บทที่ 468 เพียงเข็มเดียว

ฟ่านหลิงชวงดูงุนงง

“เธอกำลังบอกว่าเธอเป็นลมก่อนถึงการผ่าตัดอย่างนั้นเหรอ?”

เซิ่งอันหรานพยักหน้าด้วยความอึดอัด

เมื่อเห็นท่าทางแบบนั้นแล้ว ฟ่านหลิงชวงจึงถอนหายใจ และเหลือบมองไปที่เซิ่งอันหรานด้วยความจำใจ "เธอมากับฉัน"

ที่ประตูห้องไอซียูฟ่านหลิงชวงและเซิ่งอันหราน เปลี่ยนชุดปลอดเชื้อ ประตูอัตโนมัติเปิดเพื่อให้ทั้งสองเดินเข้าไป

“ที่เธอกำลังพูดหมายถึงเขาใช่ไหม”

ฟ่านหลิงชวงชี้ไปยังชายบนเตียงที่ตามร่างกายเต็มไปด้วยท่อ

“เดิมทีมีใบแจ้งการเสียชีวิตออกมาแล้ว เป็นเรื่องยากสำหรับผู้อำนวยการจ้าวที่ต้องขึ้นผ่าตัดในครั้งนี้ ดังนั้นท่านผู้อำนวยการจึงไม่ยอมปล่อยให้เขาไปทั้งแบบนี้ สุดท้ายมีการฉีดยาเพิ่มเข้าไปอีกหนึ่งเข็ม จริงๆแล้วก็ไม่ได้คาดหวังอะไรมาก แต่ใครจะคิดว่าเขาจะดวงแข็งขนาดนี้ เพราะยาเข็มเดียว เขาจึงรอดกลับมาได้”

หน้ากากออกซิเจนปกคลุมใบหน้าเกือบทั้งหมด เนื่องจากการผ่าตัดปิดกะโหลก ทำให้เขาต้องโกนผมทั้งศีรษะ

ในขณะนี้ ศีรษะของเขาถูกพันด้วยผ้าพันแผล และแทบจะจำหน้าตาเดิมของเขาไม่ได้เลย

เซิ่งอันหรานเดินเข้ามาช้าๆ และทุกๆย่างก้าวของเธอมันหนักราวกับว่าขาของเธอถูกพันไว้กับเหล็กปอนด์

“เขาเป็นอะไรกับเธออย่างนั้นเหรอ ？”

ฟ่านหลิงชวงยืนอยู่ข้างหลังเธอและถามด้วยความสงสัย

ในห้องอันเงียบสงบ ที่มีแสงสลัวๆและอุณหภูมิปานกลาง เซิ่งอันหรานสำลักออกมาสองคำ

"คนรัก"

ความสัมพันธ์ที่ซ่อนเร้นมานานกว่าห้าปีได้ปะทุขึ้นในขณะนี้ เธอร้องไห้อย่างขมขื่น และในที่สุด เธอก็ยอมรับ ว่าเวลาไม่สามารถทำให้เธอลืมผู้ชายคนนี้ได้เลย เมื่อต้องเผชิญกับชีวิตและความตาย เธอควบคุมตัวเองไม่ได้ เธอทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัส

ทำไมต้องมายุ่งกับตัวเธอด้วย ต่างคนต่างแยกกันอยู่ไม่ได้หรือยังไง?

“ไม่รู้ว่าผู้ป่วยจะฟื้นขึ้นมาเมื่อไร แต่ตอนนี้ไม่มีปัญหาอะไรแล้ว การผ่าตัดเปิดกะโหลกศีรษะประสบความสำเร็จ ที่เหลือเราแค่ต้องใส่ใจกับการดูแลหลังผ่าตัด”

“ขอบคุณมากค่ะ ผู้อำนวยการจ้าว”

เซิ่งอันหรานขอบคุณหมอที่เป็นหัวหน้าชุดการดูแลรักษาอวี้หนานเฉิง ความรู้สึกหนักๆที่ทับอยู่บนอกของเธอค่อยๆบางเบาขึ้น

ในห้องไอซียู อวี้หนานเฉิงยังไม่มีวี่แววว่าจะฟื้นขึ้นมาเลย เธอยืนรอที่หน้าประตูครู่หนึ่ง เป็นเพราะแผนกฉุกเฉินต้องการคุณหมอไปดูแล ดังนั้นเธอจึงต้องไปทำงานก่อน แต่ก่อนที่เธอจะจากไปเธอได้หยิบโทรศัพท์ออกมาโทรหาโจวฟัง

“เขาปลอดภัยแล้ว การผ่าตัดสำเร็จเป็นอย่างมาก แต่ตอนนี้เขายังอยู่ในห้องไอซียู หลังจากสังเกตอาการสองวัน หากว่าเขาฟื้นแล้ว เขาจะถูกส่งตัวไปที่หอผู้ป่วยทั่วไป”

“อย่างนั้นก็ดี รบกวนคุณแล้ว คุณเซิ่ง ”

“ไม่เป็นไร” เซิ่งอันหรานลังเล “จิ่งซีเป็นอย่างไรบ้าง？ เขารู้เรื่องนี้ใช่ไหม？”

“ผมยังไม่ได้บอกคุณชายน้อย ใช่แล้ว คุณท่านยังรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาล เรื่องนี้คุณห้ามบอกท่านเป็นอันขาดนะ”

"ฉันรู้"

“คุณเซิ่ง คุณผู้หญิงต้องการจะพูดอะไรกับคุณสักสองสามคำ คุณสะดวกไหม”

เซิ่งอันหรานหยุดชะงัก“ได้สิ”

ปลายสายอีกด้านเงียบไปครู่หนึ่ง และในไม่นานเสียงของคุณผู้หญิงที่คุ้นเคยก็ดังขึ้น "อันหราน ฉันเองนะ"

“ค่ะ คุณป้า”

เสียงของอวี้เฟิ่งหยาฟังดูเป็นกังวล และมันไม่ยากที่จะจินตนาการเลยว่าวันนี้เธอจะรู้สึกตกใจและกลัวแค่ไหน “ไม่คิดเลยว่าจะได้ติดต่อกับเธออีกด้วยวิธีนี้ เรื่องหนานเฉิง รบกวนเธอด้วยนะ”

“มันเป็นหน้าที่ของฉัน คุณป้าไม่ต้องห่วง การผ่าตัดประสบความสำเร็จเป็นอย่างมาก ”

คำว่า 'ประสบความสำเร็จเป็นอย่างมาก ' ประโยคนี้น้ำเสียงของเธอดูหนักแน่นมาก ไม่เพียงแต่พูดให้กำลังใจอวี้เฟิ่งหยา แต่มันเป็นการพูดปลอบใจตัวเองด้วย

“มีเธออยู่ที่นั่นด้วย ฉันก็วางใจ ถ้าหนานเฉิงออกจากโรงพยาบาลแล้ว มาเล่นที่บ้านสิ ทุกคนคิดถึงเธอมากนะ”

？