บทที่ 463 ผมไม่อยากแต่งงาน

“ผมไม่อยากแต่งงาน”

เส้าซือพูดความคิดของตัวเองออกไปโดยตรง บางทีนานแล้วที่เขาอยู่ในกล้อง ดังนั้นก็ผ่อนคลายกว่าเซิ่งอันหรานมาก แสดงอาการเมินเฉยใส่หน้ากล้องโดยสิ้นเชิง

เซิ่งอันหรานไม่เข้าใจนี้คือความคิดจริงๆในใจของเขา หรือเป็นเพียงคำพูดอธิบายโดยเจตนาต่อหน้ากล้อง?

อันที่จริงมีเรื่องอื้อฉาวมากมายเกี่ยวกับเส้าซือในช่วงหลายปีที่ผ่านมา เขาเป็นบุคคลสาธารณะ และเป็นดาราดังมาห้าปีแล้ว มีศิลปินหญิงหลายคนเกาะกระแส เขาไม่เคยมีท่าทีปฏิเสธ ลักษณะท่าทางแตกต่างอย่างสิ้นเชิงจากตอนเพิ่งเข้าวงการ ก็ทำให้แฟนคลับจำนวนมากสงสัยเขา

มีแค่เซิ่งอันหรานรู้ เขาแค่อยากใช้วิธีนี้เพื่อปกปิดความตื่นตระหนกในใจของเขา

ไม่ว่าจะเป็นเหตุผลอะไร เซิ่งอันหรานดูออกว่าเขากลัวมากว่าตัวเองกับหลินมู่เหยียนจะถูกแฉความสัมพันธ์

“นั่นก็ไม่จบ ตอนนี้คนไม่แต่งงานก็มีเยอะมาก”

“แต่งงานความจริงเป็นแค่รูปแบบ ถ้าหากรักใครจริงๆ ในใจก็จะรักเขาชั่วนิรันดร์”

เซิ่งอันหรานกับเส้าซือชะงัก มองไปทางกู้อันด้วยสายตาประหลาดใจ

เส้าซือไม่รู้เรื่องความรู้สึกของกู้อัน แต่เซิ่งอันหรานรู้ชัดเจนดี และช่วงนี้เรื่องนี้อยู่ในสมอง ได้ยินประโยคนี้โดยฉับพลัน ก็รู้สึกเริ่มปวดหัวขึ้นมาอีกครั้ง

เด็กผู้หญิงอายุสิบเจ็ดยังไม่บรรลุนิติภาวะ หมกมุ่นอยู่กับความรู้สึกที่ควบคุมไม่ได้ ถึงแม้ว่าจะรู้ว่าข้างหน้าเป็นเหวลึก ก็สามารถจะกระโดดลงไปได้ เวลานี้ใครก็ขัดขวางไม่ได้

เพราะว่าประโยคนี้ของกู้อัน เซิ่งอันหรานไม่มีความคิดจะพูดเรื่อยเปื่อยอีกต่อไป หัวข้อของความรู้สึกสิ้นสุดลงอย่างเร่งรีบ

กู้อันแทบจะรู้สึกได้ถึงอารมณ์ของเซิ่งอันหราน ดังนั้นกินข้าวเสร็จก็พุ่งเข้าไปเล่นเกมในห้องแล้ว ไม่สนใจบรรยากาศการคึกคักของการถ่าย

รายการภายนอก

การถ่ายทำของเส้าซือดำเนินต่อไป เพื่อสร้างสภาพแวดล้อมให้ค่อนข้างผ่อนคลาย ช่างกล้องเกือบจะเหมือนชายล่องหนซ่อนตัวอยู่ในเต็นท์มุมห้อง ไม่ทำให้เกิดเสียงใดๆ

เซิ่งอันหรานใช้วันหยุดทำความสะอาดบ้านทั้งภายในและภายนอก นำถ้วยล้างเสร็จแล้ว บางครั้งก็นำคำพูดสองสามประโยคกับเส้าซือตัดออกจากรายการ หลังจากที่เวลานานแล้ว ก็ลืมว่ายังมีกล้องอยู่ แลกเปลี่ยนกันอย่างธรรมชาติ

ถึงเวลาอาหารค่ำ หลินมู่เหยียนไม่ได้เชิญก็มาแล้ว

เซิ่งอันหรานกำลังอยู่ในครัวเตรียมวัตถุดิบทำหม้อไฟ ได้ยินเสียงกริ่งประตูดังเข้ามา

นานมากก็ไม่มีคนสนใจ เซิ่งอันหรานเพิ่งจัดการปลา บนมือเปื้อนเลือด โผล่หน้าออกมาจากหน้าต่างห้องครัว จะโกนไปที่โซฟาห้องรับแขก

“พวกเธอใครก็ได้ไปเปิดประตู”

เส้าซือกับเซิ่งเสี่ยวซิงทั้งสองคนกำลังเล่นเกม ไม่มีท่าทางจะสนใจ

“ใครไม่เปิดประตูคืนนี้กินโจ๊ก ฉันทอดปลา ใครก็อย่าคิดจะกิน”

เพิ่งจะพูดจบ ทั้งสองคนรีบทิ้งเกมในมือ แย่งกันไปเปิดประตู

ยังเป็นเส้าซือที่ขายาว สามก้าวก็แย่งเปิดประตูกับเซิ่งเสี่ยวซิงแล้ว และหลังจากที่เขาเปิดประตูมองเห็นคน สีหน้าก็เปลี่ยน เดิมทีมีรอยยิ้มบนใบหน้า

หลินมู่เหยียนในชุดสูทสีดำเข้ม ยืนอยู่หน้าประตู ความสูงเกือบเท่าวงกบประตู ทำให้รู้สึกว่าอยู่ในสภาวะที่ได้เปรียบ

“คุณมาได้ยังไง?”เส้าซือหลบสายตา

หลินมู่เหยียนสายตามืดครึ้ม น้ำเสียงเป็นที่ตราตรึงมาก

“ฉันได้ยินผู้จัดการของนายพูดเรื่องรายการจะถ่ายทำในเมืองจินหลิง ดังนั้นมาดูว่าถ่ายเป็นยังไงบ้าง มีอะไรให้ช่วยไหม”

เส้าซือสีหน้าเหยเก ฝืนพูดตอบ

“ไม่มีอะไรให้ช่วย ผมทางด้านนี้ดีมาก คุณกลับไปก่อนเถอะ ผมมีเวลาค่อยไปหาคุณ”