่งไม่ใช่แต่งงานแล้วเหรอ?เวลาที่มาครั้งแรกรองหัวหน้ายังตามจีบเธอ เวลาที่เธอปฏิเสธก็พูดว่าตัวเองแต่งงานมีลูกแล้ว”

“คงจะรังเกียจรองหัวหน้าที่คุณสมบัติไม่ดี ตอนนี้เป็นประธานของเซิ่งถังกรุปคนนี้ ไปหาเกือบทุกวัน คนรักในฝันของผู้หญิงทุกคนเมืองจินหลิง เดาว่าตอนนี้เธอคงจะรีบทำเรื่องหย่ากับสามีแล้ว”

“หน้าไม่อายจริงๆ”

“……”

เซิ่งอันหรานกำลังอยู่ในห้องน้ำ รอให้พยาบาลสองคนนั้นออกไปแล้ว เธอจึงออกมา

ถึงแม้ว่าจะโกรธ แต่อารมณ์ยังคงสงบนิ่ง ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเมื่อก่อนเคยได้ยินการใส่ร้ายแบบนี้บ่อยๆ ตอนนี้คาดไม่ถึงว่าจะมีภูมิต้านทานแล้ว

หลังจากที่ล้างมืออย่างละเอียดแล้ว เธอยังคงไปที่เซิ่งถังกรุป

วันนี้ใส่ยาเสร็จแล้ว เธอก็ไม่คิดจะมาแล้ว บาดแผลแห้งแล้ว ถ้าไม่มีเรื่องสุดวิสัยอะไรเธอก็จะไม่สนใจแล้ว ถึงยังไงก็เป็นเรื่องของอวี้หนานเฉิง

“ประธานอวี้มีงานเลี้ยง วันนี้ยังไม่มาที่บริษัท หมอเซิ่งคุณรอก่อนเถอะ”

“ได้ งั้นฉันไปรอที่ห้องทำงานเขา”เซิ่งอันหรานมาหลายครั้งแล้ว เลขาทุกคนก็รู้จักเธอ รู้ว่าเธอเป็นหมอที่มาเปลี่ยนยาให้อวี้หนานเฉิง

“หมอเซิ่ง”เลขาจู่ๆก็เรียกเธอ สีหน้าลำบากใจ“ผู้ช่วยกับประธานอวี้ไม่อยู่ ห้องของประธานอวี้พวกเราไม่กล้าปล่อยคนเข้าไปตามอำเภอใจ คุณโทรศัพท์หาผู้ช่วยโจวถามหน่อยไหม?”

“งั้นไม่ต้องแล้ว ฉันรอที่ห้องพักผ่อนเถอะ ไม่ต้องยุ่งยาก”

สำหรับเซิ่งอันหราน ที่ไหนก็เหมือนกัน ไม่จำเป็นต้องเข้าไปในห้องทำงาน ดังนั้นไม่ต้องโทรไปหาโจวหลาน

เลขาคนนั้นกลับไม่รู้ว่าคิดอะไรได้ สายตามีความเหยียดหยาม

“งั้นคุณมาทางด้านนี้กับฉัน”

เลขานำเธอมาที่ห้องพักผ่อนก็ไปแล้ว รออยู่ในห้องพักผ่อนสิบนาที แม้แต่น้ำก็ไม่ได้ดื่ม เซิ่งอันหรานมองดูเวลา ดูเวลาว่าอวี้หนานเฉิงควรจะมาแล้ว ดังนั้นถึงแม้จะคอแห้ง แต่เธอก็อดทนไว้

จู่ๆในห้องพักผ่อนก็มีเสียงของผู้หญิงดังเข้ามา

“ฉันโทรศัพท์ไปหาประธานอวี้ของพวกเธอแล้ว เขาพูดว่าวันนี้ตอนเที่ยงมีเวลาจะพบฉัน พวกเธอคงไม่ได้หลอกฉันเถอะ?”

“คุณนายอวี๋ คำพูดนี้ของคุณ พวกเราจะหลอกคุณทำไม ประธานอวี้ไม่อยู่จริงๆ แต่อีกเดี๋ยวจะเข้ามาแล้ว คุณรอในห้องพักผ่อนก่อนเถอะ”