บทที่ 453 เจ้านายต้องการแผนขอคืนดีแฟนเก่า

สายตาของอวี้หนานเฉิงค่อยๆกะพริบ จนกระทั่งเขารู้สึกว่าตัวเองนี้เป็นครั้งแรกที่เห็นลูกสาวไม่พูดล้อเล่น“ทำไม?มีฉันดูแลพวกเธอไม่ดีเหรอ?”

ซูฮวนไม่เข้าใจ จนกระทั่งปรากฏสีหน้าเยาะเย้ย พูดตามตรง

“หนูได้ยินคุณยายพูด ก่อนหน้านี้ที่หนูคลอด หม่าม้าก็มีคุณดูแลแล้ว แต่ว่าไม่มีความสุข”

สีหน้าของอวี้หนานเฉิงยิ่งกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

เซิ่งอันหรานเห็นอวี้หนานเฉิงกับสาวน้อยคนนี้คุมเชิงกัน ในใจรู้สึกขำ ก็ไม่ไกล่เกลี่ย ให้ทั้งสองคนเถียงกันไปมา หลังจากนั้นสิบนาที คาดไม่ถึงว่าจะพูดถึงทำไมคนถึงคุ้มค่ากับการแต่งงาน

“ฉันคิดว่าหนูอายุยังน้อย อาจจะไม่เข้าใจความจริงเรื่องการแต่งงานที่มีความสุขมาก”

“คุณอาคุณอายุมากเกินไป แต่คุณยายฉันเข้าใจเหตุผลแต่คุณไม่เข้าใจ คุณยายพูดว่าคนที่แต่งงานมีมากมายเท่านั้นเอง แต่คนที่แต่งงานหลายคนกลับไม่มีความสุขใช้ชีวิตไม่มีความสุข ดังนั้นเรื่องแต่งงาน ไม่เกี่ยวกับมีหรือไม่มีความสุข คุณอย่าคิดว่าหนูเป็นเด็กแล้วจะมารังแกหนูและหลอกหนู”

ซูฮวนเริ่มพูดเริ่มต้น ก็เหมือนกับเรียนรู้จากน้าสะใภ้ของเซิ่งอันหราน ถึงแม้ว่าเพิ่งจะเข้าอนุบาล แต่เข้าใจเหตุผลเยอะมาก พูดเหมือนคนหัว

โบราณ มีหลักการและเหตุผลแม้แต่เซิ่งอันหรานก็ยังถูกเธอพูดเป็นประจำ

อวี้หนานเฉิงสีหน้าซับซ้อน“คำพูดนี้คุณยายพูดกับหนู?คุณยายหนูคือใคร?”

เซิ่งอันหรานพูดอธิบายอย่างจนปัญญา“เป็นน้าสะใภ้ฉัน”

เซิ่งเสี่ยวซิงเรียกน้าสะใภ้ว่าคุณป้า ซูฮวนเป็นเด็กน้อย เพื่อความสะอาด จึงเรียกว่าคุณยาย

น้าสะใภ้ของเซิ่งอันหรานมีความเห็นกับอวี้หนานเฉิงมาโดยตลอด สาวน้อยถูกเลี้ยงในตระกูลซูก็รับรู้เป็นประจำ ไม่ชอบตัวเองก็มีเหตุผล

อวี้หนานเฉิงรู้สึกใจหาย แต่กลับไม่ยอม“หนูไม่คิดว่าเด็กในโรงเรียนอนุบาลล้วนมีพ่อไหม แต่ว่าหนูไม่มีแบบนี้ไม่ดีไหม?”

ความรักที่ขุ่นเคืองของพ่อไม่มีประโยชน์สำหรับเจ้าหญิงน้อยซูฮวนที่เติบโตท่ามกลางความรักมากมาย

“เด็กคนอื่นยังมีคุณยายคุณตา หนูก็มี แล้วพวกเขาทำไมยังรู้สึกไม่ดี?”

อวี้หนานเฉิงไร้ซึ่งคำที่จะให้พูด

มองเขาเสียหน้าอยู่ด้านข้าง เซิ่งอันหรานในใจก็อยากจะขำ

ซูฮวนกับเซิ่งเสี่ยวซิงไม่เหมือนกัน อย่าบอกว่าคนสองคนเกิดมามีนิสัยต่างกัน แม้แต่สภาพแวดล้อมการเติบโตก็ต่างกัน เวลาที่เซิ่งเสี่ยวซิงยังเป็นเด็กนอกจากกู้เจ๋อที่รักเธอและพี่เลี้ยงในบ้านกับครูที่โรงเรียนเท่านั้นที่อยู่เป็นเพื่อนเธอ เธออยากมีครอบครัวที่สมบูรณ์มาก

ซูฮวนไม่เหมือนกัน เธอเติบโตมากับความรักในครอบครัว ดังนั้นจึงไม่รู้สึกว่าเรื่องนี้จะโดดเด่นอะไร กลับตรงกันข้าม ถึงแม้ว่าจะอายุน้อย แต่เธอกลับคาดหวังความเป็นอิสระและเสรีภาพ

“ดึกมากแล้ว คุณลุงไม่ควรจะอยู่ที่นี่แล้ว คุณควรจะกลับบ้าน”

หลังจากที่อวี้หนานเฉิงไร้ซึ่งคำที่จะพูด ซูฮวนเป็นเด็กที่เด็ดขาดและฉลาด

“ใช่ดึกแล้ว”เซิ่งอันหรานรีบพูดคล้อยตาม ลุกขึ้นยืน ลูบศีรษะของลูกสาว

“พวกเราไปส่งคุณลุงเถอะ”

สองแม่ลูกเข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย นี้คือเป็นคำสั่งให้ส่งแขก

ถึงแม้ว่าไม่ยอม อวี้หนานเฉิงกลับทำได้แค่จากไป

หลังจากปิดประตู เซิ่งอันหรานมองลูกสาวด้านข้าง กลืนไม่เข้าคายไม่ออก ถามเธอ“หนูไม่ชอบเขาจริงๆเหรอ?”

ซูฮวนยักไหล่“หนูไม่สนิทกับเขา ทำไมต้องชอบเขา ไม่ใช่ทุกคนจะบ้าผู้ชายเหมือนพี่สาว เห็นคนหล่อก็ชอบ”

เซิ่งเสี่ยวซิงที่กำลังหลับฝันดีอยู่ก็จาม ดังมาจากห้องนอนที่อยู่ไกล

เซิ่งอันหรานจนปัญญา

“ก็ได้ หนูรีบไปพักผ่อนเถอะ”

หลังจากที่ล้างหน้าแปรงฟันแล้ว เซิ่งอันหรานก็นอนอยู่บนเตียง ตัวเองหลายปีนี้ไม่เคยเป็นฝ่ายคิดถึงอยากติดต่อกับอวี้หนานเฉิง อีกด้านหนึ่งตัวเองไม่พบโอกาสที่เหมาะสมจริงๆ อีกด้านหนึ่งคนข้างกายเธอนอกจากเซิ่งเสี่ยวซิง ก็ไม่มีใครสนับสนุนให้เธอทำแบบนี้

ถึงแม้ว่าถานซูจิ้งจะแต่งงานกับเพื่อนที่ดีที่สุดของอวี้หนานเฉิง แต่เธอยังคงพูดเหมือนน้าสะใภ้ “ผู้ชายเปลี่ยนใจง่ายมาก ดังนั้นอย่าคาดหวังกับเขา”