ตอนที่ 459
บทที่ 460 ส่งต่อให้ลูกสะใภ้เท่านั้น
October 22, 2026
เซิ่งอันหรานสนทนากับคุณท่านเป็นเวลานานและพูดคุยเกี่ยวกับประสบการณ์การทัศนศึกษาของเขาในช่วงห้าปีที่ผ่านมาและอาสาสมัครของเขาทำงานในสนามรบ เธอพูดน้อยลงเกี่ยวกับความตื่นเต้นและสิ่งที่น่าสนใจ
พูดคุยถึงตอนเย็น พยาบาลก็นำอาหารเย็นมาให้
“ถึงเวลาทานอาหารแล้วเหรอ ? ดึกขนาดนี้แล้วเหรอ” เซิ่งอันหรานเหลือบมองเวลา และยิ้มออกมาอย่างเขินอาย “ตอนนี้ฉันพูดไม่ค่อยเก่งค่ะ”
พยาบาลวางอาหารลงบนโต๊ะเคลื่อนย้าย ดึงขึ้นบนเตียงของโรงพยาบาล แล้วถามอย่างคุ้นเคยว่า
“หมอเซิ่งกับคุณท่านอวี้รู้จักกันมาก่อนเหรอคะ ?”
เซิ่งอันหรานยังไม่ได้พูดอะไร คุณท่านก็พยักหน้า
“รู้จักมานานแล้ว เธอเกือบจะเป็นหลานสะใภ้ของฉัน”
“หลานสะใภ้ ?”
สีหน้าของพยาบาลเปลี่ยนไปทันที “คุณพูดจริงเหรอคะ？”
“แน่นอนสิ” คุณท่านถอนหายใจเล็กน้อย “ฉันจะเล่นมุกกับคุณให้ได้อะไรขึ้นมา ?”
นางพยาบาลก็รีบลุกออกไปหลังจากวางอาหารลงด้วยท่าทางตื่นเต้น เธอรู้ว่าเธอกำลังยุ่งกับการออกไปคุยเรื่องซุบซิบ
เซิ่งอันหรานหมดหนทางเล็กน้อย แต่ก็ไม่ง่ายที่จะไล่ตามเขาเพื่ออธิบาย ในการวิเคราะห์ขั้นสุดท้าย มันเป็นความจริง ดังนั้นเธอจึงปล่อยจากไป
“กินข้าวก่อนเถอะค่ะ อาหารในโรงพยาบาลธรรมดามาก” เซิ่งอันหรานยื่นตะเกียบให้คุณท่านแล้วพูดติดตลก
“ถ้าปล่อยไว้อีกเดี๋ยวอาหารจะเย็นแล้วจะยิ่งกินยาก คุณก็จะมีเหตุผลที่ไม่กินเพิ่มขึ้นไปอีก”
เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ น้ำเสียงของคุณท่านก็อ่อนลง
“อันที่จริง ฉันอายุมากแล้ว และฉันไม่ได้สนใจมันมากนัก ฉันแค่ไม่อยากรักษาตัวในโรงพยาบาล”
“ไม่สบายก็ต้องมาหาหมอ คุณต้องมีสุขภาพร่างกายที่แข็งแรง ครอบครัวของคุณไม่มีใครพาคุณมาโรงพยาบาลใช่ไหมคะ ?”
“อาการป่วยของฉันก็เหมือนกันหมดแหละ ให้ยานิดหน่อยก็ได้แล้ว พวกเขาเอะอะกันไปเอง”
“ทำนิสัยกล้าหาญต่อหน้าหมอมันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร”
เซิ่งอันหรานยื่นถ้วยซุปไปหน้าคุณท่าน
“ดื่มซุปก่อนเถอะค่ะ ให้ชุ่มคอ”
คุณท่านพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง
“คุณยังไม่ได้กินข้าว คุณไปกินข้าวก่อนเถอะ ไม่ต้องห่วงฉัน”
“ตอนนี้ฉันเป็นหมอจัดการสุขภาพของคุณแล้ว ตามระเบียบของโรงพยาบาล ฉันต้องคอยดูคุณกินข้าวให้เสร็จก่อน”
“มีกฎแบบนี้ด้วย ?”
“ถ้าไม่งั้นล่ะ”
อาจเป็นเพราะเขาอารมณ์ดีเมื่อได้เจอเซิ่งอันหราน คุณท่านอวี้ไม่ค่อยกินอาหารมากนัก และเมื่อพยาบาลที่เข้ามาเก็บจานหลังจากรับประทานอาหาร เมื่อเห็นเขากินหมดเธอก็อดไม่ได้ที่จะประหลาดใจ
“ฉันกินข้าวเย็นเสร็จแล้ว คุณเลิกงานได้แล้ว ไปกินข้าวเถอะ”
“ยังไม่ถึงเวลาเลิกงานของฉันในวันนี้ค่ะ วันนี้ฉันต้องเข้าเวร” เซิ่งอันหรานยิ้มเล็กน้อย “และฉันก็มีเรื่องจะคุยกับท่านพอดีเลยค่ะ”
“ว่ามา”
“เรื่องการผ่าตัด คุณคิดยังไงบ้างคะ ?”
เซิ่งอันหรานได้อ่านเคสและใบรับรองแพทย์ของคุณท่านอวี้โดยทั่วไปแล้ว โรงพยาบาลจะแนะนำการรักษาแบบดั้งเดิมสำหรับผู้สูงอายุ แต่สถานการณ์ของคุณท่านนั้นแตกต่างออกไป
ตอนนี้หัวใจเขารับไม่ค่อยไหวแล้ว ถ้าหากไม่รีบทำบายพาสให้เร็วที่สุด ก็จำเป็นต้องมีศัลยแพทย์หัวใจมืออาชีพคอยดูแลตลอด ยี่สิบสี่ชั่วโมง เพื่อเตรียมพร้อมในการช่วยเหลือฉุกเฉิน แต่ถึงอย่างนั้น โอกาสในการรักษาก็ยังน้อยกว่าสามปี
เมื่อพูดถึงตรงนี้ ท่าทางของคุณท่านอวี้ก็หมองหม่นลงเล็กน้อย “คุณรู้หมดแล้ว ?”