บทที่467 เวลาเสียชีวิต

ไฟสีแดงในห้องผ่าตัดของแผนกมองยังคงเปิดอยู่ และพยาบาลที่ประตูก็ขวางทางเซิ่งอันหรานเอาไว้

“หมอเซิ่ง คุณอยากจะเข้าไปสังเกตการณ์เหรอคะ?”

เซิ่งอันหรานตกตะลึงครู่หนึ่ง

“ใครอยู่ข้างใน การผ่าตัดเริ่มมานานแค่ไหนแล้ว?”

“ครึ่งชั่วโมงค่ะ” พยาบาลชี้ไปที่นาฬิกาจับเวลาที่ผนัง

“หลังจากผ่านไปครึ่งชั่วโมง รองผู้อำนวยการจ้าวก็รับผิดชอบการผ่าตัดเอง ผู้ป่วยน่าจะไม่ใช่คนธรรมดา ฉันได้ยินมาว่ารองผู้อำนวยการจ้าวมาที่นี่หลังจากได้รับโทรศัพท์ แต่ฉันไม่รู้ว่าที่ญาติของเขายังไม่มาเป็นเพราะเราปิดโรงพยาบาลหรือเปล่าคะ”

หัวใจของเซิ่งอันหรานเต้นแรง “ถ้าอย่างนั้นฉันจะเข้าไปดู”

“เอ่อ หมอเซิ่ง คุณเข้าไปโดยไม่ทำความสะอาดมือและเปลี่ยนเสื้อผ้าปลอดเชื้อได้นะคะ ลืมไปแล้วเหรอ?”

พยาบาลมองเธอด้วยความประหลาดใจ

“ต้องโดนรองผู้อำนวยการจ้าวดุตายเลย ถ้าหากเข้าไปในสภาพนี้”

เซิ่งอันหรานกลับมามีสติอีกครั้ง และรีบเข้าไปในห้องแต่งตัวข้างๆ เธอแปรงมือและเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าปลอดเชื้อ เมื่อเธอเข้าไปในห้องผ่าตัด เธอยังคงกระสับกระส่ายและยังเรียกชื่อแพทย์ฝึกหัดผิดอีกต่างหาก

มีหมอยืนอยู่หน้าโต๊ะผ่าตัดหลายคน เซิ่งอันหรานบีบมือโดยไม่ตั้งใจ เธอทำได้แค่ยืนมองที่ด้านข้างเท่านั้น

“คุณมาที่นี่ได้ยังไงคะ?” เสียงหนึ่งดังขึ้นข้างๆ เธอผ่านหน้ากาก เธอแทบจะไม่สามารถบอกได้จากเสียงที่คมชัดว่าเป็นแพทย์ฝึกหัดแผนกหัวใจที่ชื่อเฉียวเสวี่ย

เซิ่งอันหรานกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ "ฉันมาดู"

“บังเอิญจังเลย ฉันก็เหมือนกัน”

เฉียวเสวี่ยยืนอยู่ข้างเธอด้วยความเบื่อหน่ายแล้วพูดว่า “ที่แผนกฉุกเฉินยุ่งมาก ฉันเลยตั้งใจจะมาพักในขณะสังเกตการณ์ แต่อาการของผู้ป่วยรายนี้ไม่ค่อยดีเท่าไร ฉันเกรงว่าฉันจะต้องออกไปข้างนอกและขอโทษครอบครัวเขาน่ะสิ "

“สถานการณ์ไม่ดีงั้นเหรอ?” ใบหน้าของเซิ่งอันหรานค่อยๆเปลี่ยนเป็นสีซีด

เฉียวเสวี่ยเป็นนักเรียนที่ฟ่านหลิงชวงภาคภูมิใจและเก่งที่สุดในบรรดานักศึกษาฝึกงาน

“ตอนแรกดูเหมือนไม่มีปัญหาอะไร แต่ความดันในกะโหลกศีรษะสูงเกินไป ผู้อำนวยการแผนกสมองจัดประชุมเป็นเวลานาน อันที่จริงเขากำลังถือรังสีแห่งความหวังสุดท้ายอยู่ อัตราความสำเร็จของการผ่าตัดเปิดกะโหลกศีรษะนั้นไม่เยอะมากนัก ดังนั้นหลังจากโทรหาญาติเพื่อยืนยัน การผ่าตัดก็เสร็จสิ้น”

“อัตราความสำเร็จคือเท่าไร?”

“ไม่ถึง 10% ตอนนี้เตรียมใบแจ้งการเสียชีวิตไว้พร้อมแล้ว หากการผ่าตัดไม่สำเร็จสามารถส่งออกไปได้เลย”

ชั่วครู่หนึ่ง มือและเท้าของเซิ่งอันหรานก็เย็นลง

เครื่องมือในห้องผ่าตัดวุ่นวาย จู่ๆ เธอเงยหน้าขึ้นและพยายามมองทะลุกำแพงมนุษย์ เสียงในหูของเธอราวกับลมที่โหมกระหน่ำ

"ออกซิเจน"

"อัตราการเต้นของหัวใจของผู้ป่วยไม่เพียงพอ"

"เครื่องกระตุ้นหัวใจ"

"..."

"ช็อต..." คลื่นไฟฟ้าหัวใจที่ผันผวนค่อยๆ ยืดบนเครื่องมือเป็นเส้นตรงเรียบๆ และในที่สุดบริเวณนั้นก็ทรงตัวและขยายออกไปอย่างไม่สิ้นสุด

เสียงนั้นกลับมาสงบลง และทุกคนก็เงียบไป

“เวลาเสียชีวิต...”

"ลงนามในหนังสือแจ้งและมอบให้กับครอบครัว"

"..."

ในความเงียบอันเคร่งขรึม ทันใดนั้นเสียงอุทานก็ดังขึ้นเฉียวเสวี่ยก็ดังขึ้น

“หมอเซิ่งเป็นอะไรไปคะ?”

เซิ่งอันหรานมีความฝันอันยาวนาน

ในความฝัน อากาศแจ่มใส แสงแดดและอุณหภูมิกำลังพอดี เป็นเวลาที่ดอกไม้ผลิบานสะพรั่ง ทุ่งดอกเรพซีดขนาดใหญ่ที่ชานเมืองจินหลิง

เซิ่งเสี่ยวซิงจับมือเธอและดึงเธอไปข้างหน้า

“หม่ามี๊ ฮวนฮวน เร็วเข้า พี่ชายกำลังรอพวกเราอยู่”