บทที่ 461 เน้นตรงหน้าด้านหน้าทน

เพิ่งสิ้นเสียง ความน้อยใจคนในสายนั้นหายไปหมดสิ้น พูดอย่างใจกล้าว่า

"วางใจๆ บันทึกอย่างเป็นทางการครึ่งวันก็พอแล้ว แต่พวกเขาจะไปติดตั้งกล้องในบ้านพวกพี่ล่วงหน้าหนึ่งวัน ดังนั้นต้องรบกวนพี่สองวัน ทีมอุปกรณ์พรุ่งนี้เที่ยงคงไปถึงบ้านพี่"

"อะไรนะ? พรุ่งนี้ก็ถึง?"เซิ่งอันหรานหมดคำพูด"นายนี่คิดไว้อยู่แล้วว่าฉันต้องรับปากแน่นอนใช่ไหม?"

ตั้งแต่หลังเส้าซือถูกหลินมู่เหยียนให้ท้ายอย่างไม่มีข้อจำกัด ตอนนี้ใช้วิธีทำตัวน่าสงสารจนชำนาญ แม้แต่เซิ่งเสี่ยวซิงยังสู้เขาไม่ได้

"ผมส่งข้อมูลเที่ยวบินให้พี่ วันมะรืนนี้อย่าลืมไปรับผมนะ"

เส้าซือไม่ได้สนใจคำพูดนั้นของเธอ เลี่ยงพูดในสิ่งที่ตัวเองอยากบอก และบอกว่าไม่รบกวนการนอนเธอแล้ว วางสายไป

เซิ่งอันหรานหงุดหงิดแล้ว สุดท้ายทำได้เพียงวางมือถือแล้วนอน

เสียง‘ติ่ง’ข้างหู ประมาณ80-90% เป็นข้อมูลเที่ยวบินที่เส้าซือส่งมา เธอขี้เกียจดู ความง่วงโจมตี เข้าสู่ฝันอย่างช้าๆ

วันที่สองตอนเช้า เสียงเพล้งพลั้งๆ ดังไม่หยุด

เริ่มแรกเซิ่งอันหรานนึกว่าชั้นบนกำลังซ้อม แต่ฟังเสียงเรื่อยๆ ยิ่งผิดปกติ เหมือนอยู่ข้างนอกอย่างนั้น และได้ยินเสียงผู้ชายพูดกัน เธอถึงรีบลุกจากเตียง หยิบไม้กอล์ฟอันหนึ่งข้างเตียง เดินไปที่ประตูห้องนอนอย่างระมัดระวัง เปิดประตูห้อง

หน้าประตูมีผู้ชาย7-8คน มีอยู่ทุกมุมห้อง มีคนปีนขึ้นสูง มีคนชี้นิ้วสั่ง พูดจาเหมือนทีมอุปกรณ์

กู้อัน เซิ่งเสี่ยวซิง ซูฮวน สามคนเรียงตามขนาดตัวยืนเป็นแถว เห็นชัดว่าซูฮวนยังง่วงอยู่ สัปหงกไปมา กลับยังทำตัวเก่งยืนอยู่

กู้อันเห็นเซิ่งอันหรานก่อน เอียงศีรษะถามว่า

"พี่ตื่นแล้วเหรอ พวกเขาว่าจะติดตั้งกล้อง บอกว่าเส้าซือสั่งให้มาถ่ายรายการ?"

"ติดตั้งกล้องเหรอ"เซิ่งอันหรานแอบเอาไม้กอล์ฟทิ้งไว้ด้านหลังตัว จัดทรงผมเล็กน้อยเดินออกมา

คนที่พาคนมาเป็นผู้ช่วยของเส้าซือ รู้จักเซิ่งอันหรานและเด็กทั้งสามคน

เซิ่งเสี่ยวซิงเป็นแฟนคลับต้นๆ ของเส้าซือ สำหรับเรื่องเส้าซือจะมาถ่ายรายการครั้งนี้ แสดงออกถึงความตื่นเต้นสุดๆ ภาพสดเหมือนของเล่นลิงตีฉาบเดินไปทั่วบ้าน

"หลังเส้าซือมาจะนอนกับหนูเหรอ? งั้นห้องของหนูต้องติดตั้งกล้องหรือเปล่า?"

เซิ่งอันหรานมองเซิ่งเสี่ยวซิง ตอบแทนผู้ชายที่ถูกถามจนปัญญา

"ไม่ได้แล้ว ลูกอายุ11ปีแล้ว นอนกับลูกจะทำให้พี่เส้าซือลำบาก"

"กลางคืนหนูนอนไม่เตะผ้าห่มแล้ว ไม่ทำให้ลำบาก"

ซูฮวนเด็กแก่แดดข้างๆ อธิบายเหมือนกัน

"หม่าม้าบอกว่าลำบาก หมายถึงผู้หญิงหลังอายุ5ขวบต้องรู้จักแบ่งเพศ"

เซิ่งเสี่ยวซิงเงียบไปทันที

"แต่ในบ้านไม่มีห้องนอนแขกแล้ว พี่เส้าซือพักที่ไหน?"

"ใครบอกลูกว่าเส้าซือพักที่บ้านเรา?"เซิ่งอันหรานทนฟังต่อไม่ได้จริงๆ ทำได้เพียงอธิบายอย่างอดทน "เส้าซือแค่มาถ่ายรายการหนึ่งเท่านั้น อย่างมากก็แค่กินข้าวมื้อหนึ่ง กินข้าวเสร็จก็กลับแล้ว จะพักที่นี่ได้ยังไง ลูกอย่าคิดมากขนาดนี้ได้ไหม? ซิงซิงน้อย"

เพิ่งสิ้นเสียง เซิ่งเสี่ยวซิงกลับไม่รู้สึกได้รับการปลอบโยนสักนิด ยิ่งหดหู่

"ชอบของเล่นอะไรก็ไม่ควรชอบนานขนาดนี้ คนอื่นยังไม่ว่าอะไรเลย ตัวเองกังวลใจขึ้นมา เด็กคนนี้ในวันข้างหน้าจะทำยังไง?"

เซิ่งอันหรานถอนหายใจอย่างจนใจ

เพราะเรื่องเส้าซืออัดรายการ ตอนบ่ายที่ไปทำงาน เซิ่งอันหรานไปขอลาโดยเฉพาะ ความถี่ในการลาของเธอไม่สูง ดังนั้นครั้งนี้อาจารย์ที่ดูแลเธอก็ให้วันหยุดอย่างรวดเร็ว ให้สองวันเต็มๆ

ต้องรู้ว่าการขอลาหยุดสองวันที่โรงพยาบาลเป็นเรื่องที่น่ายินดีจริงๆ

อีกด้านหนึ่ง เซิ่งถังกรุปห้องทำงานประธาน